ParsI

vidiſſe: audit a domino. Nō potes videre faciem̄ meam. Nemo enī videbit faciē meā ⁊ viuetUnde ⁊ apoſtolus ait. Inuiſibilē ſolū deuꝫ qͥ⁊ lucem habitet īmarceſſibileꝫ: ⁊ quē nullꝰ hominum viderit: neqꝫ videre poſſit: appellat. EtIoh̓es euangeliſta ſacra voce teſtat̉ dicēs Deum nemo vidit vnqͣꝫ. vnigenitus filius qui eſtī ſinu patris: ip̄e narrabit. Qui videt ⁊ narratnon quātus eſt ille qͥ viſus eſt. nec quantuꝫ nōuit ille: qui narrat: ſed quantū poteſt mortaliūſenſus accipere. Quod autē putas beatū eſſe:qui ſit īmaculatus in via: ⁊ ambulat ī lege eiꝰ:ex ſequenti ſenſu priorem intellige. Multꝭ teſtimonijs ſupra didiciſti: legem nullum potuiſſe complere. Si autē apoſtolus ad cōparationem xp̄i gratie: que pͥus lucra arbitrabat̉ in lege: reputauit quaſi ſtercora. vt xp̄m lucrifaceret: quāto magis nos ſcire debemus: ideo xp̄i⁊ euangelij gr̄am ſucceſſiſſe: quia in lege nemoiuſtificari potuit? Si ergo in lege nullus iuſtificatur: quō ad ꝑfectionem īmaculatus eſt ī viaqͥ adhuc ambulat: ⁊ ad calcem venire feſtinat:Certe qui in curſu eſt: ⁊ in via gradit̉: minor ēeo qui ꝑuenit ad finem. Si ergo īmaculatus ēille atqꝫ ꝑfectus qui adhuc ambulat in via: etgradit̉ in lege: quid plus habebit ille qͥ ad terminū vie legiſqꝫ ꝑuenit? Unde apoſtolꝰ d̓ domino loqͥtur: ꝙ in fine mundi ⁊ in ꝯſumationeꝟtutum: exhibeat ſibi ſanctā eccl̓iam nō habētem maculā: neqꝫ rugā: quaꝫ vos putatis ī iſtacarne mortali ⁊ corruptibili eſſe ꝑfectā: ⁊ audire meremini cum Corinthijs. Iam ꝑfecti eſtisſine nobis regnatis: atqꝫ vtinaꝫ regnaretis: vt⁊ nos regnaremus vobiſcū. cū vera ⁊ abſqꝫ oīſorde ꝑfectio in celeſtibꝰ reſeruet̉: quādo ſponſus loquitur ad ſpōſam. Tota pulchra es amica mea: ⁊ macula nō eſt in te. Iuxta qd̓ et illudintelligitur: vt ſitis irrep̄hēſibiles ⁊ ſimplicesſicut filij dei īmaculati ꝙ nō dixerat eſtis: ſꝫ ſitis in futurū differēs: nō in p̄ſenti eſſe cōteſtāsvt hic labor ſit atqꝫ cōtentio: ibi laboris ꝟtutiſqꝫ p̄mia. Deniqꝫ Ioh̓es ſcribit. Dilectiſſimi filij dei ſumus ⁊ nondū apparuit qͥd erimꝰ. Scimus qꝛ cum apparuerit: ſimiles ei erimꝰ: qn̄ eūvidebimus ſicuti eſt. Ꝙqͣꝫ ergo filij dei ſimustamē ſimilitudo dei ⁊ vera cōtemplatio tūc nobis repromittit̉: quādo apparuerit in claritateſua. de hoc ſuꝑbie tumore: ⁊ illa orandi ꝓrumpit audacia. qꝛ ſcibēs ad viduā: quomodo ſancti debeant orare ꝓnuncias. Ille enim meritoad deum extollit manus: ille preces bona ꝯſcientia fūdit: qui poteſt dicere: tu enim noſti domine: quā ſancte: quā īnocentes: quā pure ſintab oī fraude ⁊ iniuria et rapina: quas ad te expādo manus: qͣꝫ iuſta: qͣꝫ īmaculata labia: ⁊ abomni mendacio libera: quibus tibi vt mihi mi

ſerearis preces fundo. Xp̄iani eſt hec: an phariſei ſuꝑbientis oratio? Qui etiam in euāgelioloquebat̉. Deus gratias ago tibi: quia non ſūſicut ceteri homīes raptores: iniuſti: adulteri.et ſicut hic publicanus. ieiuno bis in ſabbato.decimas do oīuꝫ que poſſideo. Ille agit gr̄asdeo: quia ip̄ius miſericordia non ſit: ſicut ceteri homīes peccata deteſtans: non aſſumens iuſticiam. Tu dicis domine tu noſti qͣꝫ ſancte: qͣꝫīnocentes: qͣꝫ pure ſint ab omni fraude iniuria⁊ rapina: quas ad te expando manus Ille bisin ſabbato ſe ieiunare dicit: vt affligat carnemvitijs laſciuientē. Et omnis ſubſtantie ſue daidecimas. Redemptio enī anime viri ꝓprie diuitie. Tu cum diabolo gloriaris: ſuper ſyderaaſcendam. Ponam in celo thronū meuꝫ: ⁊ eroſimilis altiſſimo. Dauid loquit̉. Lumbi mei īpleti ſunt illuſionibꝰ: et computruerūt cicatrices mee a facie inſipiētie mee. Et ne intres ī iudicium cum ſeruo tuo. ⁊ non iuſtificabit̉ in cōſpectu tuo om̄is viuens. Tu ſanctum ⁊ innocētem ⁊ purū te eſſe iactas: ⁊ mundas ad deuꝫ expandis manus: nec ſufficit tibi in cūctis oꝑibgloriari: niſi ab omni ſermonis oriſqꝫ peccatomundū eſſe te dicas inferēs qua iuſtā: quā īmaculata labia: et ab omni mendacio libera. Illecanit oīs autē homo mendax. Et hoc ip̄m confirmat apoſtolica auctoritas: vt ſit deus veraxoīs aūt homo mendax. ⁊ tu ab omni mēdacioīmaculata ⁊ iuſta libera poſſides labia Eſaiasplāgit. heu mihi miſero: qm̄ cōpunctus ſū: qꝛcum ſim homo ⁊ īmunda labia habeā: ī medioquoqꝫ populi īmunda labia habētis ego habito. ⁊ poſtea ſeraphin ignitū carbonem forpicecōprehēſū defert ad ꝓphete labia purganda:nō vt tu loq̄ris arrogantis: ſed ſua vitia ꝯfitentis. Iuxta illud qd̓ in pſalmo d̓r. Quid det̉ tibi: aut qͥd apponat̉ tibi ad linguā doloſaꝫ? Sagitte potētis acute cuꝫ carbonibꝰ deſolatorijsEt poſt tm̄ tumorē: orātiſqꝫ iactantiā ⁊ ꝯfidentiā ſanctitatis quaſi ſtultꝰ: ſtultis ꝑſuadere conaris. vt in ertremo dicas: qͥbꝰ tibi mihi vt miſerearis p̄ces fundo. Si ſanctus es: ſi īnocēs:ſi ab omni ſorde purgatus: ſi nec ſermone: necopere peccaſti: dicēte Iacobo. qͥ verbo nō peccat iſte iuſtus eſt vir: ⁊ poteſt refrenare linguāſuam: quomodo miſericordiā deprecarꝭ: vt videlicet plāgas te ⁊ fundas preces. quia ſanctꝰet purus es ⁊ innocens īmaculatiſqꝫ labijs: etab omni liber mendacio dei ſimilis poteſtati.Sic xp̄s orauit ī cruce. Deus deꝰ meꝰ vt quiddereliquiſti me. longe a ſalute mea verba delictorū meorum. Et rurſum. Pater in manꝰ tuas cōmendo ſpiritum meum: et pater ignoſceeis: quod enim faciūt neſciunt. qui pro nobisagens gratias dixerat. Confitebor tibi domīe