Fo.CLTractatus IEpiſtolaCL
Fo.LLII
do. Dabit vob̓ d̓s vr̄ ip̄e ſignū. Ecce ꝟgo in vtero ꝯcipiet: ⁊ ꝑiet filiū: ⁊ vocabit̉ nomē eiꝰ Emanuel. Et ip̄i iudei cū dn̄m iā in carne ꝯſpicerēt: ⁊ fidē eiꝰ ꝟtutibꝰ denegarēt: ſignū poſtulātde celo: nēpe vt crederēt: ſi viderēt. Deus gͦ ꝓtꝑe. cū Abrahe poſteritas paribꝰ ſi poſſet veſtigijs īgredi in fidē electōnis ſue: notā in ſigno hͦvoluit eſſe: nō iuſticiā. vt qͥ mūdialē naturā aīereſpuiſſet: ei circūciſio carnal̓ apꝑeret in corꝑeac velut ꝑ hͦ qd̓ videt̉: poſſet ītelligi. Sic ml̓taq̄ a ꝓph̓is ppl̓o denūciabant̉ ab ip̄is pͥus a qͥbp̄conabant̉: effecta ſunt. Nudos in captītatē filios iſrl̓ eſſe ducēdos: ꝑ ꝓph̓aꝫ iratus dn̄s minabat̉. certe dictū iā ad ꝑtiū oīm intelligentiā:pot̓at intrare. Uadit tn̄ nudus ip̄e ꝓph̓a ꝑ populos: ⁊ in ſe qd̓ alijs vaticīabat on̄dit. Uidetvulgꝰ: nō audit. Et in Eſaie corꝑe: q̄ ſibi erantvētura cogͦſcūt. Fit ſignū d̓ vate: ⁊ in libro adhuc ppl̓o amaritudinē ſentit ꝓph̓a captiui. SicAbrahā deſignat in carne: qd̓ exercebat in mēte: ⁊ ꝑ nomē mēbri velut ꝟtutē. circūciſionis intelligit: nō ꝑ hͦ ſignū expͥmēs carnis: ſꝫ ſignū fidei. deniqꝫ poſt illā carnis circūciſionē ſue: ſi erat pleītudo iuſticie: qͣre maiora adhuc ī Abrahā fidei exꝑimēta q̄rebat: Cur ī patrio poſtmodū tēptat̉ affectu: ſi iā in illa circūciſione bn̄dictionis ſumma tenebat̉? Sꝫ qm̄ nō illa ꝟtus: ſꝫſignū iubebat̉ eſſe ꝟtutis: q̄rit̉ a ſingulari virovtꝝ ne qͥ iā ⁊ pr̄ie ⁊ cognatōi renūciaſſet: ⁊ circūcidi ſe paſſus eſſet: nū ꝑceret ⁊ filio. Quē vbiad victimā nō triſtis exhibuit: ꝓ digna pignoris īpietate fit carnali pietate ſb̓limior. Lucrat̉orbitatē: dū ꝑricidiū meditat̉. ⁊ cū vnico nō ꝑcit in terris: ſtellas ꝓ filijs ānūerare iubet̉ in celis. carnaliſqꝫ deſpector nature in natura ſyderū collocat̉. ⁊ hūani ꝯtēptor ſemīs: pr̄ vocat̉ aſtroꝝ. Sic fidel̓ nō filio: ſꝫ p̄cepto: dū mādatuꝫdn̄i religionē duc̄ eſſe nō crimē: dū offerre filiūdeo ſacrificiū iudicat eſſe nō ꝑricidiū: pene meruit p̄uidere: ꝙ d̓s ad tēptatōneꝫ ꝓbāde mētisꝑricidiū voluit offerri: ſꝫ noluit īplere. Ab hacꝟitate forma iudayce circūciſionis amiſſa eſt:hec noīs erat figura nō mēbri. ſic naturā nr̄amd̓s voluit denudari: vt nō ī nob̓ aut cupiditasarderet: aut ābitio ſudaret: aut affectꝰ carneꝰ p̄mineret: ſꝫ ab oībꝰ p̄putijs dei amor ⁊ pn̄tiū cotēptꝰ exueret. Dixit qͥdā ſatyrus gētiū poeta.Probitas laudat̉ ⁊ alget. Teſtioniū hͦ veꝝ eſtnullus eā ſtipat ppl̓s: nulla multitudo ābit: hōnullus āplectit̉: ⁊ in mūdo iſto velut in nouercali domo horret etiā neceſſarijs deoꝑta qͣꝫdiunō veſtē ſue habuit dignitatis. Age ſi videt̉ totū tramitē ꝟitatꝭ ꝑ pr̄iarchaꝝ geſta velut ꝑ viua veſtigia decurramꝰ vt circūciſionē q̄ ſcīficatdemōſtremꝰ. Trāſeo Iſaac ꝑegrinātē: qd̓ ip̄min circūciſionis forma cōſiſtit. Rebeccāqꝫ ꝓpt̓
phyliſtinoꝝ inſidias ſororē de vxore dicentemQd̓ eqꝫ qͣꝫ magni ſacr̄i ſit: tibi exiſtimādū relinqͦ. Taceo Iacob ꝑ duas annoꝝ hebdomadasmr̄es. xij. tribuū ſeruitute mercātē. Omitto eiꝰfilios: qͦs ꝑ patriā bn̄dictōeꝫ ⁊ ſcītatē natural̓ q̄dā neceſſitas ꝯtinebat. Ad Iob veniā. in aliaꝫgn̄atiōis lineā d̓ Iſaac germīa iā ꝓlapſum: necint̓. xij. Iacob filios hereditatū: ꝑ Eſau genitūpͥmitiue bn̄dictōis extorrē pͥmogeniti dignitatibꝰ expoliatū: int̓ Edō pͥncipes qͥ deo placerētinuētū. Hic tn̄ an̄ circūciſionē naturalē eqͣnimiter poſſit ferre tēptat̉. Fit pauꝑ ex diuite. Shͦ etiā ſeculi hoīes ꝯtēnere nouerunt. Tot orbitatibꝰ vulnerat̉: qͦt ſucceſſionibꝰ gl̓abat̉. Exclamet forti voce: nudus cēſu: nudꝰ ⁊ filijs: nudūſe exiſſe de vtero mr̄is ſue: nudū etiaꝫ ituꝝ ſubterras: dn̄m dediſſe: dn̄m abſtuliſſe. O viꝝ naturā ſeculi reſpuentē. nō ſe lachrymis: nō ſe gemitibus: nō ſe etiā tenebris tradidiſſe. ſꝫ potiusdetrimēto meritoꝝ dolor victor. ⁊ ſi genꝰ affectu fit fortior cū infirmat̉: ⁊ in valle lachrymaꝝturrim occupat gl̓aꝝ. Ubi es inſolēs nimiū carnis iudea: Cōfer cū hͦ viro pedē: ꝯtende: ⁊ gl̓aattollere maioꝝ ſuꝑba ꝟtutibꝰ. latuſqꝫ tuū bn̄dictis nobiliū pr̄iarchaꝝ circūcinge noībꝰ vt teiuſtificationū vetus illa ꝟtus ⁊ auoꝝ ſplendorappareat. Iob te adu̓ſum ꝓcedit in mediū: ſanguinis auctor es nō erubeſcēs: nec ꝑ Eſau ī cōceſſam bn̄dictōis ſortē trāſfuſione mētitus. naꝫilla nec ꝓdeſſe nouimus: nec obeſſe dicēte dn̄o.Aīa pr̄is ⁊ aīa filij mea ē. Aīa q̄ peccauerit: ip̄amoriet̉. Ac ꝓinde ei ſpes ē: ꝙ in his vincat teoībꝰ ⁊ ꝓcedit plus ſibi de ꝟtute vēdicās ꝓpͥa:qͦ minꝰ ex gl̓a ꝓmittit aliena. Deniqꝫ expoliatꝰbonis oībꝰ nil reqͥrit. Tu egyptū ī heremo poſtmāna delitioſa ſuſpiras. Illū ab ſpe in deo poſita tot maloꝝ tēptamēta nō auocāt. te ad eamſpem bonoꝝ oīm blādimēta nō ꝓuocant. Illemanū dn̄i ſentiēs bn̄dic̄ in vulnere. Tu ꝟtutibus de Pharaonis iugo exuta: non ſubiaces.Huic illi ⁊ ꝓ circūciſis veniā poſtulare ꝯcedit̉tibi velut incircūciſe. Amorreꝰ pr̄ ⁊ mr̄ ingerit̉eſſe Ethea: vt manifeſte liq̄at: ⁊ illuꝫ ꝑ ꝟtutesopeꝝ: nō ꝑ obſeruātiā circūciſionis bn̄dictōeꝫſibi reſtauraſſe: quā ꝓauꝰ amiſit: ⁊ te ꝑ iactātiācircūciſionis ꝟtutes negligentē eaꝫ bn̄dictiōeꝫquā Iacob ſola ſubtilitate acqͥſierat: ꝑdidiſſe.Quid em̄ ſibi iudeoꝝ arrogantia nō vſurpet?Iob iſta qͥ deo placuit: quo gētis nō ē mee? Etcircūciſus forte: qm̄ d̓ Eſau circūciſio hucuſqꝫgn̄at̉. Nec manꝰ leues in hͦ nō circūciſio fueratp̄dicata. ſꝫ ꝟtus. nec an ſine p̄putio vixerit: ſitq̄rēdū: ſꝫ ꝙ nihil labijs ſuis peccauerit ſit tenēdū. Ad alienigenas ad qͦs ꝓuocāt: veniamus:qm̄ nullā nob̓ arborē exēploꝝ ager diuinoꝝ oīligno feraciū plātarioꝝ: nec in eo germina d̓ vi
3 3