ParsI
puſillos cū magnis. Sꝫ ī alia ſuꝑiore vita peccare aīas: ⁊ inde p̄cipitari in carceres carneosnō credo: nō acqͥeſco: nō ꝯſentio. Prīo qm̄ neſcio ꝑ qͦs circūitꝰ fieri id aiūt iſti vt poſt neſcio:qͣꝫta volumīa ſeculoꝝ iteꝝ ad iſtā ſarcinā corruptibilē carnis ⁊ ſupplicia pēdēda redeūdū ſit qͣopinione qͥd horribiliꝰ cogitari poſſit igͦro. Deinde qͥs tādē iuſtꝰ defunctꝰ ē: de qͦ nō ſi iſti veradicūt: ſolliciti eſſe debeamꝰ: ne in ſinu Abrahepeccās in flāmas illiꝰ diuitis deijciat̉? Cur em̄nō ⁊ poſt hͦ corpꝰ peccari poſſit: ſi ⁊ an̄ potuit:Poſtrēo lōge alid̓ ē in Adaꝫ peccaſſe. Un̄ dic̄apl̓s. In qͦ om̄s peccauerūt: ⁊ aliud ē exͣ Adaꝫneſcio vbi peccaſſe: ⁊ ideo in Adā .i. in carnē: q̄ex Adā ꝓpagata ē: tāqͣꝫ in carcerē trudi. Illaꝫꝟo opinionē ꝙ ex vna fiāt oēs aīe: nec diſcutere volo niſi neceſſe ſic. Atqꝫ vtinā iſta de qͣ nūcagimus: ſi vera ē: ſic abste defendat̉: vt hͦ neceſſe iā nō ſit. Quāuis āt deſiderē: rogē: votisardētibus exoptē: ⁊ expectē: vt ꝑ te mihi dn̄shuiꝰ rei auferat igͦrātiā: tn̄ ſi qd̓ abſit mīme meruero: patiētiā mihi petā a dn̄o d̓o nr̄o: in quēſic credimꝰ: vt aliqͣ nob̓ nō aꝑiri etiā a pulſantibus nullo mō adu̓ſus eū murmurare debeamMeminerimus ip̄is apl̓is dictū. Multa hēovob̓ dice̓: ſꝫ nō poteſtis illa portare mō. In hisqͣꝫtū ad me attinet etiā hͦ deputē. Nec qͥ hͦ ſciaꝫme indigner indignū: ne hͦ ip̄o etiā ꝯuīcar indignior. Multa em̄ alia ſil̓r neſcio: q̄ cōmēorarevel nūerare nō poſſum ⁊ hͦ tolerabiliter igͦrarēniſi metuerē: ne aliqͣ iſtaꝝ opinionū ꝯͣ illud qd̓firmiſſima fide retinemꝰ incautis obreꝑet mētibus: ſꝫ an̄qͣꝫ ſciā q̄ nā eaꝝ potiꝰ eligēda ſit: hͦ menō temere ſentire ꝓfiteor eā: q̄ vera ē nō adu̓ſari robuſtiſſime ac fundatiſſime fidei: qͣ xp̄i eccleſia: nec ꝑuulos hoīes recētiſſime natos a dānatione credit: niſi ꝑ gr̄aꝫ nomīs xp̄i: quā in ſuisſacr̄is ꝯmēdauit poſſe liberari.¶ Dyalogus ab incerto auctore: ex varijs ſcpͥtis ⁊ epl̓is ſcōꝝ Auguſtini atqꝫ Hieronymi excerptus atqꝫ collectꝰ. In qͦ de origine aīe: ⁊ vn̄culpā ꝯͣxerit diſputat̉. In cuius p̄fatōne diu̓ſecatholicoꝝ atqꝫ hereticoꝝ de ea q̄ſtione ſentētie referunt̉. ¶ Epl̓a.LV.Um apud voscceleſtis eloquētia puriſſimi fontis⁊ lr̄aꝝ oīm fluēta redūdent: ac ſolida ẜm ꝟticē ſanitas vr̄a cūcta firmo ſtatu mēbra ꝯtineat: miror ſtupore mētis attonitꝰ. Cuiſtillicidiū inſulani riuuli dignemī haurire nitores corꝑis infirma medētes. Magis gͦ que degrecoꝝ mutuaui fontibꝰ ſitiētibus ꝓferā: atqꝫlatinoꝝ latices limpidiſſimos ad vr̄i cordis ſecreta ꝑducā. Origenes igit̉ qͥ nullū ꝓpͥe d̓ aīaedidit libꝝ: in cathalogo eccl̓aſtice p̄dicatōnis
aīe faciēs mentiōeꝫ: hec dicit. de aīa ꝟo vtꝝ exſeis traduce ducat̉: ita vt rō ip̄ius vel ſubſtantia inſerta ip̄ius corꝑis ſeminibus habeat̉. anꝟo aliud habeat initiū: ſi genita ē: aut nō genita: vel certe ſi extriſecus corꝑi indit̉: nec ne nōſatis manifeſta p̄dicatōe diſtinguit̉. Iteꝫ in libro quē de epl̓a apl̓i ad Tytū ſcpͥſit. Si qͥs aitrōnē hūane aīe reqͥrat: cū de ea neqꝫ ex ſeīs traduce ducat̉: neqꝫ qd̓ honorabilior ⁊ antiquiorcorpoꝝ ꝯpage ſit tradiderit eccl̓iaſtica regula:ꝓpt̓ qd̓ multi nec ꝯp̄hēdere potuerūt alit̓ ſentiri oꝑtere de aīe rōne: ſꝫ ⁊ qͥ alit̓ ſentire vel diſſerere viſi ſunt: a nōnullis in ſuſpitōne habent̉velut noui aliqͥd introducētes. Fatet̉ aūt ideꝫip̄e Origenes in p̄fatis opuſculis. ſꝫ ⁊ EuſebiCeſariēſis: ⁊ Pāphylus martyr: Baſilius qͦꝫ⁊ Gregorius: Dichanuſqꝫ ⁊ Ruffinus: ſil̓r inſuis vnius ſubſtātie oēs eſſe aīas: ⁊ īmortales⁊ rōnabiles ilberi arbitrij ac volūtatis: iudicādas qͦꝫ eſſe ꝓ his q̄ in hac vita geſſerunt. eſſe tn̄eas factas a d̓o qͥ vniu̓ſa creauit ⁊ ꝯdidit. Qn̄āt facte ſint olī ſil̓: aut tūc ꝑ ſingulos naſcētiuꝫqͥd ꝑiculi eſſe aiūt: alteꝝ ē duobꝰ opīari. Athanaſius Hylarius ⁊ Ambroſius p̄ꝑatis iam invētre mulieꝝ: deformatiſqꝫ corꝑibus: tunc adpn̄s creari aīas: ⁊ inſeri deformato iā corꝑi criminant̉. Iā ꝟo illi qͥ ex traduce aīas venire cōfirmāt: ⁊ ſil̓ corꝑali eas ſeīe ſeīari: ſiqͥdē vt qͥdāip̄oꝝ affirmare ſolēt: nō aliud dicūt eſſe aīaꝫ qͣꝫinſufflatōneꝫ ſpūs dei: illā .ſ. quā initio facturemundi deus inſufflaſſe d̓r in Adā: de ip̄a dei eſſe eā ſubſtātia ꝓfitētes. Quō nō iſti videbunt̉qͦdā mō hec p̄ter ſcpͥture regulā ⁊ rōnē pietatꝭaſſerere: ꝙ ſubſtātia dei ē q̄ peccat? Si aīa q̄ deſubſtātia dei ē peccat: inſuꝑ etiā ꝙ ⁊ penis ſubdēda ſit ꝓ pctō. Sꝫ ⁊ illud ſe qd̓ ꝑ abſurdū eſtincurrere nō vidēt: qꝛ neceſſe eſt eā ſil̓ cū corꝑemori: ⁊ eſſe mortalē: ſi ſimul cū corꝑe: vel ſeminata vel formata vl̓ nata ē. Tū deīde illi. i. Appollonius: Tertullianus: Pōpeius: ArnobiLactātiꝰ: atqꝫ Apollinaris: qͥ vnā qͥdē ex null̓ſubſtātijs a deo factā eſſe dicūt aīaꝫ .i. illam q̄ pͦma facta ē in Adā: ⁊ ex Adā oīm hoīm aīas exiſtere: ⁊ ẜm corꝑalem ſine dubio ſucceſſionemtraducem quoqꝫ fieri animaꝝ: etiam ip̄i qui aliud oſtendunt: niſi animas eſſe mortales. Si eīſicut animalia cetera ex ſolo ſemine oriunt̉: itaetiam de hominibus ſentimus: vt cum corpore ſimul in eodem ſemine etiā anima defendat̉quid dicimus de his qui imꝑfecti adhuc ⁊ deventre abſorpſi ſunt: Et qui nonnunqͣꝫ etiā an̄qͣꝫ maſculoꝝ naturalium receptaculi ſemīa ſintſuſcepta depereunt? In quibus ſine dubio inuenitur ꝙ ſimul etiam ille que naturali rationeſeminibus inſerte erant anime: extincte ſint pariter ⁊ corrupte? Siue gͦ ex inſufflatōe dn̄i ſunt