Pars

⁊ tn̄ ſciat in templo quoqꝫ ip̄o multas eſſe manſiunculas. eſſe exterius atriū: eſſe īterius veſtibula: eſſe ſanctū: eſſe ſancta ſanctoꝝ: ſunt ⁊ culine in templo: ſunt ⁊ cellariola: ſunt ⁊ torcularia: ⁊ vaſorū receptacula. Ita ⁊ in tēplo corporis noſtri: diuerſa ſunt merita. Nō eque deusom̄es inhabitat: nec ad eandē menſurā om̄ibꝰinfūdit̉. d̓ ſpiritu Moyſi aufert̉: ⁊ ſeptuaginta p̄ſbyteris datur. Puto aliam eſſe abūdātiāfluminis: aliā riuuloꝝ. Helie ſpūs Heliſeo duplex datur. vnde ⁊ duplex gratia fec̄ ſigna maiora. Ille vnius mortuū: iſte mortuus mortuūſuſcitauit. Ille famē imp̄catus eſt populo: iſteobſeſſe ciuitati ſub vna die hoſtiles copias p̄buit. lꝫ hoc qd̓ ait: neſcitis qꝛ corꝑa veſtra templum eſt ſpūſſancti: de cuncta credentiū dicateccl̓ia: qͥ pariter cōgregati vnum xp̄i corpus efficiunt. Hic iam q̄ritur in corpore: qͥ pedibꝰ xp̄idignus ſit: qͥ capite: qui oculꝰ eius ſit: qͥ manꝰ.Qd̓ ⁊ due mulieres in euangelio: penitēs ⁊ ſācta ſignificāt: quaꝝ altera pedes: altera caputtenet. Tā etſi nōnulli eſtiment vnaꝫ eſſe. ⁊ quepͥmum cepit a pedibus: eam gradatim ad verticē ꝑueniſſe. Sed ⁊ illud qd̓ obiecit: nō ꝓ hisrogo tm̄: ſed ꝓ illis qͥ credituri ſunt ꝑ verbumeorum in me: vt ſicut ego pater in te: ⁊ tu in mevnū ſumus: ita oēs vnuꝫ ſint in nobis. ⁊ ꝙ oīspopulꝰ xp̄ianus vnū ſit in deo quaſi filij chariſſimi diuine cōſortes nature. iam ſupra dixim⁊ nūc plenius inculcandū eſt: nō nos ẜm naturam: ſed ẜm gr̄am vnū eſſe in patre ⁊ filio. Neqꝫ enī eiuſdē ſubſtātie eſt: qd̓ Manichei ſolētdicere: anima humana ⁊ deꝰ. Sꝫ dilexiſti inqͥteos: ſicut ⁊ me dilexiſti. Uides ergo ꝙ in ꝯſortium ſubſtantie eius aſſumimur: nō nature eēſed gr̄e. ⁊ ideo nos diligit: quia filiū dilexit pater: ⁊ membra diligunt̉ ſcꝫ a corpore. Quotqͦtenī receperunt xp̄m dedit eis poteſtateꝫ filiosdei fieri: qͥ credunt in nomīe eius qͥ non ex ſanguinibus: neqꝫ ex voluptate carnis: neqꝫ ex voluntate viri. ſed ex deo nati ſūt. Verbum carofactum eſt: vt nos de carne trāſiremus in ꝟbūnec verbū deſijt eſſe qd̓ fuerat. nec homo perdidit eſſe: qd̓ natus eſt. Gloria aucͣta eſt. non mutata natura. Uis ſcire quomodo cum xp̄o vnūcorpus efficiamur? Doceat te ip̄e qui cōdidit:qui comedit carnē meam: ⁊ bibit ſanguinē meum: hic in me manet: ⁊ ego in illo. Sicut miſitme viuēs pater: ⁊ ego viuo ꝓpter patrē: ⁊ quicomedit me: viuit ꝓpter me. Iſte ē panis: quide celo deſcēdit. Sed ⁊ Ioh̓es Euangeliſta: qͥde pectore xp̄i hauſerat ſapientiaꝫ: in eadē verba cōcordat dicens. In hoc intelligimꝰ ꝙ in eomanemꝰ. ⁊ ipſe in nobis: qm̄ de ſpū ſuo deditnobis. Si qͥs ꝯfeſſus fuerit: quoniā ieſus eſt filius dei: deus in eo manet: ⁊ ip̄e in deo eſt. Si

credis in xp̄o: quō ⁊ apl̓i crediderunt: vnū cuꝫeis in xp̄o corpus efficieris. Si aūt temerariuꝫeſt fidem eoruꝫ tibi ⁊ oꝑa vendicare: qui fidemeandē ⁊ oꝑa non habes: eundeꝫ locum haberenon poteris. Porro qd̓ iactitas ſponſam: ſororem: matrē: ⁊ oīa hec vocabula vnius eē eccleſie: cūctoſqꝫ credētes his nominibꝰ ſignificari:cōtra te facit. Si enī vnus ordo eccl̓ie eſt: ⁊ nōhabet plurima membra in vno corpore: qͥd neceſſe eſt vt ſponſa ſoror vocet̉ ⁊ mater? Niſi aliorū ſponſa: aliorū ſoror: aliorū mater ſit? Stātqͥdem om̄es ad dexteraꝫ. ſed alius ſtat vt ſponſus: alius vt frater: aliꝰ vt filius. Filioli inquitmei quos iteꝝ parturio: donec xp̄s formetur īvobis: putaſne eiuſdē eſſe meriti eos qͥ parturiunt̉: ⁊ qui parturit? Unde ⁊ ſtulte aſſerere voluiſti omnia mēbra equaliter nos diligere. necoculū p̄ponere digito: nec manū auricule: ſed īſingulorū amiſſione membroꝝ dolorē eē cōmunem: cum apoſtolꝰ doceat ad Corinthios: aliamēbra eſſe honeſtiora: alia verecūdiora: ⁊ queverecūdiora ſūt: maiore honeſtate circūdari. q̄vero ꝑ ſe honeſta: noſtro nō indigere ſollicitudine. Eiuſdeꝫ me ordinis arbitrarꝭ ⁊ meriti os⁊ aluū: oculus ⁊ meatus: ꝑ quos fimus egerit̉⁊ vrina? Lucerna inqͥt corporis tui: eſt oculustuꝰ. Si oculus cecus fuerit: totū corpus ī tenebris eſt. Si digitū amputes: ſi ſūmitatē auricule: eſt qͥdem dolor: ſed non tm̄ damnū. nec tātacum dolore deformitas: quāta ſi oculos eruastrūces nares: os diſſeces. Sine alijs mēbris viuere poſſumꝰ: ſine alijs oīno non poſſumꝰ Sūtpeccata leuia: ſūt grauia. Aliud eſt decē miliatalenta debere: aliud quadrantē. Et de ocioſoqͥdem verbo ⁊ adulterio: rei tenebimur. ſꝫ noneſt ideꝫ ſuffundi ⁊ torqueri. ⁊ erubeſcere ⁊ longo tēpore cruciari. Putas noſtruꝫ eſſe qd̓ loqͥmur? Audi apoſtolū Ioh̓em. Qui ſcit fratremſuū peccare peccatū: non ad morteꝫ petat ⁊ dabit ei vitam peccāti nō ad morteꝫ. Qui ꝟo peccauerit ad morteꝫ: qͥs orabit ꝓ eo: Cernis ꝙ ſiꝓ peccatis minoribꝰ dep̄cemur: impetremꝰ veniam? Si ꝓ maioribꝰ: difficilis impetratio ſit⁊ inter peccata ⁊ peccata magnā eſſe diſtantiāUnde ⁊ de populo iſrael: qꝛ peccauerat peccatum ad mortem: dicit̉ ad Hieremiā. Noli orare ꝓ populo hoc: nec aſſumas ꝓ eis dep̄cationem: ⁊ non obſiſtas mihi: qꝛ non exaudiam te.Si aūt omnes eqͣliter ⁊ introimus ſeculū: ⁊ eximus de ſeculo: et hoc p̄iudiciū futuroꝝ eſt: ergo eqͣliter ⁊ iuſti ⁊ peccatores habebimur apd̓deum: qꝛ nūc pari modo ⁊ generamur ⁊ morimur. Qd̓ ſi duos cōtendis eſſe Adā: alteꝝ terrenū: alteꝝ celeſtem: ⁊ qͥ in terreno fuerint eoseſſe ad ſiniſtrā: qͥ vero in celeſti: eē eos a dertrꝭReſponde mihi interim: vt de duobꝰ fratribꝰ