ParsII

noſter fuit ī xp̄o: vt ex fide iuſtificemur. Poſtqͣꝫ venit fides: nequaqͣꝫ vltra ſub pedagogo ſumus. Oēs enī filij dei eſtis ꝑ fidē: q̄ ē in xp̄o ieſuHiſtoria quoqꝫ q̄ p̄cepta nō cōtinet: ſꝫ qcqͥdfactū ſit refert: ab apl̓o lex appellat̉. Dicite mihi qͥ ſub lege vultis eſſe: nō audiſtis legē? Scriptū eſt enī qꝛ Abraā duos filios habuit: vnumd̓ ancilla: ⁊ alterū de libera. Sꝫ qͥ ex ancilla ẜmcarnē natus ē. qͥ aut de libera: ꝑ repromiſſionēSꝫ ⁊ pſalmi lex appellant̉: vt cōpleret̉ ẜmo qͥ īlege eoꝝ ſcriptus ē: qꝛ odio habuerūt me gratꝭEſaie qꝫ ꝓphetiā legem apl̓us vocat. In legeſcriptū eſt: qm̄ in alijs linguis ⁊ alijs labijs loquar populo huic: ⁊ nec ſic me exaudient dicitdn̄s. qd̓ iuxta hebraicū ⁊ Aqͥlam in Eſaia ſcriptū repperi. Appellat̉ etiam lex myſtica ſcripturarū ſciētia. Scimus qꝛ lex ſpiritalis ē. ⁊ extrahec oīa naturalē legē ſcriptā in cordibꝰ noſtrisidē apoſtolꝰ docet. Cū enī gentes q̄ legem nonhabēt: naturaliter ea q̄ legis ſunt faciūt: iſti legem nō habētes ip̄i ſibi ſunt lex. qͥ indicāt opꝰlegis ſcriptū in cordibꝰ ſuis: teſtimoniū ꝑhibēte illis cōſciētia. Iſta lex q̄ in corde ſcribit̉: omnes cōtinet nationes: ⁊ nullus hoīuꝫ ē qͥ hanclegem neſciat. Un̄ oīs mundus ſub peccato: ⁊vniuerſi hoīes p̄uaricatores legꝭ ſūt: ⁊ īccircoiuſtū iudiciū dei eſt: ſcribētis in corde humanigeneris. Qd̓ tibi fieri nolueris: alteri ne fecerꝭ.Quis enī ignoret homicidiū: adulteriū: furtū⁊ oēm ꝯcupiſcentiā eſſe malum. ex eo ꝙ ſibi eanolit fieri? Si enī mala eē neſciret: nequaqͣꝫ doleret ſibi eſſe illata. Per hāc naturalē legem etCayn cognouit peccatū ſuū dicens. Maior ēcauſa mea: qͣꝫ vt dimittar. ⁊ Adam ⁊ Eua cogͦnouerunt peccatū ſuū: ⁊ ꝓpterea abſcōditi ſūtſub ligno vite. Pharao qͦꝫ anteqͣꝫ lex dareturꝑMoyſē: ſtimulaiꝰ lege nature ſua crimīa cōfitetur: ⁊ dicit. Dn̄s iuſtus: ego autē ⁊ populmeꝰ impij. Hāc legē neſcit pueritia: ignorat infantia: ⁊ peccās abſqꝫ mādato nō tenetur legepeccati. Maledicit patri ⁊ mr̄i: ⁊ parētes verberat: ⁊ qꝛ necdū accepit legē ſapiētie mortuūeſt in ea peccatū. Cū aūt mādatuꝫ venerit: hocē tempꝰ intelligētie appetentis bona: ⁊ vitātismala: tūc incipit peccatū reuiuiſcere: ⁊ ille mori: reuſqꝫ eſſe peccati. Atqꝫ ita fit vt tp̄s intelligentie quo dei mādata cognoſcimꝰ: vt ꝑueniamus ad vitā oꝑetur ī nobis mortē ſi agamusnegligentiꝰ: ⁊ occaſio ſapiētie ſeducat nos: atqꝫ ſupplātet: ⁊ ducat ad mortē. Non quō intelligentia peccatū ſit (Lex enī intelligentie ſācta⁊ iuſta: ⁊ bona eſt) Sꝫ ꝑ intelligētiā peccatorūatqꝫ ꝟtutū mihi peccatū naſcit̉: qd̓ pͥus qͣꝫ ītelligerē peccatū eſſe nō nouerā. Atqꝫ ita factumeſt: vt qd̓ mihi ꝓ bono datū ē: meo vitio mutetur in malū: ⁊ vt hyꝑbolice dicā: nouoqꝫ ꝟbo

vtar ad explicandū ſenſū meū. Peccatū quodpͥus qͣꝫ haberē ītelligentiā: abſqꝫ peccato erat:ꝑ p̄uaricationē mādati incipiat mihi eē peccatius peccatū. Querimꝰ q̄ ſit iſta ꝯcupiſcētia: d̓qͣ lex dicit: non ꝯcupiſces Alij putāt illud eſſemādatū: qd̓ ī decalogo ſcriptū ē. nō ꝯcupiſcesrem ꝓximi tui. Nos aūt ꝯcupiſcentiā oēs perturbationes aīe ſignificatas putamꝰ. qͥbus meremus: ⁊ gaudemꝰ: timemus: ⁊ cōcupiſcimus⁊ hoc apoſtolꝰ vas electiōis: cuius corpꝰ tēplūerat ſpūſſancti: ⁊ qͥ dicebat. An exꝑimentū q̄ritis eiꝰ qͥ in me loquit̉ xp̄s? Et in alio loco: xp̄snos redemit. Et iteꝝ: viuo aūt iam nō ego. viuit vero in me xp̄s: non de ſe loquit̉: ſed de eoqͥ vnlt poſt peccata agere penitentiā: ⁊ ſub perſona ſua fragilitatē deſcribit cōditionis humane: que duoꝝ hoīuꝫ interioris ⁊ exterioris pugnātiū: intra ſe bella ꝑpetit̉. Interior hō ꝯſentit ⁊ ſcripte ⁊ naturali legi: ꝙ bona ſit ⁊ ſācta ⁊iuſta: et ſpiritalis. Exterior ego inqͥt carnalisſū: venūdatꝰ ſub peccato. qd̓ enī operor neſcio⁊ nō qd̓ volo: hoc ago: ſꝫ qd̓ odi. Si aūt exterior facit qd̓ nō vult: ⁊ oꝑat̉ qd̓ odit: oſtēdit bonū eſſe mandatū: ⁊ nō ſe oꝑari qd̓ eſt maluꝫ: ſꝫhabitās in ſua carne peccatū hoc ē vitia corporis: ⁊ deſideria voluptatis: q̄ ꝓpter poſteros:⁊ ſobolē inſita ē humanis corporibꝰ: et ſi finesfuerit egreſſa vertit̉ in peccatuꝫ. Se vnuſqͥſqꝫcōſideret: ⁊ accuſator ſui tractet incētiua vitiorū Quō ⁊ in ẜmone ⁊ in cogitatiōe: ⁊ in calorecorporis ſepe loquat̉ ⁊ cogitet: ⁊ patiat̉ qd̓ nōvult. Nolo dicere faciat: ne ſāctos viros videar accuſare: de qͥbus ſcriptū ē. Erat ille hō verus ⁊ īmaculatꝰ: iuſtus dei cultor: recedēs aboī oꝑe malo: ⁊ d̓ ZAacharia ⁊ Heliſabeth. erātiuſti ambo in cōſpectu dei: ambulātes ī oībusmādatis ⁊ iuſtificationibꝰ dn̄i abſqꝫ q̄rela. Etp̄ceptū ē apl̓is. Eſtote ꝑfecti ſicut pater veſterceleſtis ꝑfectꝰ ē. Nūqͣꝫ aūt hͦ apl̓is īperaret: niſi ſciret hoīem poſſe eſſe ꝑfectū. Niſi forte hͦ dicamus: ꝙ recedēs ab oī malo: emendationē ſignificet de erroribꝰ pueritie ⁊ de vitijs laſciuiētis etatis: tranſitū ad correctionē atqꝫ ꝟtutes.Iuſticiā qͦꝫ q̄ in Zacharia ⁊ Heliſabeth p̄dicatur foris eē. Cōcupiſcētiā nō q̄ nūc habitare inmēbris nr̄is d̓r ꝟſari ītrinſecꝰ: ſꝫ apl̓is nō puerꝭp̄cipit̉ verū iam etatis robuſte. vt aſſumant ꝑfectionē quā nos ꝯfitemur ī etate eſſe perfecta.Nec hec dicētes adulamur vitijs: ſꝫ auctoritatem ſeqͥmur ſcripturarū: ꝙ nullꝰ hō abſqꝫ peccato ſit. ſed ꝯcluſit deꝰ oēs ſub peccato: vt oībꝰmiſereat̉: abſqꝫ eo ſolo qͥ peccatū nō fecit: nec īuentꝰ ē dolus ī ore eius. Un̄ ⁊ ꝑ Salomonemd̓r: ꝙ ſerpētis veſtigia non inueniant̉ in petraEt ip̄e de ſe dn̄s. Ecce inqͥt venit pͥnceps mundi huiꝰ: ⁊ nihil ī me īuenit. id ē. ſui oꝑis: ſuiqꝫ