IIPars
teſtimonijs ꝓbari p̄t. Et ne leuē putemus eſſetriſticiā ⁊ modicā cauſaꝫ doloris: iūgit ⁊ dicit.Pro fratribꝰ meis ⁊ ꝓpinquis iuxta carnem.Quādo ꝓpinquos appellat ⁊ fratres iuxta carnem: in ſpū a ſe oſtendit alienos. Quorū eſt inquit adoptio que ſignificantius grece diciturvιοθέσiα de qͥbus quondā dn̄s loquebat̉. Filius pͥmogenitus meus iſrael: ⁊ filios genui etexultaui. Nunc dicit filij alieni mētiti ſūt mihi⁊ quorū gloria vt de cūctis gentibus eligeret̉in peculiarē populū dei: et quorū teſtamenta:vnum in lr̄a alterum in ſpū: vt qͥ pͥus in carneſeruierūt cerimonijs legis abolite: poſtea ẜuirent in ſpiritu mādatis euāgelij ſempiterni Etlegis latio ad vtrūqꝫ reſpōdet: ⁊ noui ⁊ veterꝭteſtamēti: ⁊ cultus. id ē. vera religio ⁊ ꝓmiſſiones: vt quicqͥd repromiſſum ē patribꝰ cōpleretur in filijs. Et qd̓ oībus maius eſt: ex oībus qͥbus de maria genitus ꝟgine ⁊ vt ſciremus: qͥsiſte ſit xp̄s: cauſas doloris ſui vno ſermone cōprehendit. qui eſt ſuꝑ oīa deus benedictus ī ſecula amē. Vt iſte tātus ac talis ab eis non reciperet̉: de quoꝝ ſtirpe generatꝰ ē. Et nihilomīnus laudat iudicij veritatē: ne ſentētia dei ī ꝓpinquos ⁊ fratres ſuos diſplicere videat̉: ⁊ vl̓auſtera eſſe vel nimia. In qͥbus igit̉ tanta fuerūt bona: dolet cur nūc tanta mala ſint.¶ Quid velit intelligi qd̓ idem apoſtolus ſcribit ad Colocēſes. Nemo vos ſeperet volens īhumilitate mentis ⁊ religione angeloꝝ que nōvidit ambulās fruſtra inflatꝰ ſenſu carnis ſue:⁊ nō tenens caput: ex qͦ totū corpꝰ ꝑ annexū ⁊ꝯiūctionis ſūminiſtratū: ⁊ ꝯuinctum creſcit inaugmētū dei ⁊ reliqͣ. ¶ Epl̓a. XCIII.Clud quod crebro diximꝰ: ⁊ ſi imperitꝰ ẜmone:non tn̄ ſciētia nequaqꝫ Paulū d̓ humilitate: ſꝫ de cōſcientie veritate dixiſſe: etiamnunc approbamꝰ. Profundos enī ⁊ recōditosſenſus lingua nō explicat. Et cū ip̄e ſentiat qd̓loquat̉: in alienas aures puro nō pōt trāſferreſermonē. Quē cum ī vernacula lingua habeatdiſertiſſimuꝫ: qͥppe vt hebreū ex hebreis: ⁊ eruditus ad pedes Gamalielis viri in lege doctiſſimi: ſeip̄m interp̄tari cupiēs: inuoluit̉. Si autem in greca lingua hoc ei accidit quaꝫ nutritin Tharſo Cilicie a ꝑua etate imbiberat: qͥd d̓larinis dicendū eſt: qͥ verbū de ꝟbo exprimereconātes: obſcuriores faciūt eiꝰ ſentētias: ⁊ veluti herbis creſcētibus frugū ſtrangulāt vbertatem. Conabimur itaqꝫ πάραφρασ τίχωGſenſus eiꝰ euoluere: ⁊ tritā ſimplicitatē eloquijſuo ordini reddere atqꝫ iūcture: vt ſimplici ſtamine ꝟboꝝ fila decurrāt: puroqꝫ ſub tegmineapl̓i ẜmonis textura ſubcreſcat Nemo vos ſu
peret: nemo aduerſū vos brauiū accipiat: hocenī grece dicitur χάτάβράβέῦεω. Quandoqͥs in certamine poſitꝰ iniqͥtate agonithete: vl̓inſidijs magiſtroꝝ βράιον ⁊ palmā ſibi debitam ꝑdit. Multaqꝫ ſūt ꝟba qͥbus iuxta morēvrbis ⁊ ꝓuincie ſue familiariꝰ apl̓s vtit̉. Ex qͦbus exempli gratia pauca ponēda ſūt. Mihiaūt parum eſt iudicari ab humana die: hoc eſtοτο αυβρωπινησημξSαG ⁊ humanū dicohͦ ē αυβρωπινο υ λέγωοῦχατεναγχησα6μαS hoc eſt nō grauaui vos: vt nunc dicit̉μήλέισύμάσ χαρράρετεω. id ē. nullusbrauiū accipiat aduerſuꝫ vos. Quibus ⁊ alijsmultis ꝟbis vſqꝫ hodie vtunt̉ Cilices. Nec hͦmiremur in apl̓o: ſi vtat̉ eiꝰ lingue ꝯſuetudinein qͣnatꝰ ē: ⁊ nutritꝰ: cū Uirgilius alter Homerus apd̓ nos patrie ſue ſequēs ꝯſuetudinē ſceleratū frigus appellet. Nemo gͦ vos ſuperet acdeuincat: volēs ī hūilitate lr̄e ſeqͥ ⁊ angeloruꝫreligionē atqꝫ culturā: vt nō ẜuiatis ſpiritali ītelligētie: ſꝫ exēplaribꝰ futuroꝝ q̄ nec ip̄e videtqͥ vos ſuꝑare deſiderat ſiue vidit: vtrūqꝫ enimhabet̉ ī greco. Preſertim cuꝫ tumēs ambulet:⁊ īcedat inflatꝰ: mētiſqꝫ ſuꝑbiā geſtu corꝑis p̄ferat hoc enī ſignificat ε ματενύγσοραρσFruſtra eunt inflatur ⁊ tumet ſenſu carnis ſuecarnaliter cuncta ītelligēs: ⁊ traditionū iudaicaꝝ deliramēta ꝑquires: ⁊ nō tenēs caput omniū ſcripturaꝝ: illū de qͦ ſcriptuꝫ ē. Caput virixp̄s eſt. Caput aūt ac pͥncipiuꝫ totiꝰ corꝑis eorūqꝫ qͥ credūt ⁊ oīs ītelligentie ſpiritalis: ex capite corpꝰ eccl̓ie ꝑ ſuas cōpages atqꝫ iūcturasvitalē doctrine celeſtis accipit ſucū. vt omniapaulatim mēbra vegetēt̉: ⁊ ꝑ occultos venaꝝmeatꝰ fundat̉ defecatꝰ ſanguis ciboꝝ: ⁊ miniſtret̉ atqꝫ ſuccreſcat: imo teneat̉ tēperātia corporis: vt de fonte capitis rigati artus creſcat īꝑfectionē dei: ⁊ īpleat̉ ſaluatoris or̄o. Patervolo vt ſicut ego ⁊ tu vnū ſumꝰ: ſic ⁊ iſti ī nob̓vnuꝫ ſint. vt poſtqͣꝫ nos xp̄s tradiderit patri:ſit deus oīa ī oībus. Tale qͥd ⁊ in ꝟbis ⁊ ī ſenſibus ⁊ ī genere locutōis obſcuriſſime ſcribit adEpheſios. Veritatē aūt loquētes ī charitate:creſcamus ī illo ꝑ oīa: qͥ ē caput xp̄s: ex qͦ totūcorpꝰ cōpactū ⁊ cōnexū ꝑ oēm iuncturā ſubminiſtratiōis: ẜm oꝑatione ī mēſurā vniuſcuiuſqꝫ mēbri augmētū corꝑis facit ī edificationemſui ī charitate: ſuꝑ qͦ ī cōmētarijs eiuſdem epl̓epleniꝰ diximꝰ. Loqͥmur aūt vniu̓ſa ꝯtra eos qͥcredētes ex iudeis in dn̄m ſaluatorē: iudaicascerimonias ẜuare cupiebāt. ſuꝑ qͣ et ī actibusapl̓oꝝ non ꝑua q̄ſtio cōcinata eſt. Un̄ et ſupraPaulꝰ ait d̓ his qͥ magiſtros legis eſſe ſe iactātNemo vos iudicet ī cibo ⁊ potu: ꝙ alia mūdaſit: alia īmūda: aut in ꝑte diei feſti: vt alios dies feſtos putēt: alios nō feſtos. Nob̓ enim qui
x qo
yoē