Fo. CLXXVIIIIIEpl̓a LAAAIATractatus
inimicos veſtros.¶ Quis ſit villicus iniquitatꝭ qui domini voce laudatus ē.Epl̓a. LXXXIXIteraꝫ de euangelio Luce q̄ſtiunculā propoſuiſti.Quis ſit villicus iniqͥtatis: qui dn̄ivoce laudatus eſt. Cuius cū vellē ſcire rōneꝫ⁊ de quo fonte ꝓceſſerit: reuolui volumē euāgelicū: ⁊ inter cetera repperi: ꝙ appropinquātibus ſaluatori publicanis: ⁊ peccatoribꝰ vt audirēt eum: murmurabāt phariſei ⁊ ſcribe dicētes. Quare iſte peccatores ſuſcipit: et comeditcū eis? Qui locutus ē eis parabolā centū ouiū⁊ vnius ꝑdite: que inuēta paſtoris humerꝭ reportata eſt. Et cur eſſet ꝓpoſita: ſtatim intulitDico vobis ſic erit gaudiū in celo ſuꝑ vno peccatore penitentiā agente: magis qͣꝫ ſuꝑ nonagītanouem iuſtis: qͥ non indigēt penitētiā. Aliāquoqꝫ parabolā decē dragmarū: vniuſqꝫ ꝑdite: ⁊ reꝑte: cum ꝓpoſuiſſet ſimili eā fine cōpleuit. Sic dico vobis: gaudiū erit coraꝫ angelisdei ſuꝑ vno peccatore penitētiā agēte. Tertiāquoqꝫ parabolā ꝓpoſuit: homīs habentis duos filios: ⁊ diuidētis int̓ eos ſubſtantiā. Cūqminor facultatibꝰ ꝑditis egere cepiſſet: ⁊ comedere ſiliqͣs porcorū cibū: reuerſus ad patrē ſuſceptus ab eo ē. Frater quoqꝫ inuidens ſeniorpatrꝭ voce correptꝰ ē: ꝙ letari debuerit: ⁊ gaudere. qꝛ frater eius mortuus fuerat: ⁊ reuixit:ꝑditus: ⁊ inuētus eſt. Has tres parabolas cōtra phariſeos ⁊ ſcribas locutus ē: qͥ nolebāt reciꝑe penitentiā peccatoꝝ: ⁊ publicanoꝝ ſalutēDicebat autē inqͥt ⁊ ad diſcipulos ſuos: hauddubiū qͥn parabolā ſic̄ pͥus ad ſcribas: ⁊ phariſeos: qua parabola ad clementiam diſcipuloshortaret̉: ⁊ alijs diceret v̓bis. Dimittite et dimittet̉ vobis. ⁊ in or̄one dn̄ica liberafrōte poſcatꝭ. Dimitte nobis debita noſtra: ſicut ⁊ nosdimittimꝰ debitoribꝰ nr̄is. Que eſt ergo parabola ad clementiā diſcipulos cohortātis? Nōne qͥdem erat diues: qͥ habebat villicuꝫ ſiue diſpenſatorē: Hoc enī οίχονομος ſignificat.Uillicus aūt ꝓprie ville gubernator eſt: vnde⁊ a villa villicus nomen accepit οιχονομοσaūt tam pecunie qͣꝫ frugum: ⁊ oīuꝫ q̄ dn̄s poſſidet diſpēſator ē. vn̄ ⁊ ο ίχο γο μιχο ☞ Xenophontis pulcherrimꝰ liber eſt: qͥ nō gubernationem ville: ſed diſpenſationē vniuerſe domusTullio interp̄tante ſignificat. Iſte igit̉ diſpenſator accuſatus ē ad dn̄m ſuū: ꝙ diſſiparet ſubſtantiaꝫ eius. Quo vocato dixit: quid hoc audio de te? Redde rōnem diſpēſatiōis: neqꝫ enīvltra mea poteris diſpenſare. qͥ dixit in ſemetip̄o. Quid faciaꝫ qꝛ dominꝰ meus aufert a mediſpēſationē? Fodere nō valeo: mēdicare eru-
beſco. Scio qͥd faciam: vt quādo ſublata mihifuerit diſpēſatio: ſuſcipiant me ī domos ſuas.Uocauit itaqꝫ ſingulos debitores dn̄i ſui: ⁊ dixit pͥmo. quātuꝫ debes dn̄o meo: Qui dixit ei:centū cados olei: ait illi: tolle cautionē tuam: ⁊ſedēs cito: ſcribe qͥnquaginta. Deinde alio locutus eſt. Tu aūt quātū debes? At ille reſpondit: centū choros tritici: dixitqꝫ illi: tolle cautionē tuam: ⁊ ſcribe octaginta. Et laudauit dn̄svillicū ſiue diſpēſatorē iniqͥtatis: ꝙ prudenterfecerit: qꝛ filij ſecl̓i huius prudētiores ſūt filijslucis in generatione ſua Et ego dico vobis: facite vobis amicos de iniquo māmona: vt quādo defeceritis: recipiāt vos in eterna tabernacula. Quis fidelis eſt ī paruo: ⁊ in multis fidelis eſt. Qui in mīmo iniquꝰ ē: ⁊ in multꝭ iniquꝰeſt. Si ergo in iniquo māmona fideles non fuiſtis: qd̓ veſtrum ē: quis credat vobis: Et ſi inalieno fideles nō fuiſtis: qd̓ veſtrū eſt: quis dabit vobis? Nemo ſeruus duobus dominis ſeruiet. aut enī vnum habebit odio: ⁊ alteruꝫ diliget: aut vnū audiet: ⁊ alterū contēnet. Nō poteſtis deo ſeruire ⁊ māmone. Audiebant hͦ omnia phariſei qͥ erant auari: ⁊ ſubſannabāt illū.Totum parabole huiꝰ textum poſui: vt nō nobis intelligentiaꝫ aliūde q̄ramus: ⁊ ī parabolacertas nitamur īuenire ꝑſonas: ſꝫ interp̄tamureā qͣſi parabolā: hoc ē ſimilitudineꝫ: que ab eovocat̉: qd̓ alteri ϖαράβαλλεται: hoc ē aſſimilatur: ⁊ quaſi vmbra p̄uiū veritatis eſt. Si ergo diſpēſator iniqui māmome a dn̄i voce laudat̉: ꝙ d̓ re iniqͣ ſibi iuſticiā p̄pararit: ⁊ paſſusdiſpendiū dn̄s laudat diſpenſatoris prudētiāꝙ aduerſus dn̄m qͥdem fraudulenter: ſed ꝓ ſeprudēter egerit: qͣꝫto magis xp̄s qͥ nullū dānūſuſtinere pōt: ⁊ ꝓnus eſt ad clementiaꝫ: laudabit diſcipulos ſuos: ſi in eos qͥ crediti ſibi ſuntmiſericordes fuerint? Beniqꝫ poſt parabolaꝫintulit. ⁊ ego vobis dico: facite vobis amicosde iniquo māmona. Iniquū autē māmona nōbebreoꝝ ſꝫ ſyroꝝ lingua diuitie nūcupāt̉: qd̓ d̓iniqͥtate collectꝰ ē. Si ergo iniqͥtas bn̄ diſpēſata vertit̉ in iuſticiaꝫ: quāto magis ẜmo diuinin qͦ nulla ē iniqͥtas: qͥ apl̓is creditꝰ ē: ſi bn̄ fuerit diſpēſatꝰ: diſpēſatores ſuos leuabit in celū.Quā ob rē ſequit̉: qͥ fidelis ē in mīmo: hͦ ē ī carnalibꝰ: ⁊ ī multis fidelis erit: hͦ eſt ī ſpiritalibꝰ.Qui aūt in ꝑuo iniquꝰ ē: vt nō det fratribꝰ advtēdū qd̓ a deo ꝓ oībꝰ ē creatū: iſte ⁊ in ſpiritali pecunia diuidēda iniquꝰ erit: vt nō ꝓ neceſſitate: ſed ꝓ ꝑſonis doctrinā dn̄i diuidat. Si autē carnales diuitias q̄ labunt̉: nō bn̄ diſpēſatꝭ:veras eternaſqꝫ diuitias doctrīe dei qͥs dabitvobis: Et ſi in his q̄ aliena ſūt (alienū aūt eſt anobis oē qd̓ ſeculi ē) infideles fuiſtis: ea q̄ vr̄aſūt: ⁊ ꝓprie deputata hoī quis vobis credere
dd̓