Fo. CLXXIIITractatusIIEpl̓a TAA1A
ſpūs ad id quod expedit. Alij qͥdem dat̉ ꝑ ſpiritum ẜmo ſapiētie: alij ẜmo ſcientie ẜm eūdeꝫſpiritū: alij gratia ſanitatū ī vno ſpū: alij fidesin eodeꝫ ſpū: alij oꝑatio ꝟtutum: alij ꝓphetia:alij diſcretio ſpirituū: alij genera linguarū: alijīterp̄tatio ẜmonū. Hec autē oīa oꝑatur vnusatqꝫ idē ſpūs: diuidens ſingulis ꝓut vult. Ergo dn̄s qͥ poſt reſurrectioneꝫ ſuam iuxta Luceeuangeliū dixerat. Ecce ego mittā ꝓmiſſioneꝫpr̄is mei in vos. Uos aūt ſedete ī ciuitate quoaduſqꝫ induamini ꝟtute ex alto. ⁊ iuxta eūdeꝫin apoſtoloruꝫ actibus eſt locutꝰ: p̄cepit eis abhieroſolymis ne diſcederēt: ſed expectarēt promiſſionē patris: quā audiſtis inqͥt ꝑ os meumqꝛ Ioh̓es qͥdem baptizauit aqua. Vos aūt baptizabimini ſpirituſācto nō poſt ml̓tos hos dies. Rurſū ī fine euāgelij ẜm Iohanneꝫ. eo dieqͥ reſurrexerat. id eſt. die dn̄ica: clauſis ianuisad apoſtolos introiſſe narrat̉: et dixiſſe eis ſecūdo pax vobis: ⁊ intuliſſe. Sicut miſit me pater: ⁊ ego mitto vos: ⁊ cum hoc dixiſſet: inſufflauit: ⁊ dixit eis: accipite ſpiritūſanctū: quoꝝremiſeritis peccata: remittunt̉ eis: ⁊ quorū retinueritis: retenta erunt. Prima igit̉ die reſuirectionis acceperūt ſpūſſancti gr̄am: qͣ peccata dimitterēt: ⁊ baptizarēt: ⁊ filios dei facerēt⁊ ſpiritū adoptionis credētibꝰ largirent̉: ipſoſaluatore dicēte. Quoꝝ remiſeritis peccata remittent̉ eis: ⁊ quorū retinueritis: retēta erunt.Die aūt pentecoſtes eis amplius repromiſſuꝫeſt: vt baptizarent̉ ſpūſancto: ⁊ induerent̉ virtute ex alto: qua xp̄i euangeliū cūctis gentibp̄dicarent. iuxta illud qd̓ in. lxvij. pſalmo legimus. Dn̄s dabit vbum euāgelizantibꝰ ꝟtutemulta: vt haberēt oꝑationes ꝟtutum ⁊ gr̄amſanitatū: ⁊ p̄dicaturi multis gentibꝰ: acciperētgenera linguaꝝ: vt iam tūc cognoſcerent̉: quiapoſtolorū qͥbus deberēt gentibꝰ nūciare. Deniqꝫ apoſtolꝰ Paulus qͥ de hieruſaleꝫ vſqꝫ adIlliricū p̄dicauit: ⁊ inde ꝑ romā ad hiſpaniaꝫire feſtinat: gr̄as agudeo: ꝙ cūctis apoſtolisvarijs linguis loquat̉. Qui enī cūctis gentibannūciaturus erat: multaꝝ linguaruꝫ acceꝑatgr̄am. Que repromiſſio ſpūſſancti die decimapoſt aſcenſionē ſaluatoris expleta eſt Luca referente qͥ ſcripſit. Dūqꝫ cōplerent̉ dies pentecoſtes: erāt om̄es pariter in eodē loco: et factꝰeſt repente de celo ſonus. tanqͣꝫ adueniētis ſpiritus vehemētis: ⁊ repleuit totam domuꝫ vbierāt ſedētes ⁊ apparuerūt illis diſpartite līguetanqͣꝫ ignis: ſeditqꝫ ſuꝑ ſingulos eorū: ⁊ repleti ſunt om̄es ſpūſancto ⁊ ceperūt loqui varijslinguis ꝓut ſpūſſanctꝰ dabat eloqui illis Tūccōpletū eſt illud qd̓ legit̉ in Iohel. Et erit ī nouiſſimis diebꝰ dicit dn̄s. Effundaꝫ de ſpū meoſuꝑ oēm carnem. Et ꝓphetabūt filij vr̄i: ⁊ filie
vr̄e ⁊ iuuenes vr̄i viſiones videbūt. Verbumaūt effuſionis ſignificat gr̄e largitatē. Et id ipſum ſonat: qd̓ dn̄s repromiſit. Vos aūt baptizabimini ſpūſācto non poſt multos hos dies.Intātū enī ſpūſācto baptizati ſunt: vt repleretur tota domus vbi erāt ſedentes: ⁊ ignis ſpūſſancti ſtationē ī eis īueniret optatā: linguaſqꝫdiuideret: et ẜm Eſaiā: qͥ īmūda labia habereſe dixerat: purgaret labia eoꝝ vt euāgeliū xp̄ipurius p̄dicaret. ⁊ ī Eſaia qͥdē ſuꝑliminare tēpli d̓r fuiſſe cōmotū: ⁊ repleta ē oīs domus fumō .i. errore ⁊ tenebris: veriqꝫ ignorantia. Inpͥncipio aūt euangelij replet̉ ſpūſācto eccleſia:vt gr̄a eius atqꝫ feruore oīa credentiū peccatapurgent̉. Et igne ſpūſſancti quē dn̄s miſſurūeſſe ſe dixerat: p̄dicatura xp̄m lingua ſanetur.Nō ergo Ioh̓es Lucaſqꝫ diſcordant: vt qd̓ ille pͥmū reſurrectiōis die datū eē ſignificat: hicqͥnqͣgeſima die veniſſe deſcribat. Sꝫ ꝓfectusapl̓s ē: vt qͥ pͥmo remittēdoꝝ peccatoꝝ gr̄aꝫ acceperāt: poſtea acciꝑent oꝑationes ꝟtutum: ⁊cuncta donationū genera: q̄ ab apl̓o ſcripta cōmemorauimus: ⁊ qd̓ magis neceſſariū erat: diuerſitatē linguaꝝ vniuerſarūqꝫ gētiū: vt annūciaturi xp̄m nullo indigerēt īterꝑte. Unde et īLycaonia cū audiſſēt Paulū ⁊ Barnabā loqͥlinguis ſuis: deos in hoīes ꝯuerſos eſſe credebāt Et re vera indumētū ꝟtutis ſpūſſācti gr̄aeſt: quā poſſidētes iudicū/ tribunalia ⁊ reguꝫpurpuras non timebant. Promiſerat enī dn̄spͥus qͣꝫ pateret̉: ⁊ dixerat. Cū aūt tradent vosnolite cogitare quō aut qͥd loqͣmini Dabit̉ enīvobis in illa hora qͥd loqͣmini. Nō enī vos eſtꝭqͥ loqͥmini: ſed ſpūs pr̄is vr̄i: qͥ loqͥtur in vobisEgo aūt audacter ⁊ tota libertate ꝓnūcio: exeo tꝑe quo apl̓i dn̄o crediderūt: ſꝑ eos habuiſſe ſpiritūſāctuꝫ: nec potuiſſe ſigna facere abſqꝫſpūſſancti gr̄a: ſꝫ ꝓ modulo atqꝫ mēſura. Un̄ſaluator clamabat in tēplo dicēs: qͥ ſitit veniatad me: ⁊ bibat: ⁊ qͥ credit ī me ſicut dicit ſcpͥtura: flumina de ventre eius fluent aq̄ viue. Hocaūt dixit de ſpū quē accepturi erāt credētes ineū. ⁊ in eodē loco infert. Nōdum enī erat ſpūsdatus: qꝛ ih̓s nondū fuerat glorificatus. nō ꝙnō eēt ſpūſſanctꝰ: dicente dn̄o ſaluatore. Si autem ego ī ſpūſancto eijcio demonia. ſꝫ qͥ erat indn̄o: necduꝫ totus in apl̓is morabat̉. Quā obrē deterrēt̉ ad paſſionē eius: ⁊ negāt: ⁊ xp̄m ſeneſcire iurāt. Poſtqͣꝫ aūt baptizant̉ ī ſpūſācto⁊ effundit̉ in eos ſpūſſancti gr̄a: tunc libere loquunt̉ ad pͥncipes iudeoꝝ Obedire magꝭ deooportet qͣꝫ hoībꝰ: mortuos ſuſcitāt: inter flagella letant̉: fundūt ſāguinem ꝓ xp̄o: ⁊ ſupplicijsſuis coronant̉. Nōdū ergo erat ſpūs in apl̓is.nec de vētre eoꝝ fluebāt gr̄e ſpiritales: qꝛ dn̄ gͣnecdū fuerat glorificatꝰ Que ſit aūt gl̓ia ip̄e in
cc 4
ma-
apl̓icꝰ