Fo. LXXVIIITractatusIIIEpia AXII

quaſi ſuꝑ oua ⁊ ariſtas: inter theatrales p̄ſtigias pendēti gradu incedere vbiqꝫ dubiū vbiqꝫ ſuſpectū. putes eum nō expoſitionē fidei: ſꝫfiguratā cōtrouerſiā ſcribere. qd̓ iſte nūc appetit: olim in ſcholis didicimus: noſtra aduerſuꝫnos dimicat armatura. Etiā ſi bn̄ credit: ⁊ circūſpecte ⁊ timide loqͥtur: ſuſpitionē mihi facitnimia diligentia. Qui ambulat ſimplicit̓: ambulat cōfidenter. Stultū eſt fruſtra infamiā ſuſtinere. obijcit̉ ei crimē: cuius nō habet ꝯſciētiam: ergo crimē qd̓ totū pēdet in ꝟbo: neget cōfidenter: ac libere faciat inuidiam aduerſarioſuo. Eadem audacia qua ille inſimulat: hic defendat. Cunqꝫ om̄ia dixerit que voluerit: queꝓpoſuerit: que ſuſpitionibꝰ carent: ſi ꝑſeueratcalūnia: cōſerta manu in ius trahat. Nolo ī ſuſpitione hereſeos quēqͣꝫ eſſe patientē: ne apudeos qͥ ignarant innocētiā eius diſſimulatio cōſcientia iudicet̉: ſi taceat. lꝫ ſuꝑfluum ſit eius p̄ſentiā q̄rere: ⁊ extorquere ſilentiū cuiꝰ apud telr̄as teneas. Scimus oēs qͥd tibi ſcripſerit: qͥdin te arguerit. in quo vt tu vis calumniatus ſitReſponde ad ſingula. ꝑ epiſtole huius gradere veſtigia: nec punctū qͥdem: et apicē calūnietrāſeas. Si enī egeris negligēter: ⁊ vt ego tibicredo iuranti: caſu aliqua trāſieris: ſtatim illeclamabit ⁊ dicet: hic te victuꝫ teneo. hic totiusnegocij cardo verſat̉. non eque inimici audiūt⁊ amici. Qui inimicus eſt. etiā in ſcirpo noduꝫq̄rit: amicꝰ praua quoqꝫ recta iudicat. ſcribuntſeculi lr̄e: amantiū ceca eſſe iudicia: que tu forſitan ſacris voluminibꝰ occupata omnino neglexeris. nunqͣꝫ de amicoruꝫ iudicio glorieris.Illud verum eſt teſtimoniū: qd̓ ab inuita voceꝓfertur. Alioqͥn ſi amicus pro te dixerit: nō teſtis aut iudex: ſꝫ fautor putabitur. hec ⁊ huiuſmodi loquentur inimici tui: qui tibi forte noncredant ⁊ mouere cupiāt ſtomachum. Ceterūego quem nunqͣꝫ volens leſiſti: cuius ſemꝑ epiſtolis tuis nomen cogeris ventilare: do conſilium: vt aperte aut fidem eccleſie p̄dices: aut loquaris: vt credis. diſpenſatio etenim ac libratio iſta prudens verborū indoctos decipere p̄tCautus auditor ⁊ lector cito dep̄hendet inſidias. ⁊ cuniculos qͥbus veritas ſubuertit̉: aꝑte īluce demōſtrabit. Et arriani quos optime noſti: multo tempore ꝓpter ſcandalū nomīs homouſion ſe dānare ſimulabāt: venena erroriscircūliniebāt melle verborū. Sed tandeꝫ coluber tortuoſus apparuit. ⁊ noxiū caput: qd̓ ſpirꝭtotius corporis tegebat: ſpiritali mucrone confoſſū eſt. Recipit vt ſcis eccl̓ia penitētes: ⁊ ī venia ſuꝑata peccātiū dū deceptis gregibꝰ cōſulit: paſtorū vulneribꝰ ignoſcit. Eadē nūc in veteri ⁊ noua hereſi conſuetudo ſeruat̉: vt aliudpopuli audiāt: aliud p̄dicēt ſacerdotes. Ac pͥ-

mū anteqͣꝫ epl̓am tuaꝫ: quā ſcripſiſti ad epiſcopū Theophilū: interp̄tatā huic volumini inſeram. ⁊ oſtendā tibi: me intelligere nimis tantāprudētiā tuā: expoſtulare tecū libet Que hec ētāta arrogātia: nō reſpōdere de fide īterrogantibus? Tantā fratrū multitudinē: ⁊ monachorū choros: qui tibi paleſtina non cōmunicant:qͣſi hoſtes publicos eſtimare: Dei filius ꝓptervnam morbidam ouem. xcix. in mōtibus derelictis: alapas: crucem: flagella ſuſtinuit. ⁊ ſuishumeris portauit: ad celos baiulans ⁊ patiēsdelicatam peccatricē. Tu beatiſſimus papa etfaſtigioſus antiſtes: ſolus diues: ſolus ſapiēsſolus nobilis: ac diſcretus: ꝯſeruos tuos: ⁊ redemptos ſāguine domini tui: rugata fronte etobliqͥs oculis deſpicis. Hoc eſt illd̓ qd̓ ab apoſtolo p̄cipiente didiciſti? parati ſemꝑ ad ſatiſfactionem om̄i poſcēdi vos rōnem: de ea que invobis eſt ſpe. Finge nos occaſionē querere: etſub p̄textu fidei lites ſerere: ſciſma cōficere: iurgia concitare. Tolle volentibus occaſionē: vtpoſtqͣꝫ de fide ſatiſfeceris: ⁊ om̄es nodos: qͥ cōtra te nectunt̉ abſolueris: tunc liqͥdo omnibuspateat non dogmatū: ſed ordinationis eſſe certamen. niſi forte prudenti cōſilio ideo de fide īterrogatus taces: ne videaris hereticus fuiſſecum ſatiſfeceris. Om̄ia ergo crimina qͥbus accuſantur homīes: refutare nō debēt: ne poſtqͣꝫnegauerint criminoſi ſint. At cōtēpnis laicos:diaconos: atqꝫ p̄ſbyteros. Potes enim vt gloriaris: ⁊ iactitas in vna hora mille clericos facere. Habes papā Epiphaniuꝫ: qͥ te aꝑte multis litteris hereticū vocat. Certe nec etate: necſcientia: nec vite merito: nec totius orbis teſtimonio: maior illo ēs. Si etatem querꝭ: iuuenisad ſenem ſcribis. ſi ſcientiam: non ſic eruditusad doctum. lꝫ te fautores tui diſertiorem. Demoſthene: accutioreꝫ Chryſippo: ſapientioremPlatōne cōtendant. Et tibijpi forte ꝑſuaſerītDe vita autem ⁊ fide nihil amplius dicā: ne taledere videar. ⁊ tempore: quo totum orientemexcepto papa Athanaſio atqꝫ Paulino: arrianorū ⁊ eunomianoꝝ hereſis poſſideat: quādoin occidētalibus et in iudee exilio ꝯfeſſoribusnon cōmunicabas. Ille vl̓ preſbyter monaſterij ab Euritio audiebat̉: vel poſtea epiſcopusCypri a Ualente non tangebat̉. Tante enī venerationis ſemꝑ fuit: vt regnantes heretici ignominiā ſuam putarēt: ſi talē virū ꝑſequerēt̉.Scribe igit̉ ad hunc. Reſponde epiſtole eiusſentiāt ceteri fidē: eloquētiā: prudētiā tuā. nontibi ſolus diſertus eſſe videarꝭ. Cur ab alio ꝓuocatus: aliorſū arma ꝯuertis? Paleſtinis interrogaris: ⁊ reſpōdes egypto Tuis lippiētibꝰvngis ocl̓os: nō dolētū. Si placitura nobis: alteri loq̄ris: ſatis ſuꝑbe. Si aliud qͣꝫ querimus