ParsI

principiuꝫ. Ita dūtaxat vt ꝑ ſupplicia atqꝫ tormēta q̄ vel multo: vel breui tꝑe ſuſtinuerint: inhominū eruditi corporibꝰ rurſū veniant ad angelorū faſtigia. Ex quo conſequenti rōne monſtrari om̄es rōnabiles creaturas ex oībꝰ poſſefieri: non ſemel ⁊ ſubito: ſed frequētiꝰ. noſqꝫ etangelos futuros: ⁊ demones: ſi egerimꝰ negligentius: ⁊ rurſū demones ſi voluerint capereꝟtutes: ꝑuenire ad angelicā dignitatē. Corporales quoqꝫ ſubſtantias penitus dilapſuras.Aut certe in fine oīuꝫ hoc eē futura corꝑa: qd̓nūc eſt aer ⁊ celū. Et ſi qd̓ aliud corpus ſincerius ⁊ purius ītelligi pōt. Qd̓ cum ita ſit: qͥd dereſurrectiōe ſentiat ꝑſpicuū ē. Solē qͦꝫ ⁊ lunā⁊ aſtra cetera eſſe animantia: imo quō nos homines ob q̄dā peccata his ſumus circūdati corporibꝰ: q̄ craſſa ſunt ⁊ pinguia: ſic ⁊ celi lumīaria talia: vel talia accepiſſe corꝑa: vt vel plꝰ velminus luceant: ⁊ demones ob maiora delicta:aereo corꝑe eē veſtitos. Oēꝫ creaturā ẜm apoſtolū: vanitati eſſe ſubiectaꝫ: ⁊ liberari in reuelationē filioꝝ dei. Ac ne qͥs putet noſtrū eē qd̓dicimus: ip̄ius verba ponamus. In fine atqꝫꝯſumatione mūdi: qn̄ velut de qͥbuſdam reꝑagulis atqꝫ carceribꝰ miſſe fuerint a dn̄o anime⁊ rōnabiles creature: alias eaꝝ tardius incedere ob ſegniciē: al̓s ꝑnici euolare curſu ꝓpter induſtriā. Cunqꝫ oēs liberū habeāt arbitrium: ⁊ſponte ſua vel ꝟtutes poſſint caꝑe. vel vitia: ille multo in peiori ꝯditione erunt: qͣꝫ nunc ſunt.He ad meliorē ſtatū ꝑuenient: qꝛ diuerſi motꝰ⁊ varie volūtates in vtrāqꝫ partē diuerſū accipient ſtatū. id ē. vt ⁊ angeli hoīes vel demōes⁊ rurſū ex is homīes vel angeli fiant. Cūqꝫ oīavario ẜmone tractaſſet: aſſerēs diabolū non incapacē eſſe ꝟtutis: ⁊ tn̄ necdū velle caꝑe virtutem: ad extremū ẜmōe latiſſimo diſputauit angelum. ſiue aīam. aut certe demonē: quos vnius aſſerit eſſe nature: ſed diuerſaꝝ voluntatuꝫꝓ magnitudine negligētie et ſtulticie iumentūpoſſe fieri. ⁊ ꝓ dolore penarum ⁊ ignis ardoremagis eligere: vt brutū animal̓ ſit: ⁊ in aqͥs habitet ⁊ fluctibusˡ: ac corpus aſſumere huius vl̓illius pecoris. vt nobis nō ſolum qͣdrupedumſed ⁊ piſciū corpora ſint timenda. Et ad extremū: ne teneretur pythagorici dogmatꝭ reus: qͥaſſerit μετεμτύχωσίν. id ē. trāſanimationēPoſt tam nefādaꝫ diſputationē qͣ lecoriis animū vulnerauit. hec inqͥt iuxta noſtrā ſnīam nōſint dogmata: ſed q̄ſita tm̄ atqꝫ ꝓiecta: ne penitus intractata viderent̉. In ſcd̓o aūt libro mūdos aſſerit īnumerabiles: nec iuxta Epicuruꝫvno tꝑe plurimos ⁊ ſui ſimiles: ſed poſt alterius mundi finē alterius eſſe pͥncipium. Et antehunc noſtrū mūdū: alium fuiſſe mūduꝫ. ⁊ poſthunc aliū fuiſſe futurū. ⁊ poſt illū alium. Rur

ſumqꝫ ceter os poſt ceteros. Et dubitat vtꝝ futurus ſit mundus alteri mundo: ita ex omni ꝑte cōſimilis: vt nullo inter ſe diſtare videanturarticulo An certe nunqͣꝫ mūdus alteri mundoex toto indiſcretus ⁊ ſimilis ſit futurus. Rurſūqꝫ poſt modicū: ſi oīa inqͥt vt ip̄e diſputationis ordo cōpellit: ſine corpore vixerint: ꝯſumetur corporalis vniuerſa natura: ⁊ rediget̉ ī nihilum: que aliqn̄ eſt facta d̓ nihilo. Eritqꝫ tp̄squo vſus eius etiā neceſſarius ſit. Et in conſequentibus. Sinautē vt rōne ⁊ ſcripturarū auctoritate monſtratū eſt: ⁊ corruptiuū hoc induerit incorruptionē: ⁊ mortale hͦ induerit īmortalitatem: abſorbebit̉ mors in victoriaꝫ: ⁊ corruptio in incorruptionē. ⁊ forſitā oīs corporeanatura tollet̉ e medio: ī qua ſola pōt mors operari. Et poſt paululū. Si hec nō ſunt cōtrariafidei: forſitā ſine corporibꝰ aliqn̄ viuemꝰ. Sinautē qͥ ꝑfecte ſubiectus eſt xp̄o: abſqꝫ corporeintelligit̉ Omnes autē ſubijciēdi ſunt chriſto:⁊ nos erimus ſine corporibꝰ: quando ei ad ꝑfectum ſubiecti fuerimus. Et in eodem loco. Siſubiecti fuerint omnes deo: omnes depoſituriſūt corpora. ⁊ tunc corporaliū rerum vniuerſanatura ſoluet̉ in nihilo. Que ſi ſecundo neceſſitas poſtularit: ob lapſū rationabiliū creaturarū rurſus exiſtet. Deus enī in certamē ⁊ luctamen animas dereliqͥt: vt intelligāt plenam cōſumatamqꝫ victoriam: non ex ꝓpria ſe fortitudine: ſed ex dei gr̄a conſecutas. Et iccirco arbitror ꝓ varitate cauſarū diuerſos mūdos fieri:⁊ elidi errores eoꝝ: qͥ ſimilis ſui mundos eē cōtendūt. Et iterū. Triplex ergo ſuſpitio nobisde fine ſuggerit̉. e qͥbus que vera ⁊ melior ſit:lector inqͥrat. Aut enim ſine corpore viuemuscum ſubiecti xp̄o ſubijciemur deo. ⁊ deus fuerit om̄ia in omnibꝰ. Aut quomodo chriſto ſubiecta cum ip̄o chriſto ſubijciēt̉ deo: ⁊ in vnumfedus artabunt̉: ita omnis ſubſtantia rediget̉ī optimā qualitatē: ⁊ diſſoluet̉ ineternū: quodpurioris ſimplicioriſqꝫ nature ē. Aut certe ſpera illa: quā ſupra appellauimus απλανη et qͥcquid illius circulo continet̉: diſſoluet̉ ī nihilū.Illa vero qua ἀυτηωνη ipſa tenet̉: ⁊ cingit̉vocabit̉ terra bona. necnon ⁊ altera ſphera: q̄hanc ip̄am terram circūambit vertigine: ⁊ dicitur celum: in ſanctoꝝ habitaculo cōſeruabiturCum hec dicat: nōne manifeſtiſſime gentiū ſequūtur errores: ⁊ philoſophorū deliramentaſimplicitati ingerit xp̄iane: Et in eodem libro.Reſtat vt inuiſibilis ſit deus. Si autē inuiſibilis ꝑ naturam eſt: neqꝫ ſaluatori viſibilis erit.Ein inferioribus nulla alia aīa: que ad corpusdeſcēdit humanū: purā ⁊ germanā ſimilitudinem ſigni in ſe prioris exp̄ſſit: niſi illa: de qͣ ſaluator loqͥtur. Nemo tollet animā meam a me:

alx voga xa