Pars

reliqͣ. neqꝫ em̄ nos patit̉ magnitudo volumīs:diutiꝰ in ſingul̓ īmorari. Si at acceꝑis vxorē n̄peccaſti. Alid̓ ē nō peccare: alid̓ bn̄facere. Et ſinupſerit ꝟgo nō peccauit. Nō illa ꝟgo q̄ ſemedei cultui dedicauit. Haꝝ eī ſi qͣ nupſerit hēbitdānatōeꝫ: qꝛ pͥmā fidē irritā fecit. Si āt hͦ d̓ viduis dictū obiecerit: qͣꝫto magis de ꝟginibꝰ p̄ualebit? Cū etiā his nō liceat: qͥbꝰ aliqn̄ licuit.Uirgines em̄ q̄ poſt ꝯſecratōeꝫ nupſerint: nontā adultere ſunt qͣꝫ inceſte. Ac ne videret̉ in eoqd̓ dixerat: ⁊ ſi nupſerit ꝟgo: nō peccauit: rurſuꝫ celibes ad nuptias ꝓuocare. ſtatī ſe refrenauit: ⁊ aliud inferendo infirmauit: qd̓ ꝯceſſeratdicēs. Tribulatōꝫ tn̄ carnis hēbūt hmōi. Quiſunt iſti: qͥ tribulatōeꝫ carnis hēbūt? qͥbꝰ ſupraindulſerat: Si acceꝑis vxorem nō peccaſti. ⁊ ſinupſerit ꝟgo: nō peccauit. tribulatōneꝫ carnishēbūt hmōi. Nos ignari reꝝ: putabamꝰ nuptias ſaltē carnis hr̄e leticiā. Si āt nubētibꝰ etiamin carne tribulatio ē: in qͣ ſola videbant̉ hr̄e delitias: qͥd erit reliquū ꝓpter quod nubāt: cumin ſpū ⁊ in anima: ⁊ in ip̄a carne tribulatio ſit.Ego aūt vob̓ parco. Sic ait obtēdo carnis tribulatōeꝫ: qͣſi nō maiora ſint ꝓpter que nuberenō debeatis. Igit̉ hoc dico frēs: tp̄s breue eſt:reliquū eſt: vt qͥ hn̄t vxores ſic ſint tāqͣꝫ nō hn̄tes. Nequaqͣꝫ iā de ꝟginibus diſputo: qͦs nulla ābiguitas ē eſſe felices. Ad maritos venio:tp̄s breue ē: dn̄s ꝓpe ē. etiā ſi noningētis viueremus annis: vt antiqui hoīes: tn̄ breue putandū eſſet qd̓ haberet aliqn̄ finem. ⁊ eſſe ceſſaret.Nūc ꝟo cū breuis ſit: nō tā letitia qͣꝫ tribulationuptiaꝝ: quid accepimus vxores qͣs cogemurcito amittere? Et qui flent inquit ⁊ gaudent: ⁊emūt: ⁊ vtunt̉ hoc mūdo: ſic ſint quaſi nō fleātgaudeāt: emāt: vtant̉ hoc mūdo. p̄terit eī figura huius mūdi. Si mūdus tranſit: qͥ vniuerſaclaudunt̉: īmo figura ⁊ ꝯuerſatio huius mūdiqͣſi nubes p̄terit: int̓ cetera mūdi oꝑa nuptie p̄teribūt. neqꝫ em̄ erūt poſt reſurrectōeꝫ ꝯiugia.Si aūt mors finis eſt nuptiaꝝ: cur neceſſitateꝫnō in voluntatē ꝟtimus? Et ꝙ inuitis extorq̄ndum eſt: cur nō ſpe p̄mioꝝ offerimꝰ deo? Quiſine vxore eſt: ſollicitus eſt q̄ dn̄i ſunt: quō placeat deo. Qui autem cum vxore eſt: ſollicitus ēq̄ ſunt mundi: quō placeat vxori. ⁊ diuiſus eſtIntueamur curaꝝ ꝟ̓ginis: maritiqꝫ diſtātias.Uirgo dn̄o: maritus vxori placere deſiderat:⁊ vt vxori placeat: ſollicitus eſt d̓ his que ſuntmundi. que cū mūdo vtiqꝫ trāſitura ſunt: ⁊ diuiſus eſt in multas .ſ. ſollicitudinum ꝑtes: miſeriarūqꝫ diſtractus. Non eſt huius loci nuptia.ruꝫ anguſtias deſcribere: ⁊ qͣſi in cōibus locisrhetorico exultare fermōe: plenius ſuꝑ hac reꝯͣ Heluidium. ⁊ in eo libro quē ad Euſtochiuꝫſcripſi: arbitror abſolutum. Certe ⁊ Tertullia-

nus cum adbuc eſſet adoleſcēs: luſit in iſta materia. Et p̄ceptor meus Gregorius Nazanzenus ꝟginitatē ⁊ nuptias diſſerens grecis verſibus explicauit. nūc illud breuit̓ admoneo in latinis codicibus hūc locum ita legi. Diuiſa ē ꝟgo ⁊ mulier. qd̓ qͣꝫqͣꝫ hēat ſuū ſenſum: ⁊ a me qͦꝫꝓ qͣlitate loci ſic ediſertū ſit: tn̄ nō eſt apoſtolice veritatis. Siquidē apl̓us ita ſcripſit: vt ſupra trāſtulimus. Sollicitus eſt: que ſunt mūdiquō placeat vxori. ⁊ diuiſus eſt. ⁊ hac ſentētiadefinita: tranſgredit̉ ad v̓gines ⁊ ꝯtinentes. ⁊ait. Mulier innupta ⁊ virgo cogitat que ſuntdomini: vt ſit ſancta ⁊ corꝑe ⁊ ſpiritu. Nō oīsinnupta ⁊ virgo eſt. que aūt virgo: vtiqꝫ ⁊ innupta eſt. Quanqͣꝫ ob elegantiā dictōis: potuerit idip̄m altero v̓bo repetere: mulier innupta⁊ virgo: vel certe definire voluiſſe quid eēt innupta .i. virgo: ne ⁊ meretrices putemus innuptas: nulli certo mr̄imonio copulatas. Quidergo cogitat innupta ⁊ ꝟgo? Que dn̄i ſunt: vtſit ſancta ⁊ corꝑe ⁊ ſpū. ⁊ ſi nihil aliud eſſet: vtnulla merces ꝟgineꝫ amplior ſeq̄ret̉: ſufficeretei hec ſola p̄latio: cogitate que dn̄i ſunt. Statīqꝫ docet que ſit ip̄a cogitatio: vt ſit ſcā ⁊ corꝑe⁊ ſpiritu. non his ſimilis quarum corpus integrum eſt: ⁊ aīa corrupta. Sed illa ꝟginitas hoſtia Xp̄i ē: cuius nec mētē cogitatio: nec carnēlibido maculauit. Ecōtrario q̄ nupta ē cogitatq̄ mūdi ſunt: quō placeat viro. Sicut qͥ vxoreꝫhꝫ: ſollicitus ē q̄ ſunt mūdi: quō placeat vxori:ſic nupta res mundi cogitat quomodo placeatviro. Nos autem non ſumus de hoc mundo: qͥin maligno poſitus ē. cuius figura preterit. Dequo d̓r ad apoſtolos. Si eſſetis de hoc mūdo:amaret vtiqꝫ mundus quod ſuum erat. Ac neforſitan putaret̉ onus grauiſſimū caſtitatis nolentibus imponere ſtatī iūgit cauſas ſuadēdi ⁊ait. Hoc aūt ad vtilitatē vr̄aꝫ dico: nō vt laqueum vobis inijciam: ſꝫ vt ad id qd̓ honeſtum eſt⁊ intente facit ſeruire deo: abſqꝫ vlla diſtractione vos abhorter. Proprietatē grecā latinꝰ ſermo nō explicat. qͥbus em̄ verbis qͥs poſſit dicēDρος το ῦμωυ αύτωνσῦπφερον λέγαοῦχίναβρο χονυμίν ξπίραλῶαλλα ῦροστο. εῦεηχμονχαι εῦπαρεδροντο χι:ριωα ϖέρισπασγος. Un̄ ⁊ in latinis codicibus ob trāſlatōis difficultatē: hic penitꝰ nō īuenit̉. Vtamur igit̉ eo qd̓ ꝟtimꝰ. Nō īponit nob̓apl̓s laqueū: nec cogit eſſe qd̓ nolumꝰ. ſꝫ ſuadetquod honeſtū ē ⁊ decoꝝ. ⁊ intente facit ſeruiredn̄o: ⁊ ſꝑ eſſe ſollicitum. ⁊ expectare paratamdn̄i voluntatem. vt cum quid imꝑauerit quaſiſtrēnuus ⁊ armatꝰ miles: ſtatī impleat qd̓ p̄ceptū eſt. ⁊ hoc faciat fine vlla diſtentatiōe: q̄ data eſt ẜm Eccl̓aſten hoībus huius mūdi: vt diſtēdant̉ in ea. Si qͥs autem ꝯſiderat virginem