27LXXVITractatusIIEpla LAAAV

Fo. CLXXVI

dn̄s intelligens: operibus magis qͣꝫ ẜmone reſpōdet. Et Ioh̓i p̄cipit nūciari: videre cecos:ambulare claudos: leproſos mūdari: ſurdosaudire: mortuos ſurgere. ⁊ qd̓ his maiꝰ ē: pauperes euāgelizare. Pauꝑes aūt vel hūilitatevel diuitijs: vt nulla inter pauperē diuitēqꝫ diſtātia ſit ſalutis: ſed oēs vocent̉ eqͣliter. Tuncqͦꝫ infert. Beatꝰ qͥ non fuerit ſcādalizatꝰ in meNō Ioh̓em ſed diſcipulos eius ꝑcutit: qͥ pͥusacceſſerāt ad eū dicentes. Quare nos ⁊ phariſei ieiunamus frequēter: diſcipuli aūt tui nonieiunāt: Et ad Iohannē. Magiſter cui p̄buiſti teſtimoniū iuxta iordanem: Ecce diſcipulieius baptizāt: ⁊ plures veniūt ad euꝫ. Quo dicto liuorē ſignificant de ſignorū magnitudine⁊ inuidie mordacitate venientē: cur baptizata Iohāne ip̄e audeat baptizare: ⁊ ml̓to amplior ad eum turba cōcurrat: qͣꝫ prius venerat adIohannē. Et ne forſitan plebs neſciēs hoc dicto Ioh̓eꝫ ſigillari arbitraret̉: in illius laudesporat: ⁊ cepit de Iohāne ad turbas dicere circūſtantes. Quid exiſtis ad deſertum videreArūdinē vēto agitatā: Et qͥd exiſtis ī ſolitudinē videre? hoīem mollibꝰ veſtitū: ⁊ reliqͣ. cuiꝰdicti hic ſenſus ē. Nūqͥd ad hoc exiſtis in heremū: vt videretis hoīem inſtar arūdinis vētoꝝflatu in ꝑtes varias inclinari: vt quē an̄ laudauerat: de eo nūc dubitet: ⁊ de qͦ pͥus dixerat: ecce agnus dei: nunc īterroget: vtꝝ ip̄e an aliusſit. qͥ vel venerit: vel venturꝰ ſit. Et qꝛ oīs p̄dicatio falſa ſectat̉ lucra: ⁊ gl̓iam q̄rit humanaꝫvt ꝑ gl̓iam naſcāt̉ cōpēdia: aſſerit eū camelorūveſtitū pilis: nulli poſſe adulationi ſuccūbere:qͥ locuſtis veſcit̉ ac melle ſilueſtri: opes nō q̄rere: rigidāqꝫ ⁊ auſterā vitaꝫ: aulas vitare palatij: qͣs q̄runt qͥ byſſo ⁊ ſerico ⁊ mollibꝰ veſtiunt̉qͥ in domibꝰ regū ſūt. Dicitqꝫ eum non ſolū ꝓphetā: qͥ ſoleat vētura p̄dicere: ſꝫ plus eſſe qꝫꝓphetam. qꝛ quē illi vētuꝝ eſſe dixerūt: h̓ veniſſe demōſtrauit dicēs. Ecce agnꝰ dei: ecce qͥtollit peccata mūdi. Preſertim cū ad faſtigiuꝫꝓphetale baptiſte acceſſerit pͥuilegium: vt cuidixerat ego a te debeo baptizari: ip̄e euꝫ baptizauerit: non p̄ſumptione maioris: ſed obedientia diſcipuli: ac timore ẜuili. Cūqꝫ inter natosmulieꝝ nullū aſſerat Iohāne ſurrexiſſe maiorem: ſe qui d̓ virgine ꝓcreatus eſt: maiorē eſſecōmemorat: ſiue omnē angeluꝫ qͥ in celis minimus eſt: in terris cunctos homīes anteire. Notenī in angelos ꝓficimus: ⁊ non angeli in nos:ſicut qͥdā ſtertētes ſopore grauiſſimo ſomniāt.Nec ſufficit hoc ī Iohānis laudibus: niſi ipſep̄dicās baptiſmū penitētie pͥus dixiſſe referat̉Penitētiā agite appropinquabit enī regnuꝫ celorū. Unde ⁊ diebus p̄dicatiōis eius regnū celorū vim patit̉: vt qͥ hō natus ē: angelꝰ eē debeale̓ deſidēt

ret: ⁊ terrenū aīal celeſte q̄rat habitaculū Lexenī ⁊ ꝓphete: vſqꝫ ad Iohāneꝫ ꝓphetauerūtnō ꝙ Iohānes ꝓphetaꝝ ſit finis: ⁊ legis: ſedille qui Iohānis teſtimonio p̄dicatus eſt. Iohānes autē ẜm myſteriū qd̓ in Malachia ſcriptum eſt: ip̄e eſt Helias: qui venturus eſt: nōꝙ eadē aīa: vt heretici ſuſpicant̉: ⁊ in Helia: ⁊in Iohāne fuerit: ſed ꝙ eandē habuerit ſanctiſpūs gr̄am: Zona cinctꝰ vt Helias: viuens inheremo vt Helias. Perſecutionem paſſus abHerodiade: vt ille ſuſtinuit ab Iezabel. vt qͦmodo Helias ſecūdi p̄curſor aduentus eſt: itaIohānes venturū in carne dn̄m ſaluatorē nōſolū in heremo: ſꝫ etiā in matris vtero ſalutarit⁊ exultatiōe corporis nūciauerit.¶ Quid ſignificet qd̓ ī Mattheo ſcriptū ē arūdinē quaſſatā nō cōfringet: ⁊ linū fumigās nōextinguet. ¶ Epl̓a. EXXXV.D cuius expoſitionē loci: totum qd̓ Mattheus deEſaia ꝓph̓a aſſumit teſtimoniū ponendū ē: ⁊ ip̄ius ꝟba Eſaie iuxta ſeptuagintaīterp̄tes: ipſumqꝫ hebraicuꝫ: cui TheodotionAqͥla Symmachuſqꝫ ꝯſentiūt. Sic gͦ de qͣttuor euāgeliſtis ſolꝰ Mattheꝰ poſuit Ieſus aūtſciēs receſſit inde: ⁊ ſecuti ſūt eū multi: et curauit oēs: ⁊ p̄cepit eis ne manifeſtū eū facerent:vt impleret̉ qd̓ dicū ē ꝑ Eſaiā ꝓph̓am dicētē.Ecce puer meus quē elegi. Dilectꝰ meus: in qͦbn̄ cōplacuit aīt mea. Ponaꝫ ſpiritum meumſuꝑ eum: ⁊ iudiciū gentibꝰ nūciabit. Nō cōtendet: neqꝫ clamabit: neqꝫ audiet qͥſqͣꝫ in plateisvocē eius. Arundinē quaſſatā nō cōfringet: etlinū fumigās nō extinguet: donec eijciat ad victoriam iudiciū: ⁊ in nomīe eius gentes ſperabunt. Pro quo in Eſaia iuxta ſeptuaginta interp̄tes ſic ſcriptū eſt. Iacob puer meꝰ ſuſcipiam eum. Iſrael electus meus ſuſcepit eum aīamea. Dedi ſpiritū meū ſuꝑ eum: iudiciū gentibus ꝓfert. Nō clamabit: neqꝫ dimittet: nec audiet̉ foris vox eius: arūdinē fractā nō cōteret⁊ linū fumigās nō extinguet: ſed in veritate ꝓfert iudiciū. ſplēdebit: ⁊ non quaſſabit̉: donecponat ſuꝑ terrā iudiciū: ⁊ in nomīe eius gētesſperabunt. Nos autē ex hebreo ita vertimus.Ecce puer meus: ſuſcipiā eū: electus meus cōplacuit ſibi in illo anima mea. Dedi ſpiritū meum ſuꝑ eum iudiciū gentibꝰ ꝓfert. Nō clamabit neqꝫ accipiet ꝑſonaꝫ: neqꝫ audiet̉ foris voxeius. Calamū quaſſatū non conteret: et linumfumigās nō extinguet. In veritate docebit iudicium. Non erit triſtis neqꝫ turbulētꝰ: donecponat in terra iudicium: ⁊ legem eius inſule expectabūt. Ex quo apparet Mattheū euangeliſtā non veteris interp̄tationis aucͣte ꝯſtrictū

Sddā q̄ſtia