Tractatus IIIFEpiſtolā ALVII

indignant̉. ij illū anathēatizatū dolēt: ⁊ cū laudāt qd̓ ſunt: accuſant qd̓ eē ſe ſil̓ant. qͣſi ꝟo rogādꝰ fuerit vt mihi crederet: ⁊ nō īuitꝰ ac repudās in ꝟitatꝭ vīcla ducēdꝰ. Et hͨ dicerē: ſi vīcēdi ſtudio ꝯͣ regulā ſcpͥturaꝝ qͥppiā locutꝰ fuiſſeꝫ⁊ ſic̄ viri fortes in ꝯtrou̓ſijs ſolēt face̓: culpā p̄mio redimerē. Nūc ꝟo cuꝫ int̓pres magis apl̓ifueri qͣꝫ dogmatiſtes: ⁊ ꝯmentatorijs ſim vſusofficio: qͥcqͥd duꝝ videt̉ ei magis īputet̉ quemexpoſuimꝰ qͣꝫ nob̓ qͥ expoſuimꝰ: niſi forte ille aliter dixit: ⁊ nos ſimplicitatē ꝟboꝝ eiꝰ malignainterp̄tatōe detorſimus. Qui hͦ arguit de ip̄isſcpͥturis ꝓbet. Diximus ſi bonū ē mulierē nontāgere: malū gͦ ē tāgere. Nihil em̄ bono ꝯͣriū ēniſi malū. Si āt malū ē: ⁊ igͦſcit̉: ideo ꝯceditur:ne malo qͥd deterius fiat ⁊c̄. Uſqꝫ ad ꝓpoſitionē alterius capl̓i. Hoc ideo ſubiecimꝰ: qꝛ apl̓sdixerat. Bonū ē homini mulierē nō tāgē. Propter fornicatōeꝫ aūt vnuſquiſqꝫ vxorē ſua habeat: ⁊ vnaq̄qꝫ ſuū viꝝ habeat. In qͦ differuntꝟba mea a ſenſu apl̓i: niſi forte in eo ꝙ ille ꝓnūciat ego dubito. Ille definit: ego ſciſcitor. Illeaꝑte dic̄. Bonū ē hoī mulierē nō tāgere. ego qͦtidie q̄ro: ſi bonū ē mulierē nō tāgere. Si dubitātis ē: nō ꝯfirmātis. Ille dic̄. Ronū ē nō tangere: ego qͥd bono ꝯͣriū eē poſſit: adiūgo. Statiqꝫ in ꝯſequētibus aīadu̓tēda apl̓i prudentia.Nō dixit. Bonū ē hoī vxorē nō hr̄e: ſꝫ bonū eſtinqͥt mulierē nō tāgere: qͣſi ⁊ in tactu eiꝰ ꝑiculūſit: qͣſi qͥ illā tetigerit nō euadat. Uides igit̉ nōde ꝯiugibꝰ nos exponere: ſꝫ de coitu ſimpl̓r diſputare: ꝙ ad ꝯꝑatōeꝫ pudicitie ⁊ ꝟginitatꝭ. ⁊angelice ſil̓itudinis: bonū ē hoī mulierē nō tangere. Uanitas vanitatū: oīa vanitas dicit Eccleſiaſtes. Si oēs creature bōe: vt a bono creatore ꝯdite: quō vniu̓ſa vanitas? Si terra vanitas: nūqͥd ⁊ celi ⁊ angeli ⁊ throni dn̄atōes ptātes cetereqꝫ virtutes. Sꝫ q̄ ꝑ ſe bona ſunt: vt abono creatore ꝯdita: ad ꝯꝑationem meliorumvanitas appellant̉. Uerbi gr̄a. Lucerna lāpadis ꝯꝑatōe ꝓ nihilo ē: lāpas ſtelle ꝯꝑatōe nonlucet: ſtellā lune ꝯfer: ⁊ ceca ē. Lunā ſoli iunge⁊ rutilat. Solē Xp̄o ꝯfer. ⁊ tenebre ſunt. Egoſum inqͥt qͥ ſum. Oēꝫ igit̉ creaturā ſi deo ꝯtuleris nō ſubſiſtit. Ne tradas inqͥt Heſter hereditatē tuā his qͥ nō ſunt: idolis .ſ. ⁊ demonibus ⁊certe erāt idola ⁊ demones: qͥbus ne traderent̉orabat. In Iob qͦꝫ legimꝰ: a baldad dictū de īpio. Auellat̉ d̓ tabernaculo ſuo fiducia eiꝰ ⁊ calcet ſuꝑ eū: qͣſi rex interitꝰ: hītēt in tabernaculoeiꝰ ſocij eiꝰ qͥ nō ē. Haud dubiū ē: qͥn dyabolusqͥ cū hēat ſocios: nō āt hr̄et niſi eēt tn̄ qꝛ d̓o ꝑijtnō eē d̓r. Ergo ẜm hūc ꝯꝑatōis ſenſum: maluꝫdiximꝰ mulierē tāgere: lꝫ vxoris nulla facta ſitmētio: qꝛ bonū ē nō tāgere. Et ſubiecimꝰ ꝟginitatē frumētū nuptias ordeū fornicatiōeꝫ ſtercꝰ

bubalū nuncupātes. Vtiqꝫ frumētū ⁊ ordeumcreatura dei ē. Ueꝝ in euāgelio. Maior turbaordeaceis panibus: minor frumētaceis paſcit̉.Hoīes inqͥt ⁊ iumēta ſaluos facies dn̄e. Alijsꝟbis ad ip̄m locuti ſumꝰ. Qn̄ auꝝ ꝟ̓ginitateꝫ:argētū nuptias diximꝰ: ⁊ cētūqͣdragintaqͣtuormilia ꝟginū ſignatoꝝ: qͥ cū mulieribus nō ſuntcōinqͥnati. In qͦ on̄di volumus: oēs qͥ ꝟ̓ginesnō ꝑmāſerūt: ad ꝯꝑatōeꝫ puriſſime ⁊ angelicecaſtitatis: ⁊ ip̄ius dn̄i nr̄i Ieſu xp̄i eē pollutosQd̓ ſi cui aſpeꝝ ⁊ rep̄hēſione dignū videt̉ tantā nos inter ꝟginitatē ⁊ nuptias feciſſe diſtantiā: qͣꝫta inter frumētū ⁊ ordeuꝫ ē: legat ſcī Ambroſij de viduis libꝝ: ⁊ inueniet illū inter cet̓a:q̄ de v̓ginitate ⁊ nuptijs diſputauit: etiā h̓ dixiſſe. Neqꝫ ita ꝯiugiū p̄tulit apl̓s vt ſtudia virginitatis extingueret: ſꝫ a ꝯtinētie ꝑfectōe incipiēs: ad incōtinētie remedia deſcedit. Et cumbrauiū ſuꝑne vocatōis fortibus demōſtraſſet:deficere tn̄ in via neminē paſſus ē: ita plaudēspͥoribꝰ: vt nō deſpiceret ⁊ ſequētes. Didiceratem̄ ⁊ ip̄e qꝛ dn̄s Ih̓s: alijs panē ordeaceū ne invia deficerēt: alijs corpꝰ ſuū: vt ad regnū tēderet demōſtrauit: ⁊ in ꝯſequētibꝰ. Nō gͦ copulanuptialis qͣſi culpa vitāda: ſꝫ qͣſi neceſſitatꝭ ſarcina declināda ē. Lex em̄ aſtringit vxorē: vt inlaboribꝰ ⁊ triſticia filios gn̄et: ꝯuſio eiꝰ ad vnuꝫviꝝ ſit: vt ei ip̄i dn̄et̉. Ergo laboribus ⁊ doloribus in gn̄atōe filioꝝ adijcit̉ nupta: nō vidua⁊ dn̄atui viri ſubdit̉ copulata: nō ꝟgo. Et in alio loco. Precio inqͥt empti eſtis: nolite fieri ſerui hoīm. Uidetis qͣꝫ euidēs ꝯiugalis ſit definitio ſeruitutis. Et poſt puſillū. Si igit̉ bonū cōiugiū: ſeruitus malū: qͥd ē qͥn̄ nequeāt ſe inuicēſctīficare: ſꝫ ꝑdere? Uniu̓ſa q̄ nos de ꝟginitateac nuptijs lato ſermone diffudimꝰ ille breui artauit ꝯpēdio: in paucis multa ꝯp̄hēdēs. ꝟ̓ginitas ab eo ꝑſuaſio ꝯtinētie: nuptie remedia incōtinētie p̄dicant̉. Et ſignificāter a maioribꝰ admīora deſcēdēs: ꝟgībꝰ brauiū ſuꝑne vocatōison̄dit: nuptas ne in via deficiāt: ꝯſolat̉. Alioslaudat: alios nō deſpic̄. Cōiugiū ordeo: ꝟginitatē corꝑi xp̄i ꝯꝑat. Et puto ml̓to mīorē diſtātiam int̓ frumētū eſſe ⁊ ordeū: qͣꝫ inter ordeū ⁊corpus xp̄i. Deniqꝫ nuptias dicit: ⁊ qͣſi neceſſitatis ſarcinā declinādā: ⁊ definitōeꝫ eſſe euidētiſſime ſeruitutis. Et multa alia: q̄ in tribus libellis de ꝟgībus latiſſime ꝓſecutꝰ ē. Ex qͥbusvniu̓ſis ꝑſpicuū ē: me nihil noui de ꝟgībꝰ nuptiſqꝫ dixiſſe: ſꝫ maioꝝ in oībus ſecutū eſſe ſnīaꝫ.tā huius videlꝫ qͣꝫ reliqͦꝝ: qͥ de eccl̓aſticis dogmatibus diſputarūt. qͦꝝ emulari exopto negligētiam: potius qͣꝫ alioꝝ obſcurā diligētiā. Tumeāt ꝯͣ me mariti: quare dixerim. Oro te quale illud bonū ē qd̓ orare ꝓhibet: qd̓ corpꝰ Xp̄iacciꝑe nō ꝑmittit: Qn̄ impleo mariti officium