ParsII

ſpiritalē In hiſtoria eoꝝ q̄ ſcripta ſūt ordo ſeruat̉. In tropologia de lr̄a ad maiora conſurgimus. Et quicquid ī pͥori populo carnaliter factum ē: iuxta moralē interp̄tamur locum: ⁊ adanime nr̄e emolumēta conuertimꝰ. In ſpiritali θεόρεία ad ſublimiora trāſimus: terrena dimittimus: de futuroꝝ beatitudine et celeſtibdiſputamus: vt p̄ſentis vite meditatio vmbrafuture beatitudinis ſit: quos N xp̄s tales inuenerit: vt ⁊ corꝑe ⁊ aīa ⁊ ſpū ītegri cōſeruent̉: ⁊ꝑfectā habeāt triplicis in ſe ſciētie veritatem:hos ſua pace ſāctificabit: ⁊ faciet eſſe ꝑfectos.Multi ſimpliciter hūc locū de reſurrectiōe intelligūt: vt ſpūs ⁊ aīa ⁊ corpus in aduentu dn̄icōſeruent̉. Alij ex hoc loco triplicē in hoīe volūt affirmare ſubſtantiā. Spūs quo ſentimusAīa qͣ viuimꝰ. Corpus qͦ incedimus. Sunt qͥex aīa tm̄ et corpore ſubſiſtere hoīem diſſerentes: ſpiritū in eo tertiū: nō ſubſtantiā velint intelligi: ſꝫ efficiētiā ꝑ quā ⁊ mens ī nobis: ⁊ ſenſus: ⁊ cogitatio: ⁊ animꝰ appellant̉: ⁊ vtiqꝫ nōſunt tot ſubſtātie quot nomīa. Cunqꝫ illud eisoppoſitū fuerit: bn̄dicite ſpūs ⁊ aīe iuſtoꝝ dn̄oſcripturā nō recipiūt: dicētes eum in hebraiconō haberi. Nos autē in p̄ſenti loco vt ſupra diximus ſpiritū qͥ cū aīa ⁊ corpore integer cōſeruat̉: non ſubſtantiā ſpūſſancti: que non pōt interire: ſed gr̄as eius donatiōeſqꝫ accipimus: q̄nr̄a vel ꝟtute vel vitio ⁊ accēdunt̉ ⁊ extinguūtur in nobis.¶ Prologus beati Hieronymi in librū ad Algaſiam de q̄ſtionibus. xj. noui teſtamenti.¶ Epiſtola. LXXXIII.9Ilius me Apodemius: qͥ interp̄tationē nomīs ſuilonga ad nos nauigatiōe ſignauit:⁊ de oceani littore atqꝫ vltimis Gallie finibusroma p̄terita q̄ſiuit Bethleē: vt inueniret ī eaceleſtē panem ⁊ ſaturatus eructaret in deū: acdiceret. Eructauit cor meū verbū bonuꝫ: dicoego oꝑa mea regi. Detulit mihi in parua ſchedula maxīas q̄ſtiōes quas a te datas: mihiqꝫtradēdas diceret: ad quarū lectioneꝫ intellexiſtudiū regine Saba in te eſſe cōpletum: que d̓finibus terre venit audire ſapientiā Salomonis. Non qͥdem ego Salomō: qͥ ante ſe: ⁊ poſtſe: cūctis hoībus p̄fert̉ in ſapiētia: ſed tu regina appellāda es ſaba: in cuius mortali corporenon regnat peccatū: ⁊ que ad dn̄m tota menteꝯu̓ſa audies ab eo. Cōu̓tere ꝯu̓tē SunamitisEtenī Sabai̓ lingua nr̄a ꝯuerſionem ſo nat: ſimulqꝫ aīaduerti ꝙ q̄ſtiuncule tue de euāgeliotm̄ ⁊ de apl̓o poſite: indicāt te veterem ſcripturā aut nō ſatis legere: aut nō ſatis ītelligere: q̄tantis obſcuritatibus ⁊ futurorū typis īuolu-

ta eſt: vt oīs interp̄tatiōe egeat: ⁊ porta oriētalis de qua verū lumē exorit̉: ⁊ ꝑ quā pōtifex īgredit̉ ⁊ regredit̉ ſemꝑ clauſa ſit: ⁊ ſoli pateatxp̄o. qͥ habet clauem Dauid: qͥ aperit ⁊ nemocladit: claudit ⁊ nemo aꝑit: vt illo reſerante introeas cubiculū eius: ⁊ dicas. Introduxit merex ī cubiculū ſuū. Propterea ſatis miratꝰ ſū:cur puriſſimo fonte viciuo neglecto: nr̄i tā ꝓcul riuuli fluēta q̄ſieris: ⁊ omiſſis aqͥs Syloe q̄vadūt cū ſilētio: deſideres aquas ſyor: qͥ turbidis ſeculi huius vitijs ſordidāt̉. Habes ibi ſāctum virū Alechium p̄ſbyteꝝ: qͥ viua vt aiuntvoce ⁊ prudēti diſertoqꝫ ẜmone poſſit ſoluereq̄ reqͥris: niſi forte ꝑegrinas merces deſideras⁊ ꝓ varietate guſtus nr̄oꝝ qͦꝫ cōdimentoruꝫ tealimēta delectant. Alijs dulcia placent: nōnullos amara delectant. Hoꝝ ſtomachū acida renouāt: illoꝝ falſa ſuſtentāt. Uidi ego nauſeaꝫ⁊ capitis vertigineꝫ antidoto quod appellaturϖιχSα id eſt. amara ſepe ſanari: ⁊ iuxta Hipocratē dulcia amaris curari: ⁊ ꝯtrarioꝝ ꝯtrariaeſſe remedia. Itaqꝫ nr̄am amaritudinē illiꝰ nectareo melle curato Et mitte ī myrrhā lignumcrucis: ſenilēqꝫ pituitā iuuenili auctoritate cōpeſce: vt poſſis leta cātare. Ꝙ dulcia gutturimeo eloquia tua domīe ſuꝑ mel ori meo.¶ Cur Ioh̓es diſcipulos mittit ad dn̄ꝫ: vt int̓roget eū. Tu es qͥ vēturꝰ es: an alium expectamus: cū pͥus ip̄e d̓ eodē dixerit. Ecce agnꝰ dei:ecce qͥ tollit pctā mūdi. ¶ Epl̓a. EXXXIIII¶Ehac qͣſtione incōmētarijs Matthei pleniꝰ diximus.Un̄ apparet qꝛ hͨ īterrogas: ip̄a te volumīa nōhr̄e. Tn̄ ſtringendū eſt breuiter: ne omnino tacuiſſe videamur. Iohannes mittebat diſcipulos ſuos in vinculis cōſtitutus: vt ſibi querēsillos doceret: ⁊ capite trūcādus illum docereteſſe ſectādū. quem interrogatiōe ſua magiſtrūomniū fatebat̉. neqꝫ enī poterat ignorare: quēignorantibꝰ illum demōſtrauerat: ⁊ de quo dixerat. qui habet ſponſaꝫ: ſponſus eſt: et cuiusnon ſum dignus calciamenta parare. et illumoportet creſcere: me autē minui. Deūqꝫ patreꝫintonantē audierat: hic eſt filius meus dilectꝰin quo mihi bene cōplacui. Quod auteꝫ dicit:tu es qͥ venturus es: an alium expectamꝰ? hūcquoqꝫ ſenſū habere poteſt Scio ꝙ ip̄e ſis: quitollere veniſti peccata mūdi: ſed qꝛ ad inferosdeſcēſurus ſū. etiā hoc interrogo: vtrū et illucip̄e deſcēdas. An impiū ſit: hoc de dei filio credete: aliūqꝫ miſſurus ſis. Hoc auteꝫ ſcire deſidero: vt qͥ in terris hominibꝰ nūciaui: etiam ininferis nūciē: ſi forte venturus es. Tu enī es qͥveniſti dimittere captiuitatē: ⁊ veniſti ſoluereeos qͥ in vinculis tenebant̉. Cuius ſciſcitatōeꝫ