ParsI

Cui btūs Petrus. Tu es inqͥt xp̄s filius dei viui: exclamat dn̄s btm̄: cui nō caro iſtud reuelaſſet ⁊ ſanguis: ſꝫ pr̄ eius qͥ eſſet in celis. Tunc ⁊Petrus vocat̉ a petra: poſtqͣꝫ angularē illā petrā pͥmus agnouit. Iubet tn̄ poſt multas donatas Petro bn̄dictōes potentiaſqꝫ ꝟtutis: neqͥsdiſcipuloꝝ diceret ꝙ ip̄e eſſet Xp̄s. Mira rō:nō vult p̄dicari: qd̓ gaudet ītelligi: agͦſci amat:⁊ odit oſtēdi: ſic myſteriū obtecte circūciſionisexercēs. Nā mauult ſe inuentū eſſe qͣꝫ ꝓditū vtꝟtus ſua illū nō fauor manifeſtaret alienꝰ qͣꝫqͣꝫin hͦ p̄cepto ⁊ aliud intelligentie genus occurrat. Uetat dn̄s hͦ vn̄ Petꝝ laudauerat p̄dicare: offendendus vtiqꝫ: ſi ꝯͣ voluntatem eius qd̓Petrus ſenſerat faterent̉: qm̄ ſi facultatem loquendi ſe tribuere voluiſſet: excuſatio ꝓditorip̄deſtinata videbat̉. Poteratqꝫ dicere: ꝑmiſiſti nob̓ diſcipulis tuis: vt te oībus pāderemusnec imputādū mihi eſt: ſi alio ad te aliquis aīovenit: qͦꝫ ego te tuus laudator on̄di. Sꝫ qm̄ qͥcqͥd ꝓhibet̉ illicitū ē: a nullo ſe voluit digne celebrari: dum a Iuda ꝓderet̉ indigne. Iubet gͦdiſcipulis: ne cui dicant ꝙ ip̄e eſt xp̄s. Tenditſnīa interdictalis in Iuda: ⁊ p̄uiſum iugulat ꝓditorem: ip̄o ꝟbo p̄cepti maieſtatē ſignans: q̄ erat deſignanda p̄cepto. Refert euāgeliſta hisꝟbis. Tunc imꝑauit diſcipulis ſuis: vt nemini diceret ꝙ ip̄e eſſet Xp̄us. Et Iudas ꝓditorhis qͥ cum ip̄o venerant: ait. Ip̄e ē tenete eum.In ꝟbum ꝓhibitionis declinatio obſecūdationis incurrit: ⁊ ne obtētu ad excuſatōeꝫ eſſe poſſet obliuio: infelix memoria in ſacrilegū voluēda ſuggeſſit: dum ip̄e ꝓditur de ſermone qͦ cauet: ſic vtriqꝫ ratio nō equanda ſubſiſtit. Nam⁊ dn̄s on̄dit ſic ſe ꝓdēdum eſſe: dum ꝓdit: ſꝫ ignoſce ꝙ in alium tramitem diſputatōis cenſusdei ꝟbo copioſior exceſſit: lꝫ te amplius ꝯſiſterent ſuppreſſa qͣꝫ ꝓdita: ⁊ magis de his rebus ſilere tibi qͣꝫ dici copioſius iraſceris: qͥ dn̄i iudicia ꝓ auro ⁊ p̄cioſis lapidibus ꝯcupiſcis: in qͥbus mel tibi fauumqꝫ ꝯpenſas: ⁊ deſiderioruꝫnō cares etiam plenitudine ⁊ ſi ſatureris. Ac ꝓinde factū adhuc exempluꝫ ab ip̄o dn̄o repetamus: vt iuxta legē in ore duoꝝ vel triū teſtiumomne verbū ꝯſiſtat: ⁊ queꝫ ꝓdi ſe diximus noluiſſe: etiā ſi videri voluiſſe doceamus: vt nonab alijs ſe mō honorari pateret̉: veꝝ etiā ip̄e ſibi in qͣꝫtum fieri poterat: debitā detraheret dignitatē. Lazari amici ſui mortē nō audit: ⁊ nunciat. faciebat hͦ d̓ deitate: qͥd miꝝ? Ut cū localiter ꝑſpiceret̉ in hoīe ex dininitate nuſqͣꝫ abeſſecrederet̉. Feſtinat in Bethania: ſubmiſſitantibus pene diſcipulis pietas factura miraculumde fūcti ſorores occurrerūt tetro habitu: ore lachrymoſo: crine cōciſſo: qͣs bono aīo iubet eſſeſi credāt Lazaꝝ viuere. ſi ille nō ſunt dubitatu

re ꝯfirmat. videt etiā multitudinē Marthe ⁊Marie: q̄ ad ſolatiū comes ꝯuenerat. Infremuit inqͥt euāgeliſta ſpū: ⁊ turbatꝰ ē ⁊ ait. Ubiem̄ eū poſuiſtis? qͥd ē hͦ? q̄ ꝯfuſionis cā? q̄ formidinis? Quid aūt erubeſcit: cū ⁊ ꝟtus ſit habitura miraculū: ⁊ deitas nō ſit ſubiecta terrori?Que ſepulchri tā incōſulta reqͥſitio. Vt oīo credas de turbato ꝯfuſoqꝫ ꝓfectā. Ille d̓s nr̄ qͥ diſcipulis ꝯſtāter dixerat de abn̄te: Lazarꝰ mortuus ē: qͥ ſororibus eius ꝯfidēter ꝓmiſerat: demortuo reſurrecturus ē: ſub noua neſcio qͣ ꝯfuſione ſepulchꝝ q̄rit: qͣſi hͦ ſoluꝫ qͥ oīa ⁊ noſſet: ⁊p̄ſtare poterat: igͦraret. nō planū hͦ ē. nā alius ītellectu occulit̉: in dictis ꝓmiſſiſqꝫ ſuꝑioribusſatis te diuinitas pb̓licarat. Aderat turba Iudeoꝝ: tātis ſꝑ nō amica miraculis. In planumd̓s: ſi nō aliqͥd ẜm hoīeꝫ videret̉ igͦrare ꝓceſſerat. Turbatus ē inqͥt .i. fetulēta carnis diuītasiudeoꝝ oculis nō ꝓdēda miſcet̉: ⁊ ad igͦrātiaꝫhūana deitas velanda reuocat̉. Sic turbat̉: ⁊fons cū excitatus qͣſi a liqͦre limus: puritatē liqͥdi denſat elemēti: ⁊ duaꝝ reꝝ vna ꝯfuſio diſcrīmine ꝓpͥetatū dū ſeꝑat̉ excludit̉. Ait nanqꝫvbi eū poſuiſtis? Et h̓ turbatus iudeis deitatēcelat in hoīe: ⁊ ſplēdori diuinitatis in tāte oꝑationis coruſcatiōe igͦrantiā mortalitatis obduc̄vt cū poſſit in ſuſcitādo Lazaro deus adorari:hō in ſepulchri eius ignoratōe vileſcat. Sic dūa cecis videt̉: ⁊ a vidētibus nō videt̉: ſic dumde lapidibus ſuſcitat filios Abrahe: filios ꝑditionis in lapidē offēſionis īpingit: illud myſterio occulto oꝑatōis exequit̉: vt eū īfirmi ac debiles ad poſcēdā opē ſalutis nullo mōſtrāte cognoſcāt: ⁊ ꝑſecutores vel inimici queꝫ tenē̓ debeāt: niſi ꝑdat̉ igͦrēt. Hic ē ille liber ītus ⁊ forꝭſcpͥtus: h̓ ſecretus ⁊ pb̓licꝰ: h̓ aꝑtus ⁊ oꝑtus: h̓paginis ſuꝑioribꝰ vidēdus: interioribꝰ nō vidēdus: qꝛ incop̄hēſibilis. Intus ſiqͥdē ſcpͥtus eſtcū ꝓph̓a dicat. Gn̄atōeꝫ eiꝰ qͥs enarrabit. Foris ſcpͥtus ē cū euāgeliſta ait. Liber gn̄ationisIeſu xp̄i filij Dauid: filij Abrahā. Intꝰ ſcribit̉cū d̓s dic̄. Eructauit cor meū ꝟbū bonū. Forisſcribit̉ cū vaticinat̉. Ecce ꝟgo ꝯcipiet ⁊ ꝑiet filiū: ⁊ vocab̓ nomen eius Emanuel. Intus ſcribit̉ ꝑ Ioannem. In pͥncipio erat verbum: ⁊ ꝟbum erat apud deum: ⁊ deus erat verbuꝫ. Foris ſcribitur ꝑ Mattheum. Xp̄i autem generatio ſic erat. Cum eſſet deſponſata mater eiusMaria Ioſeph. Intus ſcribitur. Inuenta eſtin vtero habens de ſpūſancto. Quid vtiqꝫ habens ꝟbum dn̄i: ꝟbū carnē factū ſub lege. Foris ſcribit̉: cū apl̓i interrogati: qͥs eſſet dn̄s: alijdicerēt Helyā: alij Hieremiā: alij aūt vnū ex ꝓphetis rn̄derūt. Intus ſcribit̉ cum Petrus exclamat. Tu es xp̄s filius dei viui. Un̄ ⁊ ip̄e dominus: nō reuelauit tibi Petre inqͥt iſtud caro