Fo. XXXVTractatusIIEpl̓aA

A

retur: adiecit. Quicūqꝫ autē temptati fuerint:oſtendit eos aqua tm̄: ⁊ nō ſpiritu baptizatosqd̓ ī ſimone mago legimus. Vnde ⁊ Ioh̓es dicit: omnis qͥ natus eſt ex deo: peccatū nō facit.quoniā ſemē ip̄ius manet in eo: ⁊ non pōt peccare: quia ex deo natus ē. Et in hoc manifeſtifiūt filij dei ⁊ filij diaboli. Et ī fine epiſtole: oīsqui natus eſt ex deo: non peccat: ſed generatiodei cōſeruat eum. ⁊ malignus non tangit eumReuera fortis obiectio: ⁊ que indiſſolubilis ꝑmaneret: niſi ip̄ius Ioh̓is teſtimonio ſolueret̉Statim enī intulit: filioli cuſtodite vos a ſimulacris Si omnis qͥ natus ē ex deo: nō peccat: ⁊a diabolo temptari non pōt: quo modo p̄cipitvt caueant: ne temptēt̉? Et in eadē rurſus epiſtola. Si dixerimus qꝛ peccatū non habemusip̄i nos ſeducimus. ⁊ veritas in nobis non eſt.Si cōfiteamur peccata noſtra: fidelis ē ⁊ iuſtꝰvt remittat nobis peccata: ⁊ mundet nos ab oīiniqͥtate. Si dixerimus: quia nō peccauimus:mendacē facimus eū: ⁊ verbum eius non eſt innobis. Eſtimo ꝙ Ioh̓es baptizatus ad baptizatos ſcripſerit: ⁊ ꝙ omne peccatū ex diaboloſit. Ille peccatorē ſe confitet̉: ⁊ ſperat remiſſionem poſt baptiſma peccatorū. ⁊ Iouinianꝰ meus dicit: ne tangas me: quoniam mūdus ſum.Quid ergo: cōtraria ſibi apoſtolus loquitur:Minime. In eodem quippe loco cur hoc dixerit: ſtatim ediſſerit. filioli mei hoc ſcribo vobisvt non peccetis. Sed ⁊ ſi quis peccauerit: aduocatum habemꝰ apud patrē ih̓m xp̄m iuſtū:⁊ ip̄e eſt ꝓpitiatio ꝓ peccatis noſtris. nō ꝓ noſtris tm̄: ſed etiam ꝓ totius mundi. Et in hͦ ſcimus ꝙ cognouimus eum: ſi mandata eius obſeruemus. Qui dicit ſe noſſe eū: ⁊ mandata einon cuſtodit: mendax eſt: ⁊ in eo veritas non ēQui aūt ẜuat v̓buꝫ eius: vere in hoc charitasdei perfecta eſt. In hoc ſcimus quoniā in ipſoſumus. Qui dicit ſe in ip̄o manere: debet ſicutille ambulauit: ⁊ ip̄e ambulare. Propterea inquit ſcribo vobis filioli mei: omnis qͥ natus eſtex deo: nō peccat. vt nō peccetis: ⁊ tādiu ſciatꝭvos ī generatione dn̄i ꝑmanere. qͣꝫdiu nō peccaueritis: imo qui in generatione dn̄i ꝑſeuerātpeccare non poſſunt. Que enī cōmunicatio luci et tenebris: xp̄o ⁊ belial? Quomodo dies etnox miſceri nō queūt: ſic iuſticia ⁊ iniqͥtas: peccatū ⁊ bona opera. Chriſtꝰ et antichriſtꝰ: ſi ſuſceperimus xp̄m ī hoſpitio noſtri pectoris: ilico fugamus diabolū. Si peccauerimꝰ: ⁊ ꝑ pec.cati ianuā ingreſſus fuerit diabolꝰ: ꝓtinꝰ xp̄srecedit. Vnde ⁊ dauid poſt peccatum. Redde.mihi ait leticiā ſalutaris tui. ſcꝫ quā peccandoamiſerat Qui dicit ſe noſſe euꝫ: ⁊ mandata einon cuſtodit: mendax eſt. ⁊ in hoc veritas nōeſt: xp̄s veritas appellat̉: imo ē. Ego ſum inqͥt

via ⁊ vita ⁊ veritas. Fruſtra nob̓ in eo applaudimus: cuius mādata nō facimus. Scienti bonum ⁊ non faciēti illud: peccatū ē. Quomodocorpus ſine ſpū mortuū ē: ſic ⁊ fides ſine oꝑbmortua ē. Nec grāde putemus vnū deū noſſe:cum ⁊ demones credant ⁊ cōtremiſcāt Qui dicit ſe in ip̄o manere: debet ſicut ip̄e ambulauit⁊ ip̄e ambulare. Eligat aduerſarius de duobqd̓ vult. optionē enī damus: manet in chriſto:an non manet? Si manet: ita ergo ambulet: vtxp̄s Si autē temerariū eſt: ſimilitudinē ꝟtutūdn̄i polliceri: nec manet in chriſto: quia non ingreditur vt xp̄s. Ille peccatū non fecit. neqꝫ īuentus eſt dolus in ore eius. qui cuꝫ malediceretur: nō maledixit. ⁊ tanqͣꝫ agnus corā tondēte: ſic non aperuit os ſuum. ad quē venit princeps mundi iſtius: ⁊ inuenit in eo nihil. qͥ cumpeccatū non feciſſet: ꝓ nobis peccatū euꝫ fecitdeus. Nos autē iuxta epiſtolā Iacobi: multapeccamꝰ oēs. ⁊ nemo mundus a peccatis: ne livnius qͥdeꝫ diei fuerit vita eius. Quis enī gloriabit̉ caſtū ſe habere cor? Aut qͥs cōfidet mundū ſe eſſe a peccatis? Tenemurqꝫ rei ī ſimilitudinē p̄uaricationis Adā. Vnde ⁊ Dauid. Ecce ait in iniqͥtatibus cōceptus ſum: ⁊ in delictꝭconcepit me mater mea. Et beatus Iob. Si fuero iuſtus os meū imꝑia loq̄tur. ⁊ ſi ſine crimine: prauus inueniar. Et ſi purificatus in niue:⁊ lotus mūdis manibus: ſatꝭ me ſorde tinxiſti.⁊ execratū eſt me veſtitū meū. Uerū ne penitꝰdeſperemus: arbitrantes nos poſt peccata baptiſmi nō poſſe ſaluari: ſtatim hoc ip̄m temperat. Et ſi qͥs peccauerit: aduocatū habemꝰ apd̓patrē ih̓m xp̄m iuſtū. ⁊ ip̄e eſt ꝓpiciatio ꝓ peccatis noſtris. non ꝓ noſtris aūt tm̄: ſed etiaꝫ ꝓtotius mūdi. Hoc ad credentes poſt baptiſmaloqͥtur. ⁊ aduocatum ꝓ delictis eorū dominuꝫpollicet̉. Nec dicit: ſi qͥd peccaueritis aduocatum habetis apud patrem chriſtum: ⁊ ip̄e ē ꝓpiciatio pro peccatis vr̄is: ne eos diceres nonplena fide baptiſma ꝯſecutos: ſꝫ aduocatū inqͥthabemꝰ ih̓m xp̄m. ⁊ ip̄e eſt ꝓpiciatio ꝓ peccatis noſtris. et nō ſolum ꝓ peccatis noſtris. ſedetiā ꝓ totius mundi. In toto aūt mūdo ⁊ apoſtoli ſūt: oēſqꝫ credētes. Ex qͥbus liqͥdo cōprobat̉ poſt baptiſma poſſe peccari Fruſtra enimhabemus aduocatū ieſum chriſtum: ſi peccarinon poteſt.¶ Cap̄. XXXIIEtrus apoſtolus ad quē dictū fueratp qͥ lotus eſt non neceſſe habet vt iterumlauet: ⁊ tu es Petrus: ⁊ ſuper hanc petram edificabo eccl̓iam meaꝫ: ab ancilla ꝑterritus negat. Et ip̄e dominꝰ: Simō Simon: ecceinqͥt ſathanas poſtulauit vos: vt cribraret ſic̄triticum. Ego auteꝫ rogaui pro te: ne deficeretfides tua. Et in eodem loco. Uigilate et orate: