IVIITractatusEpl̓aAIA
vexetur: ita anima abſqꝫ vitio: ſi nulla ꝑturbatione quātiaturꝭ. ⁊ tamē qͣꝫuis corpus ſanuꝫ ſitintegrūqꝫ: ⁊ vegetū: ⁊ cūctoꝝ ſenſuū integritate robuſtum: aut crebris aut raris infirmitatibus cōdoleſcit ⁊ vt firmiſſimū ſit: interdum pituite moleſtiā patit̉: ita anima cogitationū ⁊ ꝑturbationū impetus ſuſtinens: vt ſuperet naufragia: nō abſqꝫ periculo nauigat. conſideranſqꝫ fragilitatē ſuam ſemꝑ de morte ſollicita eſt:ẜm illud qd̓ ſcriptum eſt. Quis eſt homo qͥ viuet: ⁊ non videbit mortem? que cunctis intētaeſt mortalibꝰ: non nature diſſolutiōe: ſed morte peccati. iuxta illud ꝓpheticum. Anima quepeccauerit: ip̄a morietur. Alioqͥn hanc cōmunem mortē qͣ ⁊ bruta ſoluunt̉ animalia Enoch⁊ Heliā nondū vidiſſe cognoſcimus Da mihicorpus qd̓ nunqͣꝫ languerit: aut quod poſt languorē perpetua ſanitate ſecurū ſit: ⁊ dabo tibianimā: que nunqͣꝫ peccauerit. Nec poſt virtutes deinceps peccatura ſit. p̄ſertim cum vicinaſint vitia ꝟtutibus. Et ſi paululū declinauerisaut errandū tibi ſit: aut in p̄ceps cadēdū Ꝙtūenī inter ſe diſtant ꝑtinacia ⁊ ꝑſeuerantia? parſimonia ⁊ frugalitas? liberalitaſ ⁊ ꝓfuſio: prudentia ⁊ calliditas? fortitudo ⁊ temeritas? cautela ⁊ timiditas? quorū alia ad bona: alia referuntur ad mala. qd̓ qͥdeꝫ ⁊ in corporibus inuenitur. ſi felli ꝓuideris tēperādo: pituita ſuccreſcit. ſi humores ſiccare feſtines: inardeſcit ſanguis: bile vitiat̉: ⁊ luteus color ora profundit.Certe vt cunctam medicorū adhibeamꝰ diligegentiam: ⁊ caſtigatis viuamus cibis: ⁊ morborū fomitibus careamus cruditate: occultis qbuſdā ⁊ ſoli deo cognitis cauſis: vel frigore inhorreſcimus: vel febre exardeſcimꝰ: vel tormiminibꝰ eiulamus. ⁊ veri medici ſaluatoris imploramus auxilium. Dicimuſqꝫ cuꝫ apoſtolisMagiſter ſaluos nos fac: perimus. ¶ Crito.Eſto: vt nullus potuerit ome vitare peccatuꝫin pueritia: adoleſcentia: ⁊ iuuētute: nunqͥd negare potes plurimos iuſtos ⁊ ſāctos viros pꝰvitia omni ſe ad ꝟtutes animo cōtuliſſe: et perhas caruiſſe peccato: ¶ Atti. Hoc eſt qd̓ tibi in pͥncipio dixerā: ī noſtra eē poſitū poteſtate peccare vel non peccare. ⁊ vl̓ ad bonū vl̓ admalū extēdere manū: vt liberū ſeruet̉ arbitriūſed hoc ꝓ modo ⁊ tēpore ⁊ cōditione fragilitatis humane. ꝑpetuitatē autē impeccātie ſoli reſeruari deo. ⁊ ei: qui verbuꝫ caro factꝰ: carnisdetrimēta ⁊ peccata nō ꝑtulit Nec qꝛ ad breuepoſſum: cogis me vt poſſim iugiter. poſſim ieiunare: vigilare: ambulare: legere: pſallere: ſedere: dormire: nūqͥd ī ꝑpetuū? ¶ Crito. Etquare in ſcripturis ſanctis od ꝑfectā iuſticiamꝓuocamur: vt ē illud. Beati mūdo corde: qm̄ip̄i deū vibebūt. ⁊ Beati īmaculati in via: q̄m̄
ambulant in lege dn̄i. ⁊ dei loquētis ad AbraāEgo ſum deus tuꝰ. placeto in cōſpectu meo: eteſto ſine macula vel q̄rula. Et ponā teſtamētūmeū inter me ⁊ te. ⁊ multiplicabo te nimis. Sienī non ppteſt fieri qd̓ ſcriptura teſtatur: fruſtra precepit vt fieret ¶ Atti. Diuerſis teſtimonijs ſcripturaꝝ eandē q̄ſtionē teris in theathrales p̄ſtigias: qͥ vnuꝫ eundēqꝫ hoīeꝫ ꝑſonarū varietate mutata: in Martē Uenereqꝫ ꝓducūt. vt qͥ pͥus rigidus ⁊ truculētus īceſſeratpoſtea ſoluat̉ in molliciē feminaꝝ. hoc qd̓ nūcquaſi nouū obijcis. Beati mūdo corde: ⁊ Beati īmaculati in via: ⁊ Eſto ſine macula: ⁊ cetera huiuſcemodi apl̓o reſpōdente ꝯuictum eſt.Ex ꝑte cognoſcimꝰ: ⁊ ex ꝑte ꝓphetamꝰ ⁊ nūcꝑ ſpeculū videmꝰ in enigmate. Cum aūt venerit qd̓ ꝑfectum ē: id qd̓ ex ꝑte fuerat: deſtruet̉:⁊ mundū igit̉ cor: qd̓ poſtea ſit viſurū deum: ⁊beatitudinē vite īmaculate: ⁊ īmaculatuꝫ cumAbraā viuere: in vmbra poſſidemꝰ ⁊ imagine.qͣꝫuis aliqͥs patriarcha ſit: qͣꝫuiſ ꝓpheta: qͣꝫuisapoſtolꝰ d̓r eis a dn̄o ſaluatore. Si vos cum ſitis mali: ſcitis bona dare filijs vr̄is: qͣꝫto magꝭpater veſter qͥ ī celis ē: dabit bona petentibꝰ ſeDeniqꝫ ⁊ Abraā: cui dictum ē. Eſto ſine q̄relaſine macula. ꝯſciētia fragilitatis ſue cecidit ꝓnus in terraꝫ. Cunqꝫ locutꝰ eſſet ei deꝰ. Saraivxor tua non vocabit̉ vltra Sarai: ſed Saraerit nomen eius: ⁊ benedicā ei: ⁊ erit in gentes⁊ reges gentiū ex ip̄a erunt. Statim infert̉. Cecidit Abraā in faciem ſuam. riſitqꝫ ⁊ dixit ī mēte ſua. Si cētenario naſcet̉ filius: ⁊ ſi Sara. xc.annoꝝ pariet. Dixitqꝫ Abraā ad deū. Iſmaelviuat in cōſpectu tuo. Cui reſpondit deꝰ. EtiāEcce Sara vxor tua pariet tibi filium: ⁊ vocabis nomen eius Iſaac. ⁊ reliqua. Certe audierat a deo. Ego ſum deus tuus: placeto in conſpectu meo: ⁊ eſto ſine macula: quare nō credidit quod deus repromiſit? ſed riſit in corde putans ſe celare deuꝫ: ⁊ aperte ridere nō audensBeniqꝫ cauſas incredulitatis exponens: dicitin corde ſuo. Quomodo poteſt fieri: vt cētenarius de nonagenaria vxore pariat filium? Uiuat inquit Iſmael in ꝯſpectu tuo: quem ſemeldediſti. difficilia non quero. cōtentus ſum beneficio qd̓ accepi. quem occulta reſponſiōe arguens deus ait. Etiaꝫ. ⁊ eſt ſenſus: fiet qd̓ eſtimas non futurū. Sara vxor tua pariet tibi filium. Et anteqͣꝫ iſta concipiat: priuſqͣꝫ ille naſcatur: puero nomē imponē. Ex errore enim tuo:quo riſiſti tacitꝰ: filius tuus Iſaac riſus nomēaccipiet. Sinautē ab his qui ſunt mūdo cordein hoc ſeculo putas videri deuꝫ: quare Moyſes: qui pͥus dixerat. Uidi deum facie ad faciē⁊ ſalua facta eſt anima mea: poſtea dep̄catur:vt eum videat cognoſcenter: quē qꝛ dixerat ſe