Druckschrift 
1 (1489)
Entstehung
Seite
CLXXIIIIv
Einzelbild herunterladen
 

ParsII

apl̓m: vt magꝭ implicauerit qͣꝫ ſoluerit q̄ſtionēAit enim ad id qd̓ ꝓpoſuerat Quid ergo dicemus? Nunqͥd iniqͥtas apd̓ deū? Et ē volentis neqꝫ currētis ſꝫ miſerētis dei. cuiꝰ vult miſeret̉: quē vult indurat deꝰ: voluntati eiusqͥs pōt reſiſtere. Sic apl̓m reſpōdiſſe. Oterra cinis es: audes facere queſtionē deo: etvas fragile atqꝫ teſtaceū: rebellas ꝯtra figuluꝫtuū. Nunqͥd figmētū pōt dicere ei: ſe finxit:qͣre me ſic feciſti? Aut habet ptāteꝫ figulusluti ex eadē maſſa facere aliud qͥddā vas ī honorē: aliud in ꝯtumeliā. Eterno igit̉ ſilētioticeſce: ſcito fragilitatē tuā: deo moueaſq̄ſtionē: qui fecit qd̓ voluit. vt ī alios clemēs: īalios ſeuerus exiſteret. Quid ſit qd̓ apl̓s ſcribit ad Corinthios ī ſecūda epl̓a. Alijs odor mortis ī mortē: ali odorvite ī vitā: ad qͥs idoneꝰ: Epl̓a. LXXXI Otū loci hūi ca9pitulū ꝓponamꝰ: vt ex p̄cedētibꝰ et ſequētibꝰ poſſint intelligi media ex vtroqꝫ contexta ſūt. veniſſem ait Troadē ꝓpt̓ euāgeliū xp̄i: oſtiū mihi aꝑtū eēt in dn̄o: habuireqͥem ſpūi meo: eo non inuenerim Titū fratrē meū: ſed valefacies eis: ꝓfectus ſū in Macedoniā. Deo aūt gr̄as ſemꝑ nos triūphat īxp̄o ieſu: odorem noticie ſue per nos manifeſtat in loco: qꝛ xp̄i bonus odor ſumus deo: īis ſalui facti fiunt: in is pereūt. alijs qͥdeꝫodor mortis in mortē: alijs odor vite ī vitaꝫ: etad hec qͥs tam idoneus? enī ſumꝰ ſicut plurimi adulterātes verbū dei: ſed ex ſinceritate:ſed ſicut ex deo corā deo in xp̄o loqͥmur. Narrat Corinthijs fecerit: paſſus ſit: quō īctis deo agat gr̄as: vt ſub exemplo ſui illosuocet ad certanduꝫ. Ueni inqͥt Troadē priꝰTroia appellabat̉: vt euāgeliuꝫ xp̄i in aſia p̄dicarē. Cūqꝫ mihi oſtiū aꝑtuꝫ eēt in dn̄o: hoc eſtplurimi credidiſſent: ſiue ſingula atqꝫ virtutes ī me oꝑabat̉ deus: ſpes eēt naſcētis eccleſie fidei: in dn̄o ſuccreſcētis: habui reqͥemſpūi meo: eſt ſperatā ꝯſolationē īuenire nonpotui: eo Titū fratrē meū īuenerim: ſiuequē ibi reperiēdū putabā: ſiue quē ibi audierādegere: vel venturū ſe dixerat. Que autēfuit tanta cōſolatio: reqͥes ſpūi in pn̄tia Titi? quē qꝛ inuenit: valefaciēs eis ꝓfectus ēin Macedoniā? Aliquotiēs diximꝰ apoſtolūPaulū viꝝ fuiſſe doctiſſimū: erudituꝫ ad pedes Gamalielis in apl̓oꝝ actibꝰ ꝯcionaturdicit. Et nūc qͥd habetis hoībꝰ iſtis? Si enīa deo ē ſtabit: ſi ex hoībꝰ deſtruet̉. Cūqꝫ Paulus hr̄et ſciētiā ſāctaꝝ ſcripturaꝝ ẜmōis: diuerſarūqꝫ līguaꝝ gr̄am poſſideret: vn̄ ip̄e gloriat̉ in dn̄o dicit: gr̄as ago deo oīuꝫ ęoruꝫvg

linguis magꝭ loquor: diuinoꝝ ſenſuū maieſta: non poterat grece eloqͥ: vl̓ digno explicareẜmone. Habebat ergo Titū īterp̄tē. ſicut beatus Petrꝰ Marcū. Cuiꝰ euāgeliū Petro narrāte: illo ſcribēte: cōpoſitū eſt. Deniqꝫ dueepl̓e ferunt̉ Petri/ ſtilo inter ſe characterediſcrepāt ſtructuraqꝫ ꝟboꝝ. Ex ītelligimus neceſſitate reꝝ: diuerſis vſū interꝑtibusErgo Paulus apl̓s ꝯtriſtat̉: qꝛ p̄dicationisſue ī p̄ſentiaꝝ fiſtulā organūqꝫ: qd̓ xp̄o caneret īuenerat. Perrexitqꝫ in macedoniam aPapho. apparuerat enī ei vir Macedo dicēstrāſiens adiuua nos: vt ibi īueniret Titū: viſitaret frēs: vel ꝑſecutionibꝰ ꝓbaret̉: eſt enīqd̓ dicit. Deo aūt gr̄as ſemꝑ triūphat nos īxp̄o ieſu: eo qd̓ ē triūphat de nobis ſiue triūphū ſuum agit nos. Qui in alio loco dixeratSpectaculū facti ſumꝰ mūdo: angelis hoībus. Deniqꝫ narrat in ꝯſequētibꝰ. Naꝫ veniſſemꝰ Macedoniā: nullaꝫ reqͥem habuit caro nr̄a: ſꝫ oēm tribulationē paſſi ſumꝰ: foris pugne: intus timoris. Sꝫ ꝯſolat̉ humiles: ꝯſolatus ē nos deꝰ: ī aduētu Titi. ſoluꝫ aūt inaduētu eiꝰ ſꝫ etiaꝫ ī ſolatio. Ergo ꝓpterea valefaciēs Troianis: ſiue Troadēſibꝰ ꝓfectꝰ ē macedoniā: vt īueniret ibi Titū: hr̄et interp̄tationis euāgelijqꝫ ſolatiū. quē intelligimꝰ non ibireꝑtū: ſꝫ poſt tribulatiōes ꝑſecutiōes apl̓i ſuperueniſſe. Priꝰ qͣꝫ veniſſet Titꝰ: multa ꝑpeſſus agit gr̄as oīpotēti deo ī xp̄o ih̓ū: quē gētibus p̄dicabat dignum ſe elegerit in agerettriūphū filij ſui. Triūphus dei ē paſſio marty: xp̄i noīe cruoris effuſio: et int̓ tormētaleticia. enī qͥs viderit tāta ꝑſeuerātia ſtaremartyres: atqꝫ torq̄ri: ī ſuis cruciatibꝰ gl̓iari:odor noticie dei diſſemīat̉ ī gētes: et ſibi tacitacogitatio loqͥt̉. niſi veꝝ eēt euāgeliū: nūqͣꝫ ſāguine defenderet̉. Neqꝫ enī delicata diuitijsſtudēs ac ſecura ꝯfeſſio ē: ſꝫ ī carceribꝰ: ī plagꝭin ꝑſecutionibꝰ: in fame: ī nuditate: et ſiti. Hictriuphus ē dei: apoſtolorūqꝫ victoria: ſed poterat audiēs reſpōdere. Quō ergo oēs crediderūt? Prius ergo qͣꝫ īterroges ſoluit antipophorā: iuxta morē ſuū qͥcqͥd alius abijcere p̄tanteqͣꝫ obijciat̉ ediſſerit. Et ē ſenſus: noīs xp̄iin loco bonus odor ſumꝰ deo: et p̄dicatiōisnr̄e lōge lateqꝫ ſpirat fragrātia. Sꝫ qꝛ homīesſuo arbitrio derelicti ſūt (neqꝫ enī bonū neceſſitate faciūt: ſed volūtate) vt credētes coronā accipiāt: increduli ſupplicijs mācipent̉: id̓o odornr̄ qui ſe bonꝰ eſt: ꝟtute eoꝝ vitio ſuſcipiunt ſiue ſuſcipiūt: in vitā trāſit aut mortemvt crediderint ſalui fiant: vero non crediderint pereāt. Nec hoc mirandū de apoſtolo:etiā de dn̄o legerimus. Ecce hic poſitus eſt inruinā: ī reſurrectiōeꝫ multoꝝ: ī ſignum cui