ParsII

retricibus venit: occidiſti ei vitulum ſaginatūConfitet̉ ⁊ nunc iſrael ſaginatū vitulū fuiſſe qͥceſus eſt. intelligunt veniſſe xp̄m. ſed torquēt̉inuidia: ⁊ nolūt fratre nō ꝑeunte ſaluari. Ipſeautē dixit illi. fili tu ſemꝑ mecū es: ⁊ mea omīatua ſūt: filiū vocat: lꝫ intrare nolentē. Quomodo autē dei om̄ia iudeoꝝ ſunt: nunqͥd angeli:throni: dn̄ationes: ceteraqꝫ ꝟtutes. Oīa ergointelligamꝰ legē ꝓphetas eloquia diuina Hecei dedit: vt in lege eius meditaret̉ die ac nocteẜm illuꝫ canonē quem ſepe expoſuimꝰ ſcripturarū. Om̄ia non ad totuꝫ referēda eſſe: ſed adpartem maximā: vt ibi: om̄es declinauerunt ſimul inutiles facti ſūt: ⁊ alibi: oēs qͥ venerūt an̄me fures fuerūt ⁊ latrones. Et Paulꝰ ad Corinthios. oībꝰ inqͥt om̄ia factus ſum: vt oēs lucrifacerē. Et ad Philippēſes: omnes enī q̄ ſuaſunt: q̄runt. non ea que ſūt ieſu xp̄i. Ꝙqͣꝫ nihilvnqͣꝫ illi negaſſe credendū ſit: quē ad ſuū vitulū hortat̉ edendū. Epulari nos oportet ⁊ gaudere: quoniā hic frater tuꝰ mortuus fuerat: etreuixit. ꝑierat: ⁊ inuentus eſt. Cōfidamus igit̉⁊ nos viuere poſſe per penitētiaꝫ: qͥ fueramusmortui ꝑ delicta. Et h̓ qͥdem ip̄e filius reuertitur. In ſuꝑioribus vero in oue ſcilicet ⁊ in dragmna: qd̓ errauerat: affert̉. ⁊ qd̓ ꝑierat: inuenit̉⁊ ſimili tres parabole fine claudunt̉: dū in iſtaponit̉ perierat: ⁊ inuentus ē: vt intelligamꝰ diuerſis ſimilitudinibꝰ de eadē peccatoruꝫ ſuſceptione ſignatū. Et qͥdeꝫ in ethnici ꝑſonadictaſint ⁊ iudei. Uideamus autē quomodo ſuꝑ ſācto generalit̓ et peccatore parabola iſta poſſitintelligi: ⁊ de ceteris qͥn iuſto cōueniat: nō ambigit̉. Illud eſt in quo legēti ſcrupulus cōmouetur: cur iuſtus ſaluti peccatoris inuideat: ⁊ ītantū iracundia repleat̉: vt nec fratris miſericordia: nec patris p̄cibus: nec totius domꝰ iocūditatis ſuꝑetur. Ad qd̓ breuiter reſpondebimus. Omne mundi iſtius iuſticiā ad dei cōparationē non eſſe iuſticiā. Quomodo enī ex peccatis hieruſalē Sodoma iuſtificat̉: nō quo ipſa ſit iuſta: ſed quo maioribꝰ delictis fiāt minora delicta: ita ⁊ hoīem vniuerſa iuſticia non eſtdeo collata iuſticia. Deniqꝫ Paulꝰ qͥ dixerat:quotqͦt ergo ꝑfecti hoc ſapiamus: in alio lococonfitet̉ ⁊ clamitat. O ꝓfundū diuitiarū ſapiētie ⁊ ſciētie dei: qͣꝫ inſcrutabilia ſunt iudicia eiꝰ⁊ inueſtigabiles vie eius? Et alibi ex parte cognoſcimus: ⁊ ex parte ꝓphetamus: ⁊ nūc perſpeculū videmus ī enygmate. Et ad romanosmiſer ego homo: qͥs me liberabit de corꝑe mortis huius? Ex qͥbus omnibꝰ edocemur: dei ſolius ꝑfectaꝫ eſſe iuſticiā: qͥ ſolem ſuū oriri facitſuper iuſtos ⁊ iniuſtos. dat pluuiā ſerotinā. etmatutinā merentibꝰ pariter ⁊ non merentibꝰ qͥde vicis angulis ⁊ plateis inuitat ad nuptias:

⁊ deintus quoſdaꝫ iam qͣſi ſecuros expellit foras. Et ouem q̄ ad exemplū filij penitētis ipſaredire non poterat: vel nolebat: q̄rit. ⁊ inuenit⁊ inuentam ſuis humeris reportat. multuꝫ enīerrando laborauerat. Vt autē doceamur: in ſāctos quoqꝫ cadere poſſe inuidiā: ⁊ ſoli deo puram clementiā derelinqui: filioꝝ Zebedei cōſideremus exemplū ꝓ qͥbus cū mater mota pietatu affectu nimis grādia poſtulaſſet: reliqͥ decem diſcipuli indignati ſūt. Et ih̓s aduocanseos dixit. Scitis quia pͥncipes gentiū dominātur eorū. ⁊ qͥ maiores ſunt: poteſtatē exercēt ineis. Non ita erit inter vos: ſed quicūqꝫ voluerit inter vos maior eſſe: ſit veſter miniſter. ⁊ qͥcunqꝫ veſtrū voluerit int̓ vos eſſe pͥmus: ſit veſter ẜuus. Quomodo filius homīs non venitminiſtrari: ſed miniſtrare ⁊ dare animā ſuā redemptionē ꝓ multꝭ. Nulli periculoſū: nulli videat̉ eſſe blaſfemum: ꝙ ⁊ in apoſtolos inuidiemalū diximus potuiſſe ſubreꝑe: cum etiam deangelis hoc dictū putemꝰ. Sydera qͥppe nō ſūtmunda in cōſpectu eius: ⁊ cōtra angelos ſuosꝑuerſum qͥd intellexit. Et in pſalmis d̓r: nō iuſtificabitur in cōſpectu eius oīs viuens. Nonait: non iuſtificabit̉ om̄is homo: ſed oīs viuēsid ē. non euāgeliſta: nō apoſtolꝰ: non ꝓpheta.Ad maiora cōſcēdo: non angeli: nō throni: nōdn̄ationes: nō poteſtates: cetereqꝫ ꝟtutes Solus deus eſt in quo peccatū nō cadit Cetera cūcum ſint liberi arbitrij: iuxta qd̓ ⁊ hō ad imaginem ⁊ ſimilitudinē dei factus ē: in vtrāqꝫ partem poſſunt ſuā flectere voluntateꝫ. Qd̓ ſi hacſententia nō adduceris: ſaltem illiꝰ auctoritateparabole cōmouere: in qͣ ꝑ totū diē oꝑarij mittūt̉ ad vineā: ⁊ ī pͥma hora vocant̉ Adā: AbelSeth. In tertia Noe. in ſexta Abraā. in nonaMoyſes. in vndecima gentiuꝫ populꝰ: cui dicitur. Quid hic ſtatis tota die ocioſi? Et illi reſpōderunt: nemo nos cōduxit Qd̓ auteꝫ extrema hora noſtri ſit ſaluatoris aduentꝰ: teſtis eſtIohānes apoſtolꝰ dicens Fratres nouiſſimahora eſt. Et enī ſicut audiſtis qꝛ antixp̄s venitnunc antixp̄i multi facti ſunt: ꝓpter qd̓ cognoſcimus: qꝛ nouiſſima hora eſt. Si hec diſplicetīterp̄tatio: ſeqͥmur quocūqꝫ duxeris. ita tamēvt eos qͥ vocati ſūt pͥmi: iuſtos eē fatearis. qd̓cū obtinuero: illud inferā. ⁊ quō iuſti murmurauerūt aduerſū patrēfamilias dicētes: hi nouiſſimi venerūt: ⁊ vna hora fecerūt: et eqͣles illos nobis feciſti: qͥ portauimus pondus diei ⁊eſtus. Uident̉ qͥdem iuſte dicere: nō equalemdebere eē mercedem eius: qͥ a pͥma hora ad noctem vſqꝫ ſudauerat: ⁊ eius qͥ vna hora ſit ī labore verſatus. Sed ip̄a iuſticia habet ī ſe liuorem: cū alteriꝰ inuideat felicitati. Deniqꝫ ⁊ dominus oculum in eis arguit inuidēteꝫ dicens: