ParsL

ne intretis ī temptionē. ſpūs quidem ꝓmptuseſt: caro autem infirma. Quod ſi ante crucē dictum reſponderis: certe poſt crucem in oratiōedominica dicimꝰ: dimitte nobis debita noſtraſicut ⁊ nos dimittimus debitoribꝰ noſtris. ⁊ nenos inducas in temptationeꝫ. ſed libera nos amalo. Si nō peccamus poſt baptiſma: cur nobis poſcimus peccata dimitti: que ī baptiſmate iam dimiſſa ſunt? quid oramus: ne intremusī temptationē: ⁊ vt liberemur a malo: ſi diabolus tēptare non poteſt iam baptiſatos? Aliudautē eſt ſi ad cathecuminos hec oratio ꝑtinet:⁊ non cōuenit fidelibus ⁊ xp̄ianis Paulus electionis vas caſtigat corpus ſuū: ⁊ in ſeruitutēredigit: ne alijs p̄dicans: ip̄e reprobus īuenia.tur. Et datus eſt mihi inqͥt ſtimulus carnis angelꝰ ſathane: qui me colaphizet. Et ad Corinthios. Timeo ait ne ſicut ſerpens decepit Euāin aſtutia ſua: ita corrumpātur ſenſus veſtri aſimplicitate. que eſt in chriſto. Et alibi: Cui autem aliquid donaſtis: et ego. nam ⁊ ego qd̓ donaui: ſi qͥd donaui ꝓpter vos ī perſona chriſti:vt non circūueniamur a ſathana. non enī eiusignoramus aſtutias. ⁊ rurſum. Tēptatio vosnon apprehendat: niſi humana. Fidelis autemdeus qͥ nō dimittet vos temptari ſuꝑ id quodpoteſtis: ſed faciet cum temptatiōe etiam euentum: vt poſſitis ſuſtinere. ⁊ qͥ ſibi videtur ſtarevideat ne cadat. ⁊ ad Galathas. Currebatꝭ bene: quis vos impediuit veritati non obedireet alibi. Voluimus qͥdem venire ad vos: egoqͥdem Paulꝰ: ⁊ ſemel ⁊ iterum. ſed impediuitnos ſathanas. Et ad maritos. Et iterū reuertimini ad idip̄m: ne temptet vos ſathanas ꝓpt̓incōtinentiam veſtrā. Et rurſum: dico aūt ſpiritu ambulate: ⁊ deſideria carnis non ꝑficietꝭ.Caro enim cōcupiſcit aduerſus ſpiritū: ⁊ ſpūsaduerſus carnem. hec inuicem aduerſant̉ ſibi:vt non que vultis illa faciatis. Ex vtroqꝫ compacti neceſſe eſt: vt vtriuſqꝫ cōtra ſe ſubſtantiebella patiamur. Et ad Epheſios. Nō eſt nob̓colluctatio aduerſus carnem ⁊ ſanguinē: ſꝫ aduerſus pͥncipatꝰ ⁊ poteſtates: aduerſus rectores tenebrarū iſtarū: aduerſus ſpiritalia nequitia in celeſtibus. Et eſtimat aliquis ſecuros etdormiētes non eſſe debere poſt baptiſmū Necnon ⁊ ad hebreos: Impoſſibile eſt enī eos quiſemel ſunt illuminati: ⁊ guſtauerūt donuꝫ celeſte: ⁊ participes facti ſūt ſpūſſācti: guſtauerūtqꝫ nihilominꝰ bonum dei ꝟbum: ꝟtuteſqꝫ ſecūli futuri: ⁊ ꝓlapſi ſunt: renouari iteruꝫ ad penitentiā. rurſū crucifigentes ſibimetip̄is filiū dei⁊ oſtētui habētes. Certe eos qͥ illuminati ſunt⁊ guſtauerūt donum celeſte: ⁊ participes factiſunt ſpūſſancti: guſtaueruntqꝫ bonū dei ꝟbuꝫnegare non poſſumus baptizatos. Si autē ba

ptizati peccare nō poſſūt: quō nunc apoſtolusdicit: ⁊ ꝓlapſi ſūt? Ueꝝ ne Montanus ⁊ Nouatus hic rideant: qui ꝯtendūt non poſſe renouari per penitentiā eos: qͥ crucifixerūt ſibimetfilium dei: ⁊ oſtentui habuerūt: ꝯſequēter hūcerrorē ſoluit: ⁊ ait. Cōfidimus auteꝫ de vobisdilectiſſimi: meliora ⁊ viciniora ſalutis: tamētſi ita loqͥmur. Non enī inuiſtus eſt deꝰ: vt obliuiſcat̉ oꝑis veſtri: ⁊ dilectionis quā oſtendiſtꝭin noīe ip̄ius: qui miniſtraſtis ſanctis. et nuncmīſtratis. Et reuera grādis eſſet iniuſticia deiſi tm̄ peccatū puniret: ⁊ bona oꝑa nō ſuſciꝑet.Locutus ſum inqͥt apoſtolus: vt ita vos a peccatis retraherē: ⁊ deſperationis metu faceremcautiores. Ceterū cōfido de vobis dilectiſſimimeliora ⁊ viciniora ſalutis. Neqꝫ enim iuſticiedei eſt: vt obliuiſcat̉ bonorū opeꝝ ⁊ miniſterijqd̓ ꝓpter nomen eius exhibuiſtis ⁊ exhibetisī ſanctos: ⁊ tm̄ meminerit peccatoꝝ. Sꝫ ⁊ apoſtolus Iacobus ſciens baptizatos poſſe tēptari: ⁊ ꝓpria corruere voluntate: beatꝰ ait vir: qͥſuffert tēptationem: qꝛ cum ꝓbatus fuerit: accipiet coronam vite: quā repromiſit deus diligentibꝰ ſe. Ac ne putaremus ẜm illos Geneſeos vbi ſcribit̉: Abraā a deo fuiſſe tēptatū: nosquoqꝫ temptari a deo: nemo inquit cū temptatur dicat: qm̄ a deo temptat̉. deꝰ enī intemptator malorū eſt. Ipſe aūt neminē tēptat. Unuſquiſqꝫ vero temptatur a cōcupiſcentia ſua abſtractus ⁊ illectus. dehinc concupiſcentia cuꝫcōceperit: parit peccatum. peccatuꝫ vero cumꝯſumatuꝫ fuerit: generat mortē. liberi arbitrijnon cōdidit deus. nec ad ꝟtutes nec ad vitia.neceſſitate trahimur. Alioqͥn vbi neceſſitas ē:nec dānatio nec corona eſt. Sicut in bonis oꝑibus ꝑfectior eſt deus (non eſt enī volētis neqꝫcurrentis: ſed miſerentis ⁊ adiuuantis dei) vtꝑuenire valeamus ad calcem: ſic in malis atqꝫpeccatis ſemina noſtra ſūt incentiua ⁊ ꝑfectiodiaboli. Cum viderit nos ſuꝑ fundamētū xp̄iedificare fenū: ligna: ſtipulam: tunc ſupponit īcendiū. Edificemus ergo aurū: argentuꝫ: lapides p̄cioſos: et temptare nō audebit: qͣꝫqͣꝫ ⁊ inhoc non ſit certa ⁊ ſecura poſſeſſio. Sedet qͥppe leo in inſidijs: vt in occultis interficiat innocentem. Et vaſa figuli ꝓbat fornax. hoīes aūtiuſtos tēptatio tribulatiōis Et in alio loco ſcribit̉: filij accedēs ad ẜuitutē dei: p̄parate ad tēptationē. Rurſū idē Iacobꝰ loquit̉. Eſtote factores ꝟbi: ⁊ nō auditores tm̄ Si qͥs auditorē⁊ nō factor: iſte ſil̓is eſt viro: qͥ ꝯſiderat vultuꝫnatiuitatis ſue in ſpeculo. Cōſiderauit illud: ⁊ſtatim recedens oblitus eſt qͣlis ſit. fruſtra monuit vt iungeret oꝑa fidei: ſi poſt baptiſma peccare non poterant. Qui totaꝫ legem inquit ſeruauerit: ⁊ peccauerit in vno: factus eſt omniū