Fo. CLXXXTractatusIIEpl̓aACLL

veſtigij. Ob hācq iubet̉ nobis: ne exprobemushoī reuertēti a peccatꝭ ſuis. et ne abominemur.egyptū: qꝛ ip̄i quondā in egypto fuimꝰ: ⁊ d̓ luto ac lateribꝰ Pharaoni extruximꝰ ciuitates:⁊ qꝛ captiui ducti ſumꝰ ī babylonē lege peccatiqd̓ in mēbris nr̄is morabat̉. Cūqꝫ videret̉ extrema diſpēſatio imo aꝑta ꝯfeſſio oēm hoīemdiaboli laq̄is irretiri: cōuerſus in ſe apoſtolusimo hō ſub cuiꝰ ꝑſona apoſtolus loq̄bat̉: agitgr̄as ſaluatori: ꝙ redēptus ſit ſāguine eius: etſordes in baptiſmo depoſuerit: ⁊ nouū xp̄i aſſūpſerit veſtimētuꝫ: ⁊ mortuo veteri hoīe natſit homo nouꝰ: qͥ dicat. Miſer ego hō: qͥs meliberabit de corꝑe mortis huius: Gr̄a dei perih̓m xp̄m dn̄m noſtrū. Qd̓ ſicui non videt̉ ſubꝑſona ſua hͦ apoſtolū de alijs dicere: exponat:quō Daniel quē iuſtū fuiſſe nouimꝰ: qͣſi d̓ ſe dicat cū ꝓ alijs dep̄cat̉. Peccauimꝰ: inique fecimus: iniuſte geſſimꝰ: impie egimꝰ: et receſſimac declinauimꝰ a mādatis ⁊ iudicijs tuis: ⁊ nōaudiuimꝰ ẜuos tuos ꝓphetas: qͥ locuti ſunt innomīe tuo ad reges nr̄os ⁊ pͥncipes et patres:ad oēm populū terre. Tibi dn̄e iuſticia. nobisautē cōfuſio. Illud quoqꝫ qd̓ in .xxxj. pſalmodicit̉. Peccatū meū cognitū tibi feci: ⁊ iniqͥtatem meā non abſcōdi. Dixi ꝯfitebor aduerſuꝫme iniuſticiā meā domino: ⁊ tu remiſiſti impietatem peccati mei. Pro hac orabit ad te omīsſanctus in tꝑe opportuno: nō Dauid ⁊ iuſto viro: ⁊ vt ſimpliciter loquar: ꝓphete: cuius ꝟbanarrāt̉: ſed peccatori cōgruit. Cūqꝫ iuſtus ſubꝑſona penitētis talia ꝓfudiſſet: a deo mereturaudire. Intelligere te faciā: ⁊ docebo te in viahac qua ambulabis: cōfirmabo ſuꝑ te oculosmeos. In triceſimo qͦꝫ ſeptimo pſalmo: cuiustitulꝰ eſt in cōmemorationē: vt doceat nos ſemper peccatoꝝ noſtroꝝ memores eſſe debere: ⁊agere penitentiā: tale qͥd legimus. Non ē paxoſſibus meis a facie peccatoꝝ meoꝝ. Quoniāiniqͥtates mee eleuate ſūt ſuꝑ caput meum: qͣſionus graue grauate ſūt ſuꝑ me. Corrupte ſūtet putruerūt cicatrices mee: a facie inſipientiemee. Afflicus ſū ⁊ incuruatꝰ ſū vſqꝫ ad finem.Totꝰ hic apoſtoli locus: et in ſuꝑioribus et incōſequētibꝰ: imo om̄is epiſtola eius ad romanos nimijs obſcuritatibꝰ inuoluta eſt: vt ſi voluero cuncta diſſerere: nequaqͣꝫ mihi vnꝰ liberſed magna ⁊ multa erūt ſcribēda volumīa.¶ Quare apoſtolꝰ Paulꝰ in eadeꝫ ad Romanos ſcribit epl̓a. Optabā egoip̄e anathema eēa xp̄o ꝓ fratribꝰ meis ac ꝓpinqͥs meis iuxͣ carnē: qͥ ſūt iſrl̓. quoꝝ adoptio ⁊ gl̓ia ⁊ teſtamētū⁊ legis latio ⁊ cultus ⁊ repromiſſiones: qͦꝝ patres: ⁊ ex qͥbꝰ ē xp̄s iuxta carnē: qͥ ſuꝑ oīa deibn̄dictꝰ in ſecula amē. Epl̓a. XCII.

Euera validaoFſtio: quomodo apl̓s qͥ ſupra dixeratqͥs nos ſeꝑabit a charitate xp̄i: tribulatio an anguſtia: an perſecutio: an fames?an nuditas; an periculū: an gladius? Et rurſūꝯfido aūt qꝛ neqꝫ mors: neqꝫ vita: neꝙ angeli:neqꝫ pͥncipatꝰ: neqꝫ p̄ſentia: neqꝫ futura: neqꝫfortitudo: neqꝫ excelſa: neqꝫ ꝓfundū: neqꝫ aliacreatura poterit nos ſeparare a charitate dei:quā habemus ī xp̄o ih̓u dn̄o nr̄o: nūc ſub iureiurādo confirmet ⁊ dicat. veritatē dico in xp̄oih̓u: nō mētior: teſtimoniū mihi ꝓhibēte ꝯſciētia mea in ſpūſancto. quoniaꝫ triſticia eſt mihimagna: ⁊ ꝯtinuus dolor cordi meo. Optabaꝫenī anathema eſſe a xp̄o ꝓ fratribꝰ meis ⁊ propinquis iuxta carnē. ⁊ reliqua. Si enī in deuꝫtāte eſt charitatis: vt nec metu mortis: nec ſpevite nec ꝑſecutione nec fame nec nuditate necpericulo nec gladio poſſit ſeparari a charitateeius: ⁊ ſi angali qͦꝫ ⁊ ptātes ⁊ vel p̄ſentia vl̓ futura ⁊ oēs celoꝝ fortitudīes et excelſa pariterac ꝓfunda ⁊ vniuerſa ſimul creatura ei ingruat: qd̓ nequaqͣꝫ pōt fieri: tn̄ non ſeparet̉ a charite dei: quaꝫ habet in xp̄o ih̓u. Que ē iſta tantamutatio: imo inaudita prudētia: vt ꝓ charitate xp̄i nolit hr̄e xp̄m: Et ne forſitan non credamus: iurat ⁊ ꝯfirmat in xp̄o: ⁊ ꝯſciētie ſue teſtēinuocat ſpiritūſāctū: ſe hr̄e triſticiaꝫ: ⁊ nō leuēac fortuitā: ſed magnā ⁊ incredibilē: et haberedolorē in corde: nō qͥ ad horā pūgat ⁊ trāſeat:ſed qͥ iugiter in corde ꝑmaneat. Quo tēdit iſtatriſticia? Ad qͥd ꝓficit inceſſabilis dolor? Optat anathema eſſe a xp̄o: ⁊ perire: vt alij ſalui fiant. Sed ſi ꝯſideremus Moyſi vocē: rogātisdeum ꝓ populo iudeoꝝ atqꝫ dicētis Si dimittis eis: pctm̄ ſuū dimitte. Si aūt non vis: deleme d̓ libro tuoꝫ quē ſcripſiſti: ꝑſpiciemus eūdē⁊ Moyſi ⁊ Pauli apud creditū ſibi gregē affectū. Paſtor enī bonꝰ ponit aīam ſuā ꝓ ouibꝰMercēnarius aūt cū viderit lupū veniētem:fugit. qꝛ nō ſūt eius oues. Et hoc ip̄m ē dicereOptabā anathema eē a xp̄o: ⁊ deleme d̓ libroquē ſcripſiſti. Qui enī delent̉ de libro viuētiū⁊ cū iuſtis nō ſcribunt̉: anathema fiunt a dn̄o.Simulqꝫ cerne apl̓m quāte charitatis ī xp̄o ſitvt ꝓ illo cupiat mori: ⁊ ſolus perire: dūmodooē in illū credat hoīuꝫ genus: perire aūt nō inꝑpetuū: ſed imp̄ſentiaꝝ. Qui enī ꝑdiderit animā ſuā ꝓ xp̄o: ſaluā eā facit. Un̄ ⁊ de qͣdrageſimo ⁊ tertio pſalmo aſſumit exemplū. Quoniam ꝓpter te mortificamur tota die: reputati ſumus vt oues occiſiōis. vult ergo apl̓s perire īcarne: vt alij ſaluent̉ in ſpū. ſuū ſanguinē fūdere: vt multoꝝ aīe ꝯſeruent̉. Qd̓ aūt anathemaīterdū occiſionē ſonet: multꝭ veterꝭ inſtrumēti

ddꝫ