ParsII

ſquallore coopertus eſt: ⁊ tamē nō recedit a vitijs: ſed de qͥbus apoſtolus loquit̉ Tm̄ vt pauperū memores eſſemus. ob quoꝝ refrigeria laborabant Paulꝰ ⁊ Barnabas in eccleſijs gentium. vt collecte fierēt ꝑ primā ſabbati: ⁊ hancip̄am oblationē non ꝑ alios: ſed ꝑ ſe deferre feſtinant is qͥ ſuas ꝓ xp̄o amiſere ſubſtantias: qͥꝑſecutiones paſſi ſunt: qͥ dixerunt patri ſuo: etmatri: vxoribus: ⁊ liberis nō nouimꝰ vos. Hiimpleuerūt voluntatē patris: ⁊ audierūt dicētem dominū ſaluatorē. Mater mea et fratresmei hi ſūt: qͥ faciūt volūtatē patrꝭ mei. Et hocdicimus: non quo in pauꝑes iudeos: ſiue gentiles: ⁊ omnino cuiuſlibet gētis ſint pauꝑes: ꝓhibeamus faciendā elemoſynam. ſed quo chriſtianos ⁊ credētes pauꝑes īcredulis p̄feramꝰ.Et int̓ ip̄os xp̄ianos ſit multa diuerſitas: vtꝝpeccator tniſāctis ſit. Vnde ⁊ apoſtolꝰ paſſiuain omnes miſericordiā ꝓbans infert. Maxīein domeſticos fidei. Domeſticus fidei eſt: quieadem tibi religione cōiungit̉. quem a conſortio fraternitatis peccata nō ſeparant. Quod ſide iuimicis quoqꝫ nobis p̄cipitur. vt ſi eſurierint demus eis cibuꝫ. ſi ſitierint demus eis potum: ꝙ hec faciētes cōgerimus carbones ſuꝑcaput eorū: quāto magis de his qui nō ſūt inimici: ⁊ qui xp̄iani ſunt: atqꝫ ſancti? Neqꝫ verohoc qd̓ dicit̉: hoc enī faciēs carbones ignis cōgregabis ſuꝑ caput eius: nō in malā ꝑte accipiendum ē: ſed in bonā. Quādo enī inimicis noſtris p̄bemus bn̄ficia: malitiā eorū noſtra bonitate ſuꝑamus: ⁊ mollimus duritiā: iratūqꝫ animū ad mollitiē ⁊ beniuolentiaꝫ flectimus. atqꝫita cōgregamus carbones ſuꝑ capita eorū: deqͥbus ſcriptū eſt. Sagitte potentis acute: cumcarbonibꝰ deſolatorijs. Ut quō de altari a ſeraphin carbo ſublatꝰ ꝓphete labia purgauit:ita ⁊ inimicorū noſtroꝝ peccata purgēt̉: ⁊ vindicamus in bono malū. ⁊ bn̄dicamus maledicentibus. ⁊ imitemur patrē: qui ſolē ſuum oriri facit ſuꝑ bonos ⁊ malos: et pluit ſuꝑ iuſtos⁊ iniuſtos. Igit̉ ⁊ tu qui paucos habes filios:plurimos fac tibi amicos: de iniquo māmonaqui te recipiāt in eterna tabernacula Pulchredixit de iniquo. Om̄es enī diuitie de iniqͥtatedeſcendūt ⁊ niſi alter ꝑdiderit: alter nō poteſtinuenire. Unde ⁊ illa vulgata ſentētia mihi videtur eſſe veriſſima. Diues autē iniquus: autiniqͥ heres. Quod cuꝫ legis doctor audiſſet: etferre nō poſſet: qꝛ habebat diuitias ml̓tas: cōuerſus dominꝰ ad diſcipulos ſuos ait. Ꝙ difficile qui diuites ſūt ītrare poſſunt in regna celorū. nō dixit impoſſibile: ſed difficile. lꝫ exemplum poſuerit impoſſibilitatis: faciliꝰ eſt camelum ꝑ foramē acus trāſire: qͣꝫ diuitē intrare inregnū dei Hoc autē non tam difficile eſt: qͣꝫ im

poſſibile. Nunqͣꝫ enī fieri pōt vt camelus trāſeat ꝑ foramen acus. Nūqͣꝫ igit̉ diues ītrare poterit regna celoruꝫ. Sed camelus tortuoſus etcuruus eſt: ⁊ graui ſarcina p̄grauat̉ Et nos ergo quādo prauas ingredimur ſemitas: ⁊ rectāviam dimittimꝰ: ⁊ oneramur mūdi diuitijs: ſiue pondere delictoꝝ regnū dei ingredi nō valemus. Quod ſi deponamꝰ grauiſſimā ſarcinā⁊ aſſumamꝰ nobis pēnas columbe: volabimꝰ⁊ requieſcemus: ⁊ dicet̉ de nobis. Si dormiatis inter medios cleros pēne colūbe deargētate: ⁊ poſteriora dorſi eius in pallore auri. Dorſum noſtrū quod primū informe erat: et grauiſarcina p̄mebatur: habeat nitorē auri: qd̓ īterpretat̉ in ſenſu: ⁊ alas deargentatas: que intelligunt̉ eloquia ſcripturarū: regnuꝫ dei intrarepoterimꝰ. Dicunt apoſtoli ſe om̄ia que ſua fuerant dimiſiſſe: ⁊ mercedē ꝓ hac virtute audacter expoſcunt. Quibꝰ reſpōdit dominꝰ. Oīsqui reliquit domū aut fratres aut ſorores autpatrē aūt matrē aut vxorē aut filios aut agrosꝓpter nomen meū: centuplū accipiet: ⁊ vitameternā poſſidebit. O quāta beatitudo pro paruis magna reciꝑe: eterna ꝓ breuibus: ꝓ morituris ſemꝑ viuentia: ⁊ habere dominū debitorem Si qua autē vidua habet liberos: ⁊ maxime ſi nobilis familie eſt: egentes filios non dimittat. ſed ex equalitate: vt meminerit primuꝫanime ſue: ⁊ ip̄am putet eſſe de filijs: ⁊ partiat̉potius cum liberis qͣꝫ oīa filijs derelinqͣt. Imoxp̄m liberorū ſuorū faciat coheredē. Reſpōdebis: difficile eſt: duꝝ eſt: ⁊ contra naturā. Seddn̄m audies tibi reſpondēteꝫ. Qui pōt caperecapiat. Et ſi vis eſſe ꝑfecta: nō tibi iugū neceſſitatis imponit. ſed poteſtati tue liberū ꝯceditarbitriū. Uis eſſe ꝑfecta: ⁊ in primo ſtare faſtigio dignitatis: fac qd̓ fecerunt apoſtoli vendeom̄ia que habes: ⁊ da pauꝑibus: ⁊ ſequere ſaluatorē. ⁊ nudā ſolāqꝫ crucem nuda ſequaris ⁊ſola. Non vis eſſe ꝑfecta: ſed ⁊ ſcd̓ꝫ vis gradūtenere virtutis: dimitte oīa quecunqꝫ habes.da filijs: da ꝓpinquis. nemo te rep̄hendit: ſiliferiora ſecteris: dūmodo illā ſcias tibi iure p̄latam: que elegerit prima. Dicis: hoc apoſtoloꝝeſt ⁊ virorū. mulierē autē nobilē non poſſe oīavendere: que multis adiumētis vite eius indigeat. Audi igitur apoſtolū cōmonentē. Nō vtalijs refrigerium: vobis autē tribulatio. ſed exequalitate: veſtra abundātia illoꝝ ſuſtentet inopiam. vt Iillorum abundantia veſtre inopieſit ſupplementū. Unde inquit dominꝰ Qui habet duas tunicas: det alterā non habēti Quidſi ſcythie frigora ſint: et alpine niues: que nonduabus ⁊ tribus tunicis: ſed vix pecudū pellibus repellunt̉? Quicquid ergo corpori noſtroſufficere pōt: ⁊ hūane ſuccurrere imbecillitatꝭ