ParsI

⁊ ſpiritūſanctū: angelos: poteſtates: dominationes: ceteraſqꝫ ꝟtutes: ip̄m quoqꝫ hoīeꝫ ẜmanime dignitate: vnius eē ſubſtātie. intellectualem inquit rationabilēqꝫ naturā ſentit deus ⁊vnigenitus filius eius ⁊ ſpūſſanctus: ſentiuntangeli ⁊ poteſtates: cetereqꝫ ꝟtutes: ſentit interior homo: qͥ ad imaginē ⁊ ſimilitudinē dei cōditus eſt. Ex quo cōcludit̉: deū ⁊ hͦ quodāmodo vnius eſſe ſubſtantie? vnū addidit verbumquodāmodo: vt tāti ſacrilegij crimē effugeret.⁊ qͥ in alio loco filiū ⁊ ſpiritūſanctū non vult d̓dei patris eſſe ſubſtantia: ne diuinitatē in partes ſecare videatur: naturā om̄ipotētis dei angelis hominibuſqꝫ largit̉ Cum hec ita ſe habeant: que inſania eſt: paucis de filio ⁊ ſpirituſācto cōmutatijs: que apertā blaſfemiā p̄ferebātcetera ita vt ſcripta ſunt ꝓtuliſſe in medium:⁊ impia voce laudaſſe? cum vtiqꝫ ⁊ illa ⁊ iſta d̓vno impietatis fonte ꝓceſſerint; Aduerſū omnia ſcribere: nec huius eſt tēporis: ⁊ om̄es quiaduerſus Arriū ⁊ Eunomiū Manicheūqꝫ: ⁊diuerſas ſcripſerunt hereſes: his quoqꝫ impietatibus reſpōdiſſe credendi ſūt Qui ergo hosvoluerit legere libros: ⁊ calciatis pedibꝰ ad terram repromiſſionis pergere: nec vbi a ſerpētibus mordeat̉: ⁊ arcuato ſcorpij vulnere verberetur: legat pͥus hūc librū: et anteqͣꝫ ingrediat̉viā: que ſibi cauenda ſint nouerit.¶ Epiſtola beati Epiphanij ad Ioh̓em hieroſolymitanū ꝑ beatū Hieronymū ē greco tranſlata. In qua ſe excuſat ꝙ in monaſterio beatiHieronymi incōſulto eo p̄ſbyteruꝫ ordinauit:oſtēdēs ſe iure feciſſe. Deinde illū cōmonet neOrigenis erroribꝰ implicetur: quos ex ordine¶ Epl̓a. XXI.narrat ⁊ detegit.Omino dilectiſſimo fratri Iohāni epiſcopo EpiphanꝰOportebat nos dilectiſſime clericatus honore non abuti in ſuꝑbiam. ⁊ cuſtodia mandatorum dei et oſeruatiōe diligentiſſima hoc eē qd̓dicimur. Si enī ſācta ſcriptura loquit̉: cleri ecrum non ꝓderunt eis: que arrogantia clericatus cōducere nobis poterit: qͣꝫ non ſolū cogitatione ⁊ ſenſu: verū etiam ẜmone peccamꝰ? Audiui quippe ꝙ tumeas contra nos: ⁊ iraſcaris:⁊ me nitaris ſcribere ī extremos fines terre: vtloca ꝓuinciaſqꝫ non nominē. ⁊ vbi ē dei timorqͥ nos debet illo tremore cōcutere: qͥ dictus eſta domīo. Si qͥs iraſcit̉ fratri ſuo ſine cauſa: reus erit iudicio? Non ꝙ magnopere curē: ſi ſcribas qd̓ placuerit. Scribebant̉ enim ⁊ epiſtolebibline iuxta Eſaiā: ⁊ mittebant̉ ſuꝑ aquas: q̄cito cum ſeculo trāſeant. nihil nocuimuꝰ: nihiliniurie fecimus: nec quicqͣꝫ violēter extorſimIn manaſterio fratrū: ⁊ fratrū peregrinorū: qͥ

ꝓuincie nihil tue debuere: ⁊ ꝓpter nr̄aꝫ paruitatem et lr̄as quas ad eos crebro dixerimꝰ: cōmunionis quoqꝫ tue ceperūt habere diſcordiāne viderent̉ qͣdam duricia et cōſcientia noſtraantique fidei: ab eccl̓ia ſeparari ordinauimꝰ diaconum. ⁊ poſtqͣꝫ miniſtrauit rurſū p̄ſbyteruꝫſuꝑ quo debueras gratulari: intelligens ꝙ obdei timorē hoc ſumus facere cōpulſi. maxīe cūnulla ſit diuerſitas in ſacerdotio dei: ⁊ vbi vtilitati eccl̓ie ꝓuidetur. Nam ⁊ ſi ſingule eccleſieep̄oꝝ habent ſub ſe eccleſias: qͥbus curaꝫ vidētur impēdere: ⁊ nemo ſuꝑ alienā menſurā extēdit̉: tamen p̄ponet̉ om̄ibꝰ charitas xp̄i: in quanulla ſimulatio eſt. nec cōſiderandū qͥd factuꝫſit: ſed quo tēpore ⁊ quomodo: ⁊ in qͥbus: ⁊ qͣre factum ſit. Cum enī vidiſſem: qꝛ multitudoſanctorū fratrū in monaſterio cōſiſteret: ⁊ ſancti p̄ſbyteri Hieronymꝰ ⁊ Uincētius ꝓpter verecūdiā ⁊ humilitatē nollēt debita nomini ſuoexercere ſacrificia: ⁊ laborarē ī hac parte miniſterij: que xp̄ianorū p̄cipua ſalus eſt: inuenireautē ⁊ cōprehendere ſeruū dei non poſſes: quite eo ꝙ graue onus ſacerdotij nollet ſuſcipere:ſepe fugiebat: ſed nec alius qͥs ep̄oꝝ facile euꝫreꝑiret. Unde ⁊ ſatꝭ miratus ſū: quomodo diſpenſatione dei ad nos venerit cum diaconibꝰmonaſterij ⁊ ceteris fratribꝰ: vt mihi ſatiſfaceret: qꝛ neſcio qͥd aduerſū eos habebā triſticie.Cuꝫ igit̉ celebraret̉ collecta in eccl̓ia ville queeſt iuxta monaſteriū noſtrū: ignorātē eū: ⁊ nullam penitus habentē ſuſpitionē: ꝑ multos diaconos apprehēdi iuſſimus: et teneri os eiꝰ: neforte liberari ſe cupiens: adiuraret nos per nomen xp̄i. ⁊ primuꝫ diaconū ordinauimꝰ. ꝓponentes ei timorē dei: ⁊ cōpellentes vt miniſtraret. valdeqꝫ obnitebat̉ indignū ſe eſſe ꝯteſtās.Uix ergo cōpulimus eū. ⁊ ꝑſuadere potuimꝰteſtimonijs ſcripturarū: ⁊ ꝓpoſitione mandatorum dei. Et cuꝫ miniſtraret in ſanctis ſacrificijs: rurſus cum ingēti difficultate tēto ore eiꝰ:ordinauimus p̄ſbyterū: ⁊ ijſdem verbis qͥbusantea ſuaſeramus: impulimus vt ſederet in ordine p̄ſbyterij. Poſt hec ſcripſimus ad ſāctosp̄ſyteros monaſterij ⁊ ceteros fratres: ⁊ increpauimus eos: qͣre non ſcripſiſſent ſuꝑ eo: cumante annū multos eoruꝫ q̄ri audiſſem: cur nonhaberēt qͥ ſibi dn̄i ſacramēta cōficerēt: ⁊ illumoēs ſuo poſcerēt teſtimonio: ⁊ grādē vtilitateꝫin cōmune monaſterij teſtarent̉. quare tunc reperta oportunitate nō ſcripſiſſent nobis: neqꝫſuꝑ ordinatiōe eiꝰ aliqͥd popoſciſſent. Hec itaacta ſunt vt locutus ſū in charitate xp̄i: quā teerga paruitatē nr̄aꝫ habere credebā: qͣꝫqꝫ ī monaſterio ordinauerim: ⁊ nō in parrochia q̄ tibiſubiecta ſit. O vere bn̄dicta ep̄oꝝ Cypri manſuetudo ⁊ bonitas: ⁊ nr̄a ruſticitas ſenſu tuo ⁊

alic. bi