IIPars
quartā ⁊ qͥntam ⁊ ſextaꝫ ſabbati diuidit̉: quāethnici idolorū: ⁊ elementorū nominibꝰ appellāt. Deniqꝫ ⁊ apoſtolus collectā pecunie: queindigētibꝰ p̄parabat̉: in vna ſabbati p̄cepit cōgregandā. Nec putandū eſt Mattheū ⁊ Iohannē diuerſa ſenſiſſe: ſed vnū atqꝫ idē tēpusmedia noctis ſcilicet ⁊ galloꝝ cantus diuerſisappellaſſe nominibꝰ. Mattheus enī ſcribit veſpere ſabbati. id eſt. ſero nō incipiēte nocte: ſꝫiam ꝓfunda ⁊ magna ex parte trāſacta apparuiſſe dominuꝫ marie Magdalene: ⁊ apparuiſſeveſpere ſabbati illuceſcēte in pͥma ſabbati: ſeipſum interp̄tans: qͥd dixiſſet veſpere ſabbati. ideſt. apppropinquāte iam luce ſequētis diei. EtIoh̓eꝫ non abſolute dixiſſe Una autē ſabbativenit maria Magdalene mane ad ſepulcꝝ: ſꝫaddidiſſe: cū adhuc eſſent tenebreˡ. Eiuſdē igitur atqꝫ vnius tēporis. id eſt. medie noctꝭ atqꝫgallorū cātus alterū finē: alteꝝ dixiſſe pͥncipiūMihiqꝫ videt̉ euangeliſtā Mattheū qͥ euangeliū hebraico ẜmone cōſcripſit: nō tam veſpere dixiſſe qͣꝫ ſero. ⁊ eum qui interp̄tatus eſt ambiguitate deceptū: nō ſero interptatum eſſe: ſꝫveſpere. qͣꝫqͣꝫ cōſuetudo humani ẜmonis teneat ſero non veſperū ſignificare: ſed tarde. Solemus enī dicere ſero veniſti .i. tarde. ⁊ que facere ante debueras: ⁊ fac ſaltem ſero. id eſt. tarde. Sinautē illud obijcit̉: quomodo eadeꝫ maria que pͥus viderat dominū reſurgētē: poſteaad ſepulcrū eius flere referat̉: hoc dicendū eſtꝙ ⁊ ſola ⁊ alter a ſiue cum alijs mulieribus memor beneficiorū q̄ in ſe dominꝰ cōtulerat: ad ſepulcrū eius frequēter cucurrerit. ⁊ nūc adorauerit quem videbat: nūc fleuerit quem q̄rebatabſentē. Licet qͥdam duas marias Magdalenas de eodē vicoMagdalo fuiſſe ꝯtendāt. etalterā eſſe que in Mattheo eū viderit reſurgētem: alterā que in Iohāne eum q̄rebat abſentēQuattuor autē fuiſſe marias in euāgelijs legimus. vnaꝫ matrē dn̄i ſaluatoris. alterā materterā eius: que appellata eſt maria Cleophe. tertiā mariā matre Iacobi ⁊ Ioſeph. qͣrtā mariāMagdalenā. Licꝫ alij mr̄eꝫ Iacobi ⁊ ioſephmaterterā fuiſſe cōtendāt. nōnulli vt ſe liberētq̄ſtione in Marco volūt vnā eſſe de marijs: ſꝫnon addituꝫ cognomē Magdalene: ⁊ ex ſuꝑfluo ſcriptorū inoleuiſſe vitio: qd̓ primū euangeliſta non ſcripſerit. Nobis auteꝫ ſimplex videt̉ ⁊ aꝑta reſpōſio: ſāctas feminas xp̄i abſentiā non ferentes ꝑ totam noctē non ſemel: nonbis: ſed crebro ad ſepulcrū domini cucurriſſe:p̄ſertim cuꝫ terremotꝰ: ⁊ ſaxu dirupta: ⁊ ſol fugiens: ⁊ reruꝫ natura turbata: ⁊ qd̓ his maiuseſt deſideriū ſaluatoris ſomnū ruꝑit feminaꝝ.¶ Quomodo iuxͣ Mattheū maria Magdalene veſpere ſabbati aduoluta ſit pedibus ſal-
uatoris: cum ẜm Iohannē audierit a dominoNoli me tangere: necdū enī aſcēdi ad patremEpiſtola. LXXV.meum.De prius Videſarat dominū reſurgētē cū altera maria: ⁊ eius pedibus fuerit aduolutapoſtea reuerſa ꝑ noctē (domi enī ob deſideriūeius manere nō poterat) venit ad ſepulcrū: cūqꝫ lapidem cum quo monumētū fuerat clauſūvidiſſet ablatū: cucurrit ad Simonē Petrū etad alterū diſcipulū: quē ih̓s amabat plurimū⁊ dixit eis. Tulerūt dominū de monumēto: etneſcio vbi poſuerūt eum. Error mulieris cumpietate ſociatus eſt. Pietas in eo erat: qd̓ deſirabat eum: cuius nouerat maieſtatē. Error ineo qd̓ dicebat. Tulerūt dn̄m de monumēto ⁊cͣBeniqꝫ cū Petrus ⁊ Ioh̓es introeūtes ſepulcrum vidiſſent lintheamīa ſeparata: ⁊ ſudariūquo caput domini fuerat inuolutū ſeorſū poſitum ⁊ reſurrexiſſe crederēt. cuius corpus nonīuenerāt in ſepulcro. Maria ſtabat ad monumentū foris plorans. Cūqꝫ ſe inclinaſſet viditduos angelos ī albis ſedētes in loco monumēti ad caput ⁊ pedes: vbi poſitū fuerat corpusih̓ū: vt ſub tanta cuſtodie dignitate non crederet ab hominibꝰ potuiſſe furari: qͥ a mīſtris angelis ẜuabatur. Dicunt ei angeli quos cernebat. Mulier qͥd ploras? Scd̓ꝫ illd̓ qd̓ dominꝰloquebat̉ ad matrē. Quid mihi ⁊ tibi ē mulierNondū venit hora mea. vt ex eo qd̓ appellauerunt mulierē: arguerent fruſtra plorantē: ⁊ dicerent. Quid ploras? Intātū aūt maria Magdalene obſtupefacta torpuerat: ⁊ fidē maculis territa qͣſi ī caligine poſſidebat: vt ne angelorū qͥdem p̄ſentiū ſentiret aſpectū: ſed muliebriter reſpōderet: ⁊ diceret. Ideo ploro: qꝛ tulerunt dn̄m meū: ⁊ neſcio vbi poſuerūt euꝫ. Omaria ſi dominū credis dn̄ꝫ tuū: quomodo arbitraris ab hominibꝰ ſublatū? Neſcio inqͥt vbipoſuerūt eū: quomodo neſcis quē paulo anteadoraſti? Cūqꝫ videret angelos: ⁊ quos cernebat ignoraret: ſtupore perterrita huc atqꝫ illucfaciem circūferebat: nihil aliud videre deſiderans. Cōuerſaqꝫ retro vidit ih̓m ſtantem: ⁊ neſciebat quia ih̓s eratꝭ. non ꝙ iuxta manicheuꝫ⁊ alios hereticos formam dominꝰ vultūqꝫ mutaſſet: vt ꝓ voluntate diuerſus ac varius videretur. ſed ꝙ maria ſtupefacta miraculo hortulanū putaret: quē tanto ſtudio reqͥrebat Ita ⁊dominꝰ ijſdē verbis qͥbꝰ ⁊ angeli loquitur adeam. mulier quid ploras; addiditqꝫ d̓ ſuo quēqueris? At illa reſpondens. domine ſi tu ſuſtuliſti eum: dicito mihi vbi poſuiſti eū: ⁊ ego euꝫtollam. Hic dominū non de ꝯfeſſiōe vere fideiſaluatorē vocat: ſꝫ humilitate et timore hortu-