TractatusEpl̓aLCA
peruerſū vltra mulieres ante fornicationē tuā⁊ poſt te nō ſunt fornicate in eo ꝙ dediſti mercedes ⁊ mercedes tibi nō ſunt date: videmusin filio minore completū. Subſtantiā ſuā in regione pͥncipis ꝑdidit: ⁊ poſt ꝑditas facultatesmiſſus ad porcos egeſtate ꝯtabuit. Demonuꝫcibus ē ebrietas luxuria: fornicatio: ⁊ vniuerſa vitia. hec blāda ſūt ⁊ laſciua: ⁊ ſenſus voluptate demulcēt. ſtatimqꝫ vt apparuerit ad vſūſui ꝓuocāt. Quibꝰ ideo luxurioſus adoleſcēsnō poterat ſaturari: qꝛ ſemꝑ voluptas famemſui habet: ⁊ trāſacta nō ſatiat: ⁊ ſathanas cumaliquē ſua arte deceꝑit: ⁊ ꝓpriū ei impoſueritiugū: vltra ad vitiorū abūdantiā non ꝓcurat:ſciēs eſſe iā mortuū. ſicuti multos idolatras videmꝰ panis miſeria ⁊ egeſtate ꝯfectos. Hi ſūtin qͥbus ꝓpheticꝰ ẜmo cōplet̉. oībus meretricibus dant̉ mercēdes Tu aūt dediſti mercedēoībus amatoribꝰ tuis: ⁊ nō accepiſti mercedesPoſſumus aūt ⁊ aliter ſiliquas interp̄tari. demonū cibus ē carmina poetaꝝ: ſecularis ſapīarhetoricoꝝ pompa ꝟboꝝ. hec ſua oēs ſua vitate delectāt: ⁊ dum aures verſibꝰ dulci modulatione currētibꝰ capiunt: aīam qͦꝫ penetrāt ⁊ pectoris interna deuincūt Uerū vbi cū ſūmo ſtudio fuerīt ac labore ꝑlecta: nihil aluid niſi īanēſonū ⁊ ſermonū ſtrepitū ſuis lectoribꝰ tribuūtnulla ibi ſaturitas veritatis: nulla iuſticie refectio reꝑitur. Studioſi eaꝝ ī fame veri ⁊ ꝟtutūpenuria ꝑſeuerāt. Huius ſapīe typus ⁊ ī Deuteronomio ſub mulieris captiue figura deſcribit̉: de qͣ diuina vox p̄cipit: vt ſi iſraelites eamhr̄e noluerīt: vxorē Caluitiū ei faciat: vnguesp̄ſecet: ⁊ pilos auferat. ⁊ cuꝫ munda fuerit effecta: tūc trāſeat ī pictoris amplexus. Hec ſi ẜmlr̄am intelligimꝰ: nonne ridicula ſunt. Itaqꝫ ⁊hͦ nos facere ſolemꝰ qn̄ philoſophos legimus:qn̄ in manꝰ nr̄as libri veniunt ſapīe ſecularis.ſi qͥd in eis vtile reꝑimus: ad nr̄m dogma conuertimus. ſi qͥd v̓o ſuꝑfluū de idolis: d̓ amorede cura ſeculariū rerū hec radimus. His Caluitiū inducimꝰ. hec in vnguiū more ferro acutiſſimo deſecamus Vnde ⁊ apl̓s ꝓhibet: ne inidolio qͥs recūbat dicēs: videte aūt ne hec licētia veſtra offendiculū fiat infirmis Si enī quisviderit eum qͥ habet ſcientiā in idolio recūbentem: nōne ꝯſcientia eius cū ſit infirma: edificabit̉ ad manducandū idolotheta: ⁊ peribit qͥ infirmus ē ī tua ſcīa frater: ꝓpter quem xp̄s mortuus eſt? Nōne tibi videt̉ ſub alijs verbis dice̓ne legas philoſophos: oratores: poetas: nec īeoruꝫ lectiōe reqͥeſcas? Nec nobis blādiamurſi in eis que ſunt ſcripta non credimus: cū aliorum cōſcientia vulneret̉: ⁊ putemur ꝓbare q̄dum legimꝰ nō reprobamꝰ. Alioqͥn qͣle erit: vtexiſtimemꝰ apl̓m eius qͥ veſcebat̉ in idiolo cō-
ſcientiā reprobaſſe: ⁊ eū dixiſſe ꝑfectū: quē ſciret de idolothetis manducare? Abſit vt de orexp̄iano ſonet Iupiter omnipotēs: ⁊ me hercule: ⁊ me caſtor: ⁊ cetera magis portēta qͣꝫ numina. At nunc etiā ſacerdotes dei omiſſis euāgelijs ⁊ ꝓphetis videmus comedias legere: amatoria buccolicorū verſuū verba canere: tenereUirgiliū: ⁊ id qd̓ in pueris neceſſitatis eſt: crimen in ſe facere volūtatis. Cauēdū igit̉: ne captiuam velimus hr̄e vxorem: ne in idolio recūbamus: aut ſi certe fuerimꝰ eiꝰ amore decepti:mundemꝰ eam: ⁊ purgemus oēm ſordiū errorem. nec fcandalū patiat̉ frater: ꝓ quo chriſtꝰmortuus eſt: cum in ore xp̄iani carmina in idolorū laude cōpoſita audierit ꝑſonare. In ſe autem ꝯuerſus dixit: qͣꝫti mercenarij in domo patris mei abūdāt panibꝰ: ego aūt h̓ fame perecMercēnario ẜm aliū intellectū eos aīaduertimus ex iudeis qͥ ob p̄ſentia tm̄: legis preceptacuſtodiūt. Hi iuſti ſunt ⁊ miſericordes: nō obip̄aꝫ iuſticiā ⁊ ob ip̄m miſcd̓ie bonū: ſꝫ vt a deoterrene felicitatis ⁊ longe vite p̄miū ꝯſeqͣnt̉: qͥaūt iſta deſiderat: merito cōpellit̉ ad obſequium p̄ceptoꝝ: ne eoꝝ p̄uaricatiōe q̄ iuſſa ſūt: careat cōcupitis: porro vbi mētus ē nō ē dilectioꝑfecta q̄ppe dilectio foras mittit timorē. Namqͥ diligit: non ideo imperata cuſtodit: qꝛ aut timore penaꝝ aut p̄mij auiditate compellit̉: ſedqꝛ hoc ip̄m qd̓ a deo iubet̉ eſt optimū Senſusitaqꝫ iſte eſt. Quāti ex iudeis ob p̄ſentia tm̄ bona a dei obſeqͥo nō recedūt: ⁊ ego egeſtate cōficior? Surgens ibo ad pr̄em meū. Pulchre aitſurgēs. pr̄e qͥppe abſente non ſteterat. pctōꝝ iacere: iuſtoꝝ ſtare ē. Ad Moyſē d̓r: tu ꝟo h̓ ſtamecū. ⁊ ī. cxxxiij. palmo: ecce nūc bn̄dicite dominū oēs ẜui dn̄i: qͥ ſtatis ī domo dn̄i. Ad bn̄dictionē dn̄i ſtātes ꝓpheta ī domo dn̄i cohortat̉. ⁊ dicā illī: pr̄ peccaui ī celū ⁊ coraꝫ te: iā nōſū dignꝰ vocari filiꝰ tuꝰ. peccauerat in celum qͥhierl̓m celeſtē reliq̄rat mr̄eꝫ. Peccauerat corāpr̄e: qͥ conditore deſerto fuerat ligna veneratnō erat dignus vocari filius dei: qͥ ſeruus eſſemaluerat idoloꝝ. Oīs enī qͥ facit pctm̄: ẜuus ēpeccati: ⁊ ex diabolo pr̄e natꝰ eſt. Fac me ſicutvnū de mercēnarijs: fac me inquit ſicut vnumex iudeis: qͥ te ob p̄ſentiū tm̄ reꝝ ꝓmiſſa venerant̉. Recipe filiū penitētem: qui mercēnarijstuis peccātibꝰ ſepiſſime peꝑciſti: et venit vſqꝫad pr̄em ſuum. Uenimꝰ ad pr̄em: qn̄ a porcoꝝrecedimus paſtione: ẜm illud. ſtatim vt cōuerſus ingemueris: ſaluꝰ eris. Cūqꝫ adhuc longeeēt: vidit eū pater eius: ⁊ miſericordia motꝰ ē.Anteqͣꝫ dignis oꝑbus ⁊ vera pnīa ad patremrediret antiquum: deus apd̓ quem cūcta futura iā facta ſūt: ⁊ qͥ ē oīuꝫ p̄ſciꝰ futuroꝝ: ad eiuſdē p̄currit aduētū. ⁊ ꝑ ꝟbum ſuuꝫ qd̓ carnemNe
fNe