IPars

nō īpleo ꝯtinētꝭ. Iubet idē apl̓s in alio loco: vtſꝑ oremꝰ. ſi ſꝑ orādū ē: nūqͣꝫ gͦ ꝯiugio ſeruiēdūQm̄ qͦtiēſcūqꝫ vxori debitū reddo: orare n̄ poſſum. Hoc qͣre dixerī: ꝑſpicuū ē: qꝛ int̓ p̄tabar illud apl̓i dictū. Nolite fraudare inuicē: niſi forte ex ꝯſenſu ad tp̄s: vt vacetis orōni. Paulusapl̓s dicit: qn̄ cōimus cū vxoribꝰ: nos orare nōpoſſe. Si ꝑ coitū qd̓ minꝰ ē īpedit̉ .i. orare: qͣꝫtoplus qd̓ maius ē .i. corpus Xp̄i ꝓhibet̉ acciꝑePetrus ad ꝯtinētiā cohortat̉: ne īpediant̉ orōnes ur̄e. Qd̓ hic q̄ſo peccatū meū ē? Quid ꝯmerui? Quid deliqͥ? Si turbide ⁊ nebuloſe aqͣ fluunt: nō ē aluei culpa: ſꝫ fontis. An iccirco arguor ꝙ de meo auſus ſum adijcere: qͣle illud bonūē: qd̓ corpus Xp̄i acciꝑe nō ꝑmittit: Ad hͦ breuit̓ rn̄debo. Quid ē maiꝰ: orare: an xp̄i corpusacciꝑe? Utiqꝫ acciꝑe corpus xp̄i. Si ꝑ coitumqd̓ minꝰ ē īpedit̉: multo magis qd̓ maiꝰ ē. Diximus in eodē volumīe panes ꝓpoſitōis ex lege nō potuiſſe ꝯmede̓ Dauid ⁊ ſocios eius: niſi ſe triduo mūdos a mulieribꝰ rn̄diſſent nō vtiqꝫ a meretricibus: qd̓ dānabat̉ a lege: ſꝫ ab vxoribꝰ qͥbus licite iūgebant̉. Ppl̓m qͣꝫ qn̄ accepturus erat legē in mōte Syna: tribus diebꝰ iuſſum eſſe ab vxoribꝰ abſtineri. Scio Rome hāceſſe ꝯſuetudinē: vt fideles ſꝑ xp̄i corpus accipiant: qd̓ nec rep̄hēdo: nec ꝓbo. Unuſqͥſqꝫ eī inſuo ſenſu abūdat. Sꝫ ip̄oꝝ ꝯſcīaꝫ ꝯuenio: quieodē die poſt coitū cōicāt: ⁊ iuxͣ Perſiū nocteꝫflumīe purgāt. Quare ad martyres ire nō audēt? Quare nō ingrediunt̉ eccl̓as: An alius inpb̓lico: aliꝰ in domo Xp̄s ē? Qd̓ in eccl̓a nō lꝫ:nec domi lꝫ. Nihil deo clauſum ē: ⁊ tenebre qͦꝫlucēt apd̓ deū. Probet ſe vnuſqͥſqꝫ ⁊ ſic ad corpus xp̄i accedat: nō ꝙ dilate cōionis vnꝰ diesaut biduū ſanctiorē efficiat Xp̄ianū: vt qd̓ hodie nō merui: cras vl̓ ꝑendie merear. Sꝫ ꝙ dūdoleo me n̄ cōicaſſe corꝑi xp̄i: abſtineā me pauliſꝑ ab vxoris āplexū: vt amori ꝯiugis amoreꝫxp̄i p̄ferā: duꝝ ē: ⁊ nō ferēdū. Quis hͦ ſecularium ſuſtinere pōt:? Qui pōt ſuſtīere: ſuſtineat qͥnō pōt: ip̄e viderit. nob̓ cura ē nō qͥd vnuſqͥſqꝫpoſſit: aut velit: ſꝫ qͥd ſcpͥture p̄cipiāt dice̓. Illud qͦꝫ in ꝯmētariolis meis eiuſdē apl̓i carpit̉:in qͥbus dixi: veꝝ ne qͥs putet ex eo qd̓ ſequit̉:vt vacetis orōni. Et iteꝝ ad id ip̄m reuertimī:apl̓m velle hͦ: ⁊ nō ꝓpter maiorem ruinam ꝯcedere: ſtatim infert: ne temptet vos ſathanas: ꝓpter incōtinētiā vr̄aꝫ. Pulchra nimiꝝ indulgētia: ⁊ iteꝝ reu̓timi ad id ip̄um: qd̓ erubeſcit ſuovocare noīe: qd̓ tēptatiōi p̄fert ſathāe: qd̓ cāmhꝫ incōtinētiā. Laboramꝰ qͣſi obſcuꝝ diſſererecū expoſuerit ſe ip̄e qͥ ſcpͥſit. Hoc āt dico iuxͣ indulgētiā: nō ẜm imꝑiū. Et muſſitamus adhucnuptias nō vocare indulgētiā: ſꝫ p̄ceptū: qͣſi n̄eodē mō ſcd̓a ⁊ tertia mr̄imonia ꝯcedant̉: ⁊ re-

liqͣ. Quid h̓ locutus ſum: qd̓ apl̓us nō dixerit:Nimiꝝ illud qd̓ erubeſcit ſuo vocare nomine.Ego arbitror qn̄ dic̄ ad idip̄m: ⁊ rē ip̄aꝫ tacet:nō eū noīare palā coitū: ſꝫ verecūde on̄dē. Anqd̓ ſequit̉: qd̓ tēptatōi p̄fert ſathāe: qd̓ hꝫ cāmincōtinētiā? Nōne alio ꝟboꝝ ordīe idip̄m eſt:ne tēptet vos ſathanas ꝓpt̓ incōtinētiā vr̄aꝫ:An qꝛ dixi: ⁊ muſſitamꝰ adhuc nuptias nō vocare indulgētiā: ſꝫ p̄ceptū: Qd̓ ſi duꝝ ē: imputet̉ apl̓o qͥ ait. Hoc aūt dico ẜm indulgētiā: nōẜm imꝑiū: ⁊ nō mihi qͥ excepto p̄poſtero ordīenec ſenſum nec v̓ba mutaui. Trāſeamus ad reliqͣ. epl̓ari em̄ breuitate feſtinat orō. Dicit inqͥtapl̓s nuptis ⁊ viduis: bonū ē eis ſi ſic ꝑmanſe.rint: vt ego. Si aūt ſe nō ꝯtinēt: nubāt. Meliꝰeſt em̄ nubere qͣꝫ vri. Qd̓ capl̓m nos ſic interp̄tati ſumus: poſtqͣꝫ nuptis ꝯceſſerat vſum ꝯiugij: ⁊ qn̄derat ip̄e qͥd vellet: qͥd vt ꝯcederet: trāſit ad nuptas ⁊ viduas: ⁊ ſui ꝓponit exemplū:⁊ felices vocat: ſi ſic ꝑmāſerint. ſi aūt ſe nō ꝯtinēt nubāt. Id ip̄m dicens qd̓ ſupra. ꝓpt̓ fornicatōeꝫ āt: ⁊ ne tēptet vos ſathanas ꝓpt̓ incōtinētiā vr̄aꝫ. Redditqꝫ cāꝫ cur dixerit: ſi ſe n̄ ꝯtinēt nubāt. Meliꝰ ē em̄ nube̓ qͣꝫ vri. Iō meliꝰ ēnube̓: qꝛ peiꝰ ē vri. Tolle ardorē libidis: ⁊ n̄ dicet: qꝛ melius ē nube̓. Meliꝰ ſꝑ ad ꝯꝑatōeꝫ deterioris reſpicit: nō ad ſimplicitatem incōꝑabilis ꝑ ſe boni: velut ſi diceret. Meliꝰ ē vnū oculū hr̄e qͣꝫ nullū. Et poſt paululum. cū apoſtrophā feciſſem: ad apl̓m intuli. Si ꝑ ſe bone nuptie ſunt: noli eas incēdio ꝯꝑare: ſꝫ dic ſimpl̓r bonū ē nubere. Suſpecta ē mihi bonitas eius reiquā magnitudo alterius mali malū eē inferiꝰcogit. Ego aūt nō leuius maluꝫ. ſꝫ ſimplex ꝑ ſebonū volo. Uult apl̓s innuptas ⁊ viduas abſqꝫ coitu ꝑmanere: ⁊ ad exemplum ſui ꝓuocat:⁊ feliciores vocat: ſi ſic ꝑmāſerint. Si aūt ſe cōtinere nō pn̄t: ⁊ ardorē libidis: nō tā ꝯtinentiavolūt qͣꝫ fornicatōe reſtinguere: meliꝰ ē nubereqͣꝫ vri. Ad qd̓ nos intulimus. Ideo meliꝰ ē nubere: qꝛ peius ē vr̄i: nō nr̄aꝫ ſnīaꝫ ꝓferētes: ſꝫīterp̄tātes illud apl̓i. Meliꝰ ē nube qͣꝫ vri .i. melius ē maritū duce̓ qͣꝫ fornicari. Si vr̄i vl̓ fornicari bonū eſſe docueris: tunc bono meliꝰ p̄fert̉.Si āt vr̄i malū ē: qd̓ malo p̄fert̉: nō ē germane⁊ pure integritatis: nec eius btītudinis q̄ āgelis cōꝑat̉. Si dixero melius eſt ꝟginem eſſe qͣnuptam: bono melius p̄tuli. Si aūt alteꝝ gradū fecero: melius ē nubere qͣꝫ fornicari: ibi nonbono meliꝰ: ſꝫ malo bonū p̄tuli. Multa diuerſitas ē int̓ id melius qd̓ nuptijs: ⁊ int̓ id qd̓ fornicatōi an̄ponit̉. Obſecro te: qͥd in hac diſſertiōepeccaui? Propoſitū mihi erat: non ad meā voluntatē ſcripturas trahere: ſꝫ id dicere qd̓ ſcpͥturas velle intelligebā. Cōmētatoris officiū ē: nōqd̓ ip̄e velit ſꝫ qd̓ ſentiat ille quē int̓p̄tat̉ expōe-