Fo. LXXXIIIIIEpl̓aTractatusAAL

arbitratu digna miſericordia dei. Nam multiep̄i cōmunionis noſtre: et p̄ſbyteros in noſtraordinauerunt ꝓuincia: quos nos cōprehendere nōe potueramꝰ. Et miſerūt ad nos hypodiaconos: quos ſuſcepimꝰ cum gratia. Et ip̄e cohortatus ſum beate memorie philoneꝫ epiſcopum: ⁊ ſanctū Theoprobū: vt eccleſijs Cyprique iuxta ſe erāt: ad mee autē parrochie videbant̉ eccl̓iaꝫ pertinere: eo ꝙ grandis eſſet: ⁊ late patens ꝓuincia ordinarent p̄ſbyteros: ⁊ xp̄ieccleſie ꝓuiderent. Nunqͣꝫ auteꝫ ego ordinauidiaconiſſas: ⁊ ad alienas miſi ꝓuīcias: neqꝫ feci quicqͣꝫ vt eccl̓iam ſcinderem. Quid ergo tibiviſū eſt: ſic grauiter intumeſcere: ⁊ iactari contra nos ꝓ opere dei: quod in edificationē: ⁊ nōin deſtructionē fratrū factum eſt? Sed ⁊ illudvehementer admiratus ſum: ꝙ meis locutꝰ esclericis: aſſerens te ꝑ ſanctum p̄ſbyteruꝫ: ⁊ abbatē monachorū Gregoriū mandaſſe mihi: nequēqͣꝫ ordinarē. Et ego hoc pollicitꝰ ſim dicēsNūqͥd iuuenis ſum: aut canones ignoro? Audi igit̉ veritatē in ſermone dei: me hoc non audiſſe: nec noſſe: nec iſtius ẜmonis penitꝰ recordari. Suſpicatus aūt ſum: ne forſitan int̓ multa quaſi homo oblitꝰ eſſem. Et ob hanc cauſaꝫſanctū Gregoriū ſciſcitatus ſum: ⁊ Zenonē p̄ſbyterum: qͥ cum eo eſt. E qͥbus abbas Gregorius reſpondit ſe hoc penitus ignorare. Zenoautē dixit: qꝛ cum ei p̄ſbyter Ruffinus: neſcioque alia tranſitorie loqueret̉: etiā hoc dixerit.Putas ne aliquos ordinaturus eſt ſanctꝰ epiſcopus? Et hucuſqꝫ ſenſiſſe ẜmonem. Ego autem Epiphanius: nec audiui quicqͣꝫ: nec reſpōdi. Unde dilectiſſime: nō te p̄ueniat furor: necoccupet indignat io: nec fruſtra mouearꝭ. ⁊ aliud dolens: te vertas ad alia: vt peccādi occaſionem inueniſſe videaris. Quod ꝓpheta deuitans dominū p̄catur dicens. Nō declines cormeum in verba malicie ad excuſandas excuſationes in peccatis. Illud quoqꝫ audiēs admiratus ſum: ꝙ qͥdaꝫ qui ſolent vltro citroqꝫ portare rumuſculos: ⁊ is que audierunt ſemꝑ addere: vt triſticias ⁊ rixas inter fratres ꝯcitentte quoqꝫ turbauerūt ⁊ dixerūt: ꝙ ī oratiōe qn̄offerimus ſacrificia deo: ſoleamus ꝓ te dicereDomine preſta Iohāni: vt recte credat. Nolinos intantū putare ruſticos: vt hoc tam aꝑtedicere potuerimus Ꝙqͣꝫ enī hoc in corde meoſemꝑ orem: tamē vt ſimpliciter fatear nunqͣꝫ īalienas aures ꝓtuli: ne te viderer paruipendere dilectiſſime. Quādo autē cōplemus orationem ẜm ritum myſteriorū: ⁊ ꝓ om̄ibꝰ: ⁊ pro tequoqꝫ dicimus cuſtodi illū: qͥ p̄dicat veritateꝫvel certe ita. Tu p̄ſta domine ⁊ cuſtodi: vt illeꝟbum p̄dicet veritatis: ſicut occaſio ſermonisſe tulerit: ⁊ habuerit oratio cōſequentiā. Qua

ꝓpter obſecro te dilettiſſime: ⁊ aduolutus pedibus tuis p̄cor: p̄ſta mihi: ⁊ tibi. vt ſalueris:ſicuti ſcriptuꝫ eſt a generatiōe ꝑuerſa: ⁊ recedeab hereſi Origenis: ⁊ a cūctis hereſibꝰ dilectiſſime. Uideo enī ꝙ ꝓpter hanc cauſam oīs noſtra indignatio concitata ſit: ꝙ dixerim vobisArrij patrē: ⁊ aliarū hereſeon radicē: ⁊ parentem laudare nō debetis. Et cum vos rogaremne ita erraretis ⁊ monerē: ꝯtradixiſtis. ⁊ triſticiā atqꝫ lachrymas nob̓ adduxiſtis. Nō ſoluꝫautem me non audiſtis: ſed alios plurimos catholicos qui intererāt. Inde vt ītelligo hec eſtomnis indignatio: ⁊ iſte furor Et iccirco cōminaui ꝙ mittatis aduerſuꝫ me epiſtolas: vt hūcillucqꝫ ẜmo veſter diſcurrat: ⁊ ꝓpter defenſionem hereſeos: me odio ſuſcitātes rūpitis charitatem: quā in vos habuimus intantū vt feceritis nos etiā penitētiā agere: quare vobis cōmunicauerimus. Ita Origenis errores ⁊ dogmata defenditis ſimpliciter loquor: nos ẜmquod ſcriptuꝫ eſt: nec oculo noſtro parcimꝰ: vtnon effodiamꝰ eum: ſi nos ſcandalizauerit: necmanu: neqꝫ pedi: ſi nob̓ ſcandalū fecerit. ⁊ vosergo ſiue oculi noſtri: ſiue manꝰ: ſiue pedes fueritis: ſiniſtra ſuſtinebitis Quis enī catholicorū poſſit equo animo ſuſtinere: et eorum qͥ fidēſuam bonis oꝑbus exornant: vt audiant Origenis doctrina atqꝫ cōſilium: ⁊ credant p̄clareillius p̄dicationi. nō pōt filiꝰ videre patrē: neqꝫſpūſſāctꝰ videre filiū: Hec ī libris ϖέριαρχωνſcribunt̉ his ꝟbis legimus: ⁊ ita locutꝰ eſt Origenes. Sicut enī incōgruū eſt dicere: ꝙ pōt filius videre patrē: ſic incōſequens eſt opinari: ꝙſpūſſāctꝰ poſſit vide̓ filiū Illud qͦꝫ qͥs Origenedicente patiat̉: ꝙ aīe angeli fuerint in celis? etpoſtqͣꝫ peccauerint ī ſuꝑnis deiectas eſſe ī iſtūmundū: ⁊ quaſi in tumulos ⁊ ſepulcra: ſic ī corpora iſta relegatas penas antiquoꝝ luere peccatoꝝ; ⁊ corpora credētiū non tēpla xp̄i eē. ſedcarceres dānatoꝝ: Exinde veritatē hiſtorie allegorie deprauās mēdacio: infinita ꝟba multiplicat. ⁊ ſimplices quoſqꝫ varia ꝑſuaſione ſupplātans nūc aſſerit aīas: iuxͣ grecā etymologiāFύχασ άποτόῦγύχρι ξέσθαιδέμα ιd ēab angeleſcēdo. iccirco vocitatas. quia de celeſtibus ad inferiora veniētes calorē pͥſtinū amiſerint. nunc corpꝰ hoc. ob id iuxͣ grecos δεμάid ē. vinculū: ſiue iuxta aliā ꝓprietatē cadauerdici: qꝛ aīe de celo ruerint. a pleriſqꝫ aūt ẜm variam greci ẜmonis ſupellectileꝫ corpus. id eſt.σωμασημα hoc memoriaꝫ īterp̄tari: eo ꝙ itaaīaꝫ in ſe clauſaꝫ habeat: quō ſepulcra ⁊ tumuli cadauera mortuoꝝ. Et ſi hoc veꝝ eſt: vbi eſtfides nr̄a: vbi p̄coniū reſurrectiōis? vbi apl̓icadoctrina: q̄ ī eccleſijs xp̄i hucuſqꝫ ꝑdurat: vbiilla bn̄dictio ad Adā: ⁊ ad ſemē eiꝰ: ⁊ ad Noe:

n3