ParsII
videri ethnicū tēplum ingreſſū: aut dn̄m cumethnicis habuiſſe ꝯuiuiū: cuꝫ id maxime caueret: ne legē ſoluere videret̉: ⁊ pͥmuꝫ venerit adoues ꝑditas domus iſrl̓. Chananee quoqꝫ dep̄canti ꝓ filie ſalute reſpōderit: nō oportet tollere panē filioꝝ: ⁊ dare eū canibus. Et alibi diſcipulis p̄ceꝑit. In viā gentiū ne abieritis: ⁊ īciuitates ſamaritanoꝝ ne intraueritis Ex qͥbꝰoībus edocemur ī publicanis nō tā gentiliū qͣgeneraliter oīuꝫ pctōꝝ .i. qͥ erāt ⁊ de gentibꝰ etde iudeis accipi poſſe ꝑſonas. Ille aūt qͥ iuxtainſanas blaſfemias ſuas id dogmatis defendebat: qd̓ xp̄ianos nollet recipere penitētes: fruſtra argumētatꝰ eſt publicanos iudeos nō fuiſſe: vt in ꝑſona eoꝝ gentiliū tm̄ populꝰ poſſit ītelligi. Itaqꝫ ne longū faciā: ip̄a euangelij verba ꝓponā: ⁊ ī modū cōmentarij qͥd mihi videatur: ad ſingula queqꝫ ſubnectā. Homo qͥdamhabebat duos filios. hoīem deū dici multis teſtimonijs approbat̉: vt ibi duoꝝ hoīuꝫ teſtimoniū veꝝ eſt. Ego de me teſtimoniū dico: ⁊ quimiſit me pater. In alia parabola paſtor: ī aliapater familias nūcupat̉. In alia vineā locat: īalia inuitat ad nuptias: ⁊ diuerſis ſil̓itudinibꝰrem ſignificat eandeꝫ: vt iudeoꝝ reprobet ſuꝑbiam: ⁊ in cōmune oīuꝫ pctōꝝ ſiue gētiliū ſiueiſraelitaꝝ pnīam ꝓbet. Qd̓ aūt ait duos filiosoēs pene ſcripture de duoꝝ vocatiōe populorū plene ſunt ſacr̄is Et dixit illi adoleſcentior.Pater da mihi portionē ſubſtātie q̄ mihi ꝯtingit. Subſtātia dei eſt oē qd̓ viuimus: ſapimꝰ:cogitamꝰ: in ꝟba ꝓrumpimꝰ. Hoc deꝰ equaliter vniuerſis ⁊ in cōmune largitꝰ eſt: euangeliſta dicente. Erat lux vera que illuminat omnēhominē venientē in hūc mundū. Iſte ē dexteroculus: qͥ a ſcādalis obſeruādus eſt. hec lucerna corporis. hoc talētū: qd̓ nō eſt ī ſudario colligandā .i. delicate ocioſeqꝫ tractādū: nec in terra defodiendū terrenis ſcꝫ cogitatiōibꝰ obſcurandū. Qui diuiſit eis ſubſtantiā: ſignificantiī greco legit̉ χαιδίέίλεναύτοιστου βιονid eſt. dedit eis liberū arbitriū: dedit mētis ꝓprie libertatē: ⁊ vt viueret vnuſqͥſqꝫ nō ex īperio dei: ſꝫ obſequio ſuo .i. nō ex neceſſitate: ſꝫ exvolūtate. vt ꝟtus hr̄et locū: vt a ceteris aīantibus diſtaremus: dū ad exemplū dei ꝓmiſſumē nobis facere qd̓ velimꝰ. vnde ⁊ ī peccatoresequū iudiciū ⁊ ī ſāctos aut iuſtos iuſtū p̄miuꝫretribuit̉: et nō poſt multos dies collectꝭ oībꝰadoleſcētior filiꝰ ꝑegre ꝓfectus ē in regionemlōginquā. Si deꝰ celū tenet palmo: ⁊ terrā pugillo. Et Hieremias dicit deꝰ appropinquās:⁊ nō deꝰ de longinquo: ꝑ Dauid qͦꝫ: qꝛ nullusabſqꝫ eo locꝰ ſit: p̄dicat̉: quō filius ꝑegre ꝓficiſcit̉: ⁊ a pr̄e diſcedit. Sciēdū igit̉: nō locorumſpatijs: ſꝫ affectu: aut eē nos cuꝫ deo: aut ab eo
diſcedere. Quō enī ad diſcipulos loqͥtur. ecceego vobiſcū ſū oībꝰ diebꝰ vſqꝫ ad ꝯſumatiōeꝫſeculi: ita ad eos qͥ ſui iactātiā p̄ferūt: ⁊ eē cumdn̄o nō merent̉: dicit diſcędite a me: non nouivos qͥ oꝑamini iniqͥtatē. Receſſit gͦ iunior filiꝰcū vniuerſa ſubſtātia a pr̄e: ⁊ ꝑegre ꝓfectus ē.Et Cayn egreſſus a facie dn̄i habitauit ī t̓ramNaith qd̓ īterp̄tat̉ fluctuatio. Quicūqꝫ a deorecedit: ſtatim ſeculi fluctibꝰ qͣtit̉: ⁊ mouēt̉ pedes eiꝰ. Nā poſtqͣꝫ moti ſūt hoīes ab oriēte ⁊ aꝟo lumine receſſerūt: tūc aduerſus deū impietatis ſue edificauere turrī: tūc dogmatū ſuꝑbias ꝯfixerūt: volētes curioſitate nō licita ī ip̄iꝰceli alta penetrare: ⁊ vocatꝰ ē locꝰ ille Babel .i.ꝯfuſio: ⁊ ibi diſſipauit ſubſtantiā ſuā viuēs luxurioſe: luxuria inimica deo: inimica ꝟtutibꝰꝑdit oēm ſubſtātiam pr̄is: ⁊ ad pn̄s voluptatedeliniēs futurā nō deſinit cogitare pauꝑtateꝫCunqꝫ cōſūpſiſſet oīa: facta ē fames valida ꝑregionē illā. Accepit a pr̄e facultates: vt inuiſibilia eiꝰ ꝑ ea q̄ erant viſibilia cognoſceret: ⁊ expulchritudine creaturaꝝ cōſeq̄nter ītelligeretcreatorē Qui veritatē ī iniuſticia detinēs: ⁊ ꝓdeo idola colēs: nature bona vniuerſa conſumpſit: ⁊ cōſumptis omnibꝰ cepit egere v̓tutibꝰ:derelicto fonte ꝟtutum: facta eſt fames validaꝑ regionē illam. Om̄is locus quē patre incolimus abſente: famis penurie ⁊ egeſtas eſt. Famis autē μέταφορίχύσ λίμοῦισ χυρονid ē. valide. Hec ē regio de qua d̓r ꝑ ꝓphetamQui habitatꝭ ī regiōe vmbre mortis. Lux fulgebit ſuꝑ vos. At ꝯtra ē alia regio quā poſſeſſuri ſumꝰ mūdo corde atqꝫ puro viuētes: quaꝫſāctꝰ defiderat dicēs: credo videre bona dn̄i īt̓ra viuētiū. Et ip̄e cepit egere: ⁊ abijt: ⁊ cōiunxit ſe vni de p̓ncipibꝰ regiōis illiꝰ. deẜto nutritio qͥd ad pͥmā vocē bōa ei fuerat cūcta largitꝰiūxit ſe pͥncipi huiꝰ mundi .i. diabolo rectori tenebraꝝ. Quē nūc inimicū hoīeꝫ: nūc iudicē iniqͥtatis: nūc draconē: nūc ſathan: nunc malleū:nūc ꝑdicē: nūc belial: nūc rugiētē leonē: nūc leuiathan: nūc theninim beemoch: ⁊ ml̓tis alijsvocabulis ſcpͥtura cōmemorat. Qd̓ aūt ait vnide pͥncipibꝰ plures eſſe ītelligendū ē: qͥ ꝑ iſtumvolitēt aerē: ⁊ diuerſoꝝ fraude vitioꝝ genꝰ hominū ſue ſubijciāt ẜuituti Qui miſit illū ī agroſuo vt paſceret porcos. Porcꝰ aīal īmundū eſtqd̓ ceno ⁊ ſordibꝰ delectat̉ Talis ē demonummultitudo: que ꝑ idola manufacta cruore pecudū: ⁊ victimis paſcit̉. Et nouiſſime ſaginatiore qͣdam hoſtia ip̄ius homīs morte ſaturaturMiſit ergo eū in poſſeſſionē ſuā .i. ſuuꝫ effeciteſſe famuluꝫ: vt paſceret porcos: immolans eiaīam ſuā: ⁊ cupiebat implere ventrē ſuū de ſiliqͥs porcoꝝ: ⁊ nemo illi dabat Id qd̓ ī Ezechiale cū interp̄tatiōe d̓r ad iſraele: ⁊ factum ē ī te