XX1v.Tractatus IlEpiſtolaQ

Fo.XXIIII

Aritoꝝ ⁊ ꝯtinētiū diſputatōne p̄miſſatādē ad ꝟgines venit. ⁊ ait. De ꝟginiEus aūt p̄ceptū dn̄i nō habeo. ꝯſiliū ātdo: tāqͣꝫ miſericordiā ꝯſecutus a dn̄o: vt ſim fidelis. Eſtimo ergo hoc bonū eſſe ꝓpt̓ inſtāteꝫneceſſitatē. qm̄ bonū eſt homini ſic eſſe. Hic aduerſarius tota exultatōne bacchat̉. Hic velutfortiſſimo ariete ꝟginitatis muꝝ qͣtiens. Ecceinqͥt apl̓s ꝓfitet̉ de ꝟginibus domini ſe nō habere p̄ceptum. ⁊ qui cum auctoritate de maritis ⁊ vxoribus iuſſerat: nō audet imꝑare quoddominus nō p̄cepit. Et recte: quod em̄ p̄cipit̉:imꝑat̉. quod imꝑat̉ neceſſe eſt fieri. qd̓ neceſſeeſt fieri: niſi fiat penā hꝫ. Fruſtra em̄ iubet̉: qd̓in arbitrio eius ponit̉: cui iuſſum eſt. Si ꝟginitatem dominus imꝑaſſet: videbat̉ nuptias cōdemnare: ⁊ hoīm auferre ſeminariū: vn̄ ⁊ ipſaꝟginitas naſcit̉. Si p̄cidiſſet radicem: quomōfruges q̄reret? Niſi ante fundamēta feciſſet: qͣrōne edificium extrueret: ⁊ oꝑtuꝝ cūcta deſuꝑculmen imponeret? Multo labore foſſoꝝ ſubuertunt̉ mōtes. terraꝝ pene inferna penetrant̉vt inueniat̉ auꝝ. Cūqꝫ de granis minutiſſimispͥus ꝯflatōne fornacis: Deinde calida artificismanu fuerit monile ꝯpactū: nō ille btūs vocat̉qui de luto extulit: ſꝫ qui auri vtit̉ pulchritudine. Noli igit̉ admirari inter titillatiōeꝫ carnis:⁊ incētiua vitioꝝ: angeloꝝ vitā non exigimurſed docemur. quia vbi ꝯſiliū dat̉: offerētis arbitriū eſt. vbi p̄ceptum: neceſſitas ſeruiētis. p̄ceptum inquit dn̄i nō habeo. ꝯſiliū aūt do: tāqͣꝫ miſericordiā ꝯſecutus a domino. Si nō habes p̄ceptū domini: qͣre audes dare ꝯſiliuꝫ dequo nō habes iuſſionē? Rn̄debit mihi apoſtolus. Et vis vt ego iubeam quod dominus obtulit potius qͣꝫ p̄cepit: Ille creator ⁊ figulꝰ ſciens fragilitatem vaſculi quod oꝑatus eſt. ꝟginitatē in audiētis poteſtate dimiſit. Et ego doctor gentū: qui omnibus omnia factus ſum: vtomnes lucrifacerē: onus ꝑpetue caſtitatis ſtatim in pͥncipio credētiū imponā ceruicibus infirmoꝝ: Diſcāt pͥus ferias nuptiaꝝ: vacent adtp̄s orōni: vt accepto guſtu pudicitie: id ſꝑ habere deſiderēt: qͦ ad modicū delectati ſūt. Bn̄stēptatus a phariſeis vtꝝ ẜm legē Moyſi vxores liceret dimittere: oīo fieri ꝓhibuit. Qd̓ diſcipuli ꝯſiderātes: dixerūt ei. Si talis eſt cā hominis cū vxore: nō expedit nubere. Quibus ille rn̄dit nō oēs capiūt verbū: ſꝫ qͥbus datum eſtSūt em̄ eunuchi qͥ de vtero mr̄is ita nati ſunt.⁊ ſunt eunuchi qͥ ab hoībus eunuchizati ſunt:⁊ ſunt eunuchi qͥ ſe cāſtrauerūt ꝓpt̓ regnum celoꝝ. qͥ pōt caꝑe capiat. In ꝓpatulo ē: cur apl̓sdixit: de ꝟginibus aūt p̄ceptū dn̄i nō habeo ꝓfecto qꝛ p̄miſerat dn̄s: nō oēs capiūt v̓bū: ſꝫ qͥbus datuꝫ eſt. Et qͥ poteſt caꝑe capiat. ꝓponit

αγωνόθε ταισ .i. numerarijs p̄miū. īuitat adcurſum. tenet in manu ꝟ̓ginitatis brauiū. oſtēdit puriſſimū fontē: ⁊ clamitat: qͥ ſitit veniat: ⁊bibat. qͥ pōt caꝑe capiat. Nō dic̄ velitis: nolitꝭbibēdū vob̓ atqꝫ currēdū. ſꝫ qͥ voluerit. qͥ potuerit currere atqꝫ potare: ille vīcet: ille ſatiabit̉.Et ideo plꝰ amat ꝟgīes xp̄s: qꝛ ſpōte tribuūt:qd̓ ſibi nō fuerat imꝑatū. Maioriſqꝫ gr̄e ē offerre qd̓ nō debeas: qͣꝫ redde̓ qd̓ exigerꝭ. Apl̓ivxoris onere ꝯtēplato: ſi talis ē inqͥut cā hoīscū vxore nō expedit nube̓. qͦꝝ dn̄s ſnīaꝫ ꝓbās.Recte qͥdē ſentitis ait: ꝙ nō expediat homī adceloꝝ regna tēdēti acciꝑe vxorē: ſꝫ difficilis resē. ⁊ nō oēs capiūt v̓bū iſtud: veꝝ qͥbus datū ēAlios eunuchos natura facit: alios vis hoīm.Mihi illi eunuchi placēt: qͦs caſtrauit non neceſſitas ſꝫ volūtas. libēter illos in meos ſinꝰ recipio: qͥ ſe cāſtrauerūt ꝓpter regna celoꝝ: ⁊ obmeū cultū voluerūt eē ꝙ nati ſūt. Sil̓qꝫ tractāda ſnīa. Qui ſe inqͥt caſtrauerūt ꝓpt̓ regna celoꝝ. ſi caſtrati mercedeꝫ hn̄t regni celoꝝ: gͦ qͥ ſenō caſtrauerūt: locū nō pn̄t acciꝑe caſtratorū.Qui pōt inqͥt caꝑe capiat. Grādis fidei ē: grādiſqꝫ ꝟtutis: dei tēplū eē puriſſimū: totū ſe holocauſtū offerre dn̄o. ⁊ iux eūdē apl̓m eſſe ſctm̄⁊ corꝑe ⁊ ſpū. Hi ſunt eunuchi: qͥ ſe lignum aridū ob ſterilitatē putātes: audiūt ꝑ Eſaiā ꝙ ꝓfilijs ⁊ filiabꝰ locū habeāt in cel̓ ꝑatū. Hoꝝ typus ē Abdemelech eunuchꝰ in Hieremia ⁊ ſpado ille regīe Cādacis in actibꝰ apl̓oꝝ: qͥ ob robur fidei viri nomē obtinuit. Ad hos ⁊ clemēsſucceſſor apl̓i Petri: cuiꝰ Paulus apl̓s memītſcribit epl̓as. oēꝫqꝫ ſermonē ſuū de ꝟ̓ginitatispuritate ꝯtexuit. ⁊ deinceps ml̓ti apl̓ici ⁊ martyres ⁊ illuſtres: tā in ſcītate qͣꝫ in eloquētia viri: qͦs ex ꝓprijs ſcpͥtis noſſe ꝑfacile ē. Exiſtimoem̄ inqͥt hͦ opꝰ bonū eſſe ꝓpt̓ inſtātē neceſſitatēQue ē illa neceſſitas: q̄ ſpreto vīculo ꝯiugali ꝟginitatꝭ appetit libertatē? Ue p̄gnātibꝰ ⁊ nutriētibꝰ in illo die. Nō h̓ ſcorta: nō h̓ lupanaria ꝯdēnant̉: de qͦꝝ dānatōe nulla dubitatio ē: ſꝫ vteritumeſcētes: ⁊ infantū vagitꝰ: ⁊ fructꝰ atqꝫ oꝑanuptiaꝝ: qm̄ bonū ē hoī ſic eſſe. Si bonū ē hoīſic eſſe: malū ē gͦ hoī ſic nō eſſe. Alligatꝰ es vxori: noli q̄rere ſolutōeꝫ. Solutꝰ es ab vxorē. noliq̄rere vxorem. Habet vnuſqͥſqꝫ nr̄m terminosſuos. redde mihi meū: ⁊ tuū tene. Si alligatuses vxori: ne illi des repudium. Si ſolutus ſumab vxore: nō q̄ram vxorem. Vt ego non ſoluoꝯiugia: ſi ſemel ligata ſunt: ita tu non liges qd̓ſolutū eſt. Simulqꝫ ſignificantia ꝯſiderāda ꝟborum eſt. Qui vxorem habet: ⁊ debitor dicit̉⁊ eſſe in p̄putio: ⁊ ſeruus vxoris: ⁊ ꝙ maloruꝫſeruoꝝ eſt alligatus. Qui autem ſine vxore eſtpͥmum nullius debitor: deinde circunciſus: tertio liber: ad extremum ſolutus. Curramus ꝑ