ParsII
poterit: Unde corripit auaritiā: et dicit: euꝫ qͥamat pecuniā: deū amare nō poſſe Igit̉ ⁊ apoſtolis ſi velint amare deū: eſſe pecunias ꝯtēnēdas. Vnde et ſcribe et phariſei qͥ erant auari:aduerſum ſe dictā intelligētes parabolaꝫ: ſubſannabāt eum: carnalia ⁊ cetera ⁊ p̄ſentia ſpiritalibꝰ ac futuris ⁊ qͣſi incertis p̄ponētes. Theophilus antiochene eccleſie ſeptimꝰ poſt Petrū apoſtolū ep̄s: qui quattuor euāgeliſtaꝝ invnum opus dicta cōpingēs: ingenij ſui nobismonumenta dimiſit. Hec ſuꝑ hac parabola inſuis cōmentarijs ē locutus. Diues qͥ habebatvillicū ſiue diſpāſatorē: deus omnipotēs eſt: qͥnihil ditius Huius diſpenſator Paulꝰ qui adpedes Gamalielis ſacras lr̄as didicit: legē deiſuſceꝑat diſpenſandā. qui cum cepiſſet credētes in xp̄o ꝑſequi: ligare: occidere: ⁊ oēꝫ domini ſui diſſipare ſubſtātiā: correptus ē a domīoSaule Saule qͥd me ꝑſeq̄ris? durū eſt tibi contra ſtimulū calcitrare Dixitqꝫ in corde ſuo: qͥdfaciā: qꝛ magiſter fui ⁊ villicus: ⁊ cogor eſſe diſcipulus ⁊ oꝑarius? Fodere nō valeo (Om̄iaenī mādata legis q̄ terre inculabant: cerno deſtructa: ⁊ legem ⁊ ꝓphetas vſqꝫ ad Ioh̓em baptiſtam eſſe finitos) Mēdicare erubeſco: vt qͥdoctor fuerā iudeorū: cogar a gētibꝰ ⁊ diſcipulo Anania ſalutis ac fidei mēdicare doctrinaꝫFaciaꝫ igit̉ qd̓ mihi vtile eſſe intelligo: vt poſtqͣꝫ ꝓiectꝰ fuero de villicatiōe mea: recipiāt mexp̄iani in domos ſuas. Cepitqꝫ eis qͥ pͥus verſabant̉ in lege: ⁊ ſic in xp̄o crediderant vt arbitrarent̉ ſe in lege iuſtificādos: dicere legem abolitā: ꝓphetas ꝓteriſſe: ⁊ q̄ antea ꝓ lucro fuerant: reputari in ſtercora. Vocauit itaqꝫ duosde plurimis debitoribꝰ. Primū qͥ debebat centum cados olei: eos videlicet qͥ fuerāt ex gentibus cōgregati: ⁊ magna indigebant miſericordia dei: ⁊ d̓ cētenario numero qͥ plenus ē atqꝫꝑfectus: fecit eos ſcribere qͥnquagenariū: quiꝓprie penitentiū eſt: iuxta iubileū ⁊ illā in euāgelio parabolā: in qͣ alteri qͥngenti: alteri qͥnqͣginta denarij dimittunt̉. Scd̓m autē vocauitpopulū iudeoruꝫ: qͥ tritico mandatorū dei nutritus erat: ⁊ debebat ei cētenariū numeruꝫ: etcoegit vt de centū octoginta faceret. id ē. credere in dn̄i reſurrectiōe: que octaue diei numerocōtinet̉: ⁊ d̓ octo complet̉ decādibus: vt d̓ ſabbato trāſiret ad pͥmā ſabbati. Ob hāc cauſaꝫ adn̄o p̄dicat̉: ꝙ bn̄ fecerit: ⁊ ꝓ ſalute ſua ī euangelij clemētia de legis auſteritate mutatus ſit.Qd̓ ſi q̄ſieris qͣre vocet̉ villicus iniqͥtatis: in lege que dei eſt iniquus erat villicus: qͥ bn̄ qͥdeꝫofferebat: ſed non bn̄ diuidebat. Credēs in patrē ſed filiū ꝑſequens. habēs deū oīpotentē: ſꝫſpiritūſāctū negās. Prudētior itaqꝫ fuit Paulus apl̓s in trāſgreſſiōe legis filijs quōdā lucis
qui in legis obſeruatiōe verſati: xp̄m qͥ dei patris verū lumē eſt ꝑdiderūt. Ambroſius qͥdeꝫmediolanēſis ep̄s qͥd d̓ hoc loco ſenſerit: in cōmentarijs eiꝰ legere poterꝭ. Origenis ⁊ Didymi in hac parabolā explanationeꝫ īuenire nonpotui: ⁊ vtrū abolita ſit tēporuꝫ vetuſtate: anip̄i nō ſcripſerint: incertū habeo. Mihi iuxtapͥorē interp̄tationē hoc videt̉: ꝙ de iniquo māmona debeamꝰ amicos facere non qͦſſibet pauperes: ſꝫ eos qͥ nos poſſint reciꝑe in domos ſuas ⁊ in eterna tabernacula. vt cū eis parua p̄buerimus: recipiamus ab eis magna: ⁊ hātesaliena: nr̄a ſuſcipiamus. ⁊ ſeminemꝰ in benedictione: vt metamꝰ benedictionē. Qui enī parce ſeminat: parce ⁊ metet.¶ Quo ſenſu accipienduꝫ ſit quod in epiſtolalegimus ad Romanos: vix enī ꝓ iuſto qͥs moritur Nam pro bono forſitan qͥs audeat mori.¶ Epiſtola. XC.d IDe hereſes exoccaſione huiꝰ teſtimonij: qd̓ nō ītelligunt: diuerſo qͥdē errore: ſed pariimpietate blaſfemāt. Martiō enī qͥ iuſtū deuꝫcreatorē legis facit/ ⁊ ꝓphetaꝝ: bonū aūt euāgeliorū ⁊ apl̓oꝝ: cuius vult eē filiū xp̄m duosintroducit deos. Alterū iuſtū. ⁊ alterū bonuꝫ.⁊ ꝓ iuſto aſſerit vel nullos vel paucos appetiſſe mortē. Pro bono autē. id eſt. xp̄o īnumerabiles martyres extitiſſe. Porro Arrius iuſtuꝫad xp̄m refert: de qͦ dictū ē Deus iudiciū tuuꝫregi da: ⁊ iuſticiā tuaꝫ filio regis. ⁊ ip̄e de ſe ineuāgelio. Non enī pater iudicat quēqͣꝫ: ſꝫ oē iudicium dedit filio: ⁊ ego ſicut audio: ſic iudicoBonū aūt deū patrē: de quo ip̄e filiꝰ ꝯfitetur.Quid me dicitis bonū? Nemo ē bonꝰ niſi ſolꝰdeꝰ pr̄. Cūqꝫ hucuſqꝫ blaſfemie ſue deuios calles potuerit īuenire: in ꝯſequētibꝰ impingit: etcorruit. Quō enī ꝓ pr̄e qͥs audet mori: ⁊ pro filio vix morit̉: cū ꝓpter nomē xp̄i tantꝰ martyrū ſāguis effuſus ſit: Qui igit̉ ſimpliciter hucexponit locuꝫ hoc pōt dicere: qd̓ in veteri legein qͣ iuſticia eſt: vix pauci īuēti ſūt: qͥ ſuum fuderint ſāguinē. In nouo aūt inſtrumēto ī quobonitas ē: atqꝫ clementia: īnumerabiles extiterūt martyres Sex eo qd̓ poſuit forſitā qͥs etiaꝫaudeat mori: ⁊ pēdulo gradu ſnīaꝫ tēperauit:īueniri poſſe nōnullos: qͥ audeāt mori ꝓ euangelio: oſtēdit nō ſic accipiēdū: ſꝫ ex ſuꝑioribꝰ etinferioribꝰ ſenſū loci huiꝰ debere tractari. Dicens enī Paulꝰ ſe gloriari ī tribulationibꝰ: qꝛtribulatio patiētiā oꝑat̉: patiētia ꝓbationeꝫ:ꝓbatio ꝟo ſpem: ſpes aūt nō cōfundit q̄ ex eocertā habeat ꝓmiſſionē: qꝛ charitas dei diffuſa ē in cordibꝰ nr̄is ꝑ ſpiritūſāctū qͥ datꝰ ē nob̓:ẜm illud qd̓ deꝰ dixerat ꝑ ꝓphetā. Effundam