ParsII
apl̓m: vt magꝭ implicauerit qͣꝫ ſoluerit q̄ſtionēAit enim ad id qd̓ ꝓpoſuerat Quid ergo dicemus? Nunqͥd iniqͥtas apd̓ deū? Et nō ē volentis neqꝫ currētis ſꝫ miſerētis dei. ⁊ cuiꝰ vult miſeret̉: ⁊ quē vult indurat deꝰ: ⁊ voluntati eiusqͥs pōt reſiſtere. Sic apl̓m reſpōdiſſe. O hō qͥterra ⁊ cinis es: audes facere queſtionē deo: etvas fragile atqꝫ teſtaceū: rebellas ꝯtra figuluꝫtuū. Nunqͥd figmētū pōt dicere ei: qͥ ſe finxit:qͣre me ſic feciſti? Aut nō habet ptāteꝫ figulusluti ex eadē maſſa facere aliud qͥddā vas ī honorē: aliud in ꝯtumeliā. Eterno igit̉ ſilētio cōticeſce: ⁊ ſcito fragilitatē tuā: ⁊ deo nō moueaſq̄ſtionē: qui fecit qd̓ voluit. vt ī alios clemēs: īalios ſeuerus exiſteret.¶ Quid ſit qd̓ apl̓s ſcribit ad Corinthios ī ſecūda epl̓a. Alijs odor mortis ī mortē: ali odorvite ī vitā: ⁊ ad hͦ qͥs tā idoneꝰ: Epl̓a. LXXXI¶ Otū loci hūi ca9pitulū ꝓponamꝰ: vt ex p̄cedētibꝰ et ſequētibꝰ poſſint intelligi media q̄ ex vtroqꝫ contexta ſūt. Cū veniſſem ait Troadē ꝓpt̓ euāgeliū xp̄i: ⁊ oſtiū mihi aꝑtū eēt in dn̄o: nō habuireqͥem ſpūi meo: eo ꝙ non inuenerim Titū fratrē meū: ſed valefacies eis: ꝓfectus ſū in Macedoniā. Deo aūt gr̄as qͥ ſemꝑ nos triūphat īxp̄o ieſu: ⁊ odorem noticie ſue per nos manifeſtat in oī loco: qꝛ xp̄i bonus odor ſumus deo: īis qͥ ſalui facti fiunt: ⁊ in is qͥ pereūt. alijs qͥdeꝫodor mortis in mortē: alijs odor vite ī vitaꝫ: etad hec qͥs tam idoneus? Nō enī ſumꝰ ſicut plurimi adulterātes verbū dei: ſed ex ſinceritate:ſed ſicut ex deo corā deo in xp̄o loqͥmur. Narrat Corinthijs q̄ fecerit: q̄ paſſus ſit: ⁊ quō ī cūctis deo agat gr̄as: vt ſub exemplo ſui illos ꝓuocet ad certanduꝫ. Ueni inqͥt Troadē q̄ priꝰTroia appellabat̉: vt euāgeliuꝫ xp̄i in aſia p̄dicarē. Cūqꝫ mihi oſtiū aꝑtuꝫ eēt in dn̄o: hoc eſtplurimi credidiſſent: ſiue ꝑ ſingula atqꝫ virtutes q̄ ī me oꝑabat̉ deus: ſpes eēt naſcētis eccleſie fidei: ⁊ in dn̄o ſuccreſcētis: nō habui reqͥemſpūi meo: hͨ eſt ſperatā ꝯſolationē īuenire nonpotui: eo ꝙ Titū fratrē meū nō īuenerim: ſiuequē ibi reperiēdū putabā: ſiue quē ibi audierādegere: vel qͥ venturū eē ſe dixerat. Que autēfuit tanta cōſolatio: ⁊ q̄ reqͥes ſpūi in pn̄tia Titi? quē qꝛ nō inuenit: valefaciēs eis ꝓfectus ēin Macedoniā? Aliquotiēs diximꝰ apoſtolūPaulū viꝝ fuiſſe doctiſſimū: ⁊ erudituꝫ ad pedes Gamalielis qͥ in apl̓oꝝ actibꝰ ꝯcionatur ⁊dicit. Et nūc qͥd habetis cū hoībꝰ iſtis? Si enīa deo ē ſtabit: ſi ex hoībꝰ deſtruet̉. Cūqꝫ Paulus hr̄et ſciētiā ſāctaꝝ ſcripturaꝝ ⁊ ẜmōis: diuerſarūqꝫ līguaꝝ gr̄am poſſideret: vn̄ ip̄e gloriat̉ in dn̄o ⁊ dicit: gr̄as ago deo ꝙ oīuꝫ ęoruꝫvg
linguis magꝭ loquor: diuinoꝝ ſenſuū maieſtatē: non poterat grece eloqͥ: vl̓ digno explicareẜmone. Habebat ergo Titū īterp̄tē. ſicut beatus Petrꝰ Marcū. Cuiꝰ euāgeliū Petro narrāte: ⁊ illo ſcribēte: cōpoſitū eſt. Deniqꝫ ⁊ dueepl̓e qͥ ferunt̉ Petri/ ſtilo inter ſe ⁊ characterediſcrepāt ſtructuraqꝫ ꝟboꝝ. Ex qͦ ītelligimusꝓ neceſſitate reꝝ: diuerſis eū vſū interꝑtibusErgo ⁊ Paulus apl̓s ꝯtriſtat̉: qꝛ p̄dicationisſue ī p̄ſentiaꝝ fiſtulā organūqꝫ: ꝑ qd̓ xp̄o caneret nō īuenerat. Perrexitqꝫ in macedoniam aPapho. apparuerat enī ei vir Macedo dicēstrāſiens adiuua nos: vt ibi īueniret Titū: ⁊ viſitaret frēs: vel ꝑſecutionibꝰ ꝓbaret̉: h̓ eſt enīqd̓ dicit. Deo aūt gr̄as qͥ ſemꝑ triūphat nos īxp̄o ieſu: ꝓ eo qd̓ ē triūphat de nobis ſiue triūphū ſuum agit ꝑ nos. Qui in alio loco dixeratSpectaculū facti ſumꝰ mūdo: ⁊ angelis ⁊ hoībus. Deniqꝫ narrat in ꝯſequētibꝰ. Naꝫ cū veniſſemꝰ Macedoniā: nullaꝫ reqͥem habuit caro nr̄a: ſꝫ oēm tribulationē paſſi ſumꝰ: foris pugne: intus timoris. Sꝫ qͥ ꝯſolat̉ humiles: ꝯſolatus ē nos deꝰ: ī aduētu Titi. Nō ſoluꝫ aūt inaduētu eiꝰ ſꝫ etiaꝫ ī ſolatio. Ergo ꝓpterea valefaciēs Troianis: ſiue Troadēſibꝰ ꝓfectꝰ ē macedoniā: vt īueniret ibi Titū: ⁊ hr̄et interp̄tationis euāgelijqꝫ ſolatiū. quē intelligimꝰ non ibireꝑtū: ſꝫ poſt tribulatiōes ⁊ ꝑſecutiōes apl̓i ſuperueniſſe. Priꝰ gͦ qͣꝫ veniſſet Titꝰ: multa ꝑpeſſus agit gr̄as oīpotēti deo ī xp̄o ih̓ū: quē gētibus p̄dicabat ꝙ dignum ſe elegerit in qͦ agerettriūphū filij ſui. Triūphus dei ē paſſio martyrū: ⁊ ꝓ xp̄i noīe cruoris effuſio: et int̓ tormētaleticia. Cū enī qͥs viderit tāta ꝑſeuerātia ſtaremartyres: atqꝫ torq̄ri: ⁊ ī ſuis cruciatibꝰ gl̓iari:odor noticie dei diſſemīat̉ ī gētes: et ſibi tacitacogitatio loqͥt̉. ꝙ niſi veꝝ eēt euāgeliū: nūqͣꝫ ſāguine defenderet̉. Neqꝫ enī delicata ⁊ diuitijsſtudēs ac ſecura ꝯfeſſio ē: ſꝫ ī carceribꝰ: ī plagꝭin ꝑſecutionibꝰ: in fame: ī nuditate: et ſiti. Hictriuphus ē dei: apoſtolorūqꝫ victoria: ſed poterat audiēs reſpōdere. Quō ergo nō oēs crediderūt? Prius ergo qͣꝫ īterroges ſoluit antipophorā: ⁊ iuxta morē ſuū qͥcqͥd alius abijcere p̄tanteqͣꝫ obijciat̉ ediſſerit. Et ē ſenſus: noīs xp̄iin oī loco bonus odor ſumꝰ deo: et p̄dicatiōisnr̄e lōge lateqꝫ ſpirat fragrātia. Sꝫ qꝛ homīesſuo arbitrio derelicti ſūt (neqꝫ enī bonū neceſſitate faciūt: ſed volūtate) vt credētes coronā accipiāt: increduli ſupplicijs mācipent̉: id̓o odornr̄ qui ꝑ ſe bonꝰ eſt: ꝟtute eoꝝ ⁊ vitio qͥ ſuſcipiunt ſiue nō ſuſcipiūt: in vitā trāſit aut mortemvt qͥ crediderint ſalui fiant: qͥ vero non crediderint pereāt. Nec hoc mirandū de apoſtolo: cūetiā de dn̄o legerimus. Ecce hic poſitus eſt inruinā: ⁊ ī reſurrectiōeꝫ multoꝝ: ⁊ ī ſignum cui