Fo. LXXVIIIIEpl̓aTractatusALA
tus. Nōne duodecim ego elegi apl̓os: et vnusde vobis diabolus ē? Interroga eū: cur Iudāelegerit ꝓditorē? Cur ei loculos cōmiſerit: quēfure eſſe nō ignorabat. Uis audire rōnem Deus p̄ſentia iudicat nō futura. Nec cōdēnat exp̄ſentia: quē nouerat talē fore: qͥ ſibi poſtea diſpiceat. Sed tāte bonitatis eſt: ⁊ ineffabilis clemētie: vt eligat eum: quē interim ⁊ bonum cernit: ⁊ ſcit malum futurū: dans ei poteſtatē cōuerſionis ⁊ penitētie: iuxta illū ſenſū apoſtoli:ignoras qꝛ benignitas dei ad penitentiā te adducit: Scd̓ꝫ duritiē aūt tuā: ⁊ cor impenitenstheſaurizas tibi iram in die ire: ⁊ reuelationisiuſti iudicij dei: qui reddat vnicuiqꝫ ẜm operaeius. Neqꝫ enī ideo peccauit: qꝛ deꝰ hoc futuꝝnouerat Sꝫ p̄ſciuit deꝰ qͣſi deꝰ: qd̓ ille erat ꝓpͥavolūtate futurus. Accuſa ergo deū mendacij:qͣre dixerit per Ionā Adhuc tres dies ⁊ Niniue ſubuertet̉ Sed reſpōdebit tibi ꝑ HieremiāAd ſūmā loqnar cōtra gētē: ⁊ regnū: vt eradicem ⁊ deſtruam: ⁊ diſperdā illud. Si penitētiam egerit gens illa a malo ſuo: qd̓ locutꝰ ſū aduerſus eam: agam ⁊ ego penitentiaꝫ ſuꝑ maloqd̓ cogitaui: vt facerē ei. Et ad ſūmā loquar d̓gente ⁊ regno vt edificē ⁊ plantem illud: ſi fecerit malū in conſpectu meo: vt non audiat vocēmeā penitentiā agā ſuꝑ bono qd̓ locutꝰ ſum vtfacerē ei. Indignabat̉ quondā ⁊ Ionas: curdeo fuerit iubente mētitus: ſed iniuſti merorisarguit̉: malēs cum ꝑnicie īnumerabilis populi verū dicere qͣꝫ cum tantoꝝ ſalute mētiri. Ponitur enī exēpluꝫ. tu doles ſuꝑ hedera: ſiue cucurbita: in qua nō laboraſti: neqꝫ feciſti vt creſceret: q̄ ſub vna nocte nata eſt: ⁊ vna nocte perijt: ⁊ ego nō parcam ciuitati magne: in qͣ ſuntplus qͣꝫ centum vinginti milia hominū: qͥ neſciunt qͥd ſit inter dextrā ⁊ ſiniſtrā ſuā? Si ꝑuulorū etate ⁊ ſimpliciū: quos certe peccatores fuiſſe non poteris approbare: tanta fuit hominuꝫmultitudo: qͥd dicemus de vtriuſqꝫ ſexus etate diuerſa? que iuxta Philonē prudentiſſimūphiloſophoꝝ: ab infantia vſqꝫ ad decrepitamſenectuteꝫ ſeptenario ordine deuoluit̉: dum ſibi ſic inuicē etatū incrementa ſuccedūt: vt quādo de alia trāſeamus ad aliam ſentire minimevaleamus ¶ Crito. Tota argumētatio tuahuc tēdit. vt greci dicunt αύτέξοῦσιοV nosliberū appellamꝰ arbitriū vocabulo tribuas reauferas. Tu enī auctorē peccatorū facis deū:duꝫ aſſeris nihil hoīem per ſe poſſe facere: ſedadminiculo dei cui imputet̉ omne qd̓ facimusNos autē ſiue bonū ſiue malū homo fecerit ꝑliberi arbitrij poteſtatē ei dicimus imputari qͥfecit qd̓ voluit. Et nō ei qͥ ſemel ꝯceſſit liberuꝫarbitrium. ¶ Atti. Ꝙͣuis tergiuerſeris: laqueis ꝟitatis īnecteris. Hoc enī modo etiaꝫ ſi
ip̄e nō adiuuat: tn̄ iuxta te auctor erit malorū:qꝛ potuit ꝓhibere ⁊ nō ꝓhibuit. Uetꝰ enī ſnīaē homicidā eſſe eū: qͥ cuꝫ poſſit hoīeꝫ de morteliberare: nō liberet. ¶ Crito. Iā iā tollo manū: cedo: viciſti. Si tn̄ vincere ē: veritatē velleſubuertere. nō rebꝰ: ſꝫ ẜmonibꝰ. id ē. nō veritate: ſed mēdacio Poſſū eēnī illud tibi apl̓i rn̄dere: ⁊ ſi imperitꝰ ẜmone: nō tn̄ ſciētia. Qn̄ enimloq̄ris coactꝰ argumētationuꝫ ſtrophis tibi videor aſſentire Cū aūt tacuerꝭ: ex aīo rurſus elabitur: vt liqͥdo appareat diſputationē tuā nonex fontibus ꝟitatis ⁊ xp̄iana ſimplicitate: ſꝫ exphiloſophorum minutijs ⁊ arte deſcēdereAtti. Uis ergo me rurſū vti teſtimonijs ſcripturaꝝ: ⁊ quō iactāt diſcipuli tui: nulluꝫ argumētationi tue poſſe ⁊ ꝓblematibꝰ reſpōdere.Crito. Nō ſolū volo: ſꝫ ⁊ cupio. doce me d̓ ſcripturis ſanctis: vbi ſublata liberi arbitrij ptātefaciat hō: qd̓ ꝑ ſe aut noluit: aut non potuit.Atti. Nō ita: vt tu ꝓponis: ſꝫ vt veritas poſcit ⁊ ratio ſcripturaꝝ: vocibꝰ eſt vtēdū. Loqͥt̉Iacob ī oratiōe ſua: Si fuerit dn̄s deꝰ meꝰ mecū: ⁊ cuſtodierit me in via: ꝑ quā ego ꝑgo: ⁊ dederit mihi panē ad māducādū: ⁊ reduxerit mecū ſalutē in domū pr̄is mei erit mihi dn̄s ī deū⁊ lapis iſte quē poſui in titulū: erit mihi domꝰdei. ⁊ oīa q̄cūqꝫ dederis mihi: decimas offeraꝫtibi. Nūqͥd dixit ſibi libeꝝ arbitriū ꝯſeruauerꝭ⁊ cibū ⁊ veſtimētū meo labore q̄ſiero: et reuertero in domū pr̄is mei? Oīa dat dn̄i volūtati:vt mereat̉ acciꝑe qd̓ p̄cat̉. Reuertenti d̓ Meſopotamia Iacobrāgeloꝝ occurrit exercitꝰ: etvocāt̉ caſtra dei. Poſtea pugnat eū āgelo ſubfigura hoīs: ⁊ a dn̄o ꝯfortat̉. d̓ ſupplātatore iacob rectiſſime d̓i nomē accepit. neqꝫ enī ad fratrē crudeliſſimuꝫ audebat reu̓ti niſi dn̄i p̄ſidioroboratꝰ. Scriptū ē ī ꝯſequētibꝰ. Ortꝰ ē ei ſol.poſtqͣꝫ trāſiuit Phanuel: qd̓ ītep̄tat̉ facies deiUn̄ loqͥt̉ ⁊ Moyſes. Uidi dn̄m facie ad faciē⁊ ſalua facta ē aīa mea. nō ꝓprietate nature. ſꝫdignatiōe miſerātis. Orit̉ gͦ nobis ſol iuſticie:qn̄ vultū dei ꝯfirmat̉. Ioſeph in egypto claudit̉ carcere Ibiqꝫ infert̉ ꝙ cuſtos carceris oīaptāti eiꝰ fideiqꝫ cōmiſerit. Cauſaqꝫ reddit̉: qꝛdn̄s erat cum eo: ⁊ quecūqꝫ faciebat ꝓſperabātur a dn̄o in manibꝰ eius. Unde et Eunuchisſomnia ſuggerunt̉. Pharao videt ſomniū inextricabile: vt ꝑ hanc occaſionē liberaret̉ Io.ſeph: pr̄ paſceret̉ ⁊ frarres: egyptꝰ tꝑe famisſaluaret̉. Seqͥt̉. Dixit autē deꝰ ad iſrl̓ ī viſiōenoctis. Ego ſū deꝰ patrū tuoꝝ: noli timore deſcēde̓ in egyptū. In gētē enī magnā faciā te ibi⁊ ego deſcēdā tecū ī egyptū. ⁊ deducā te inde ⁊ponet Ioſeph manꝰ ſuꝑ ocl̓os tuos: vbi h̓ ē li.beri arbitrij ptās? Et nō totū: qd̓ ire nō audetad filiū. ⁊ gēti ſe totū cōmitte̓ dn̄m neſciētꝭi: de
i 5