ParsI

tū ē. de cuius ꝟo egreſſa ē glacies: ⁊ gelū d̓ celo qͥs genuit? Poſteriora filij dei incarnatio eiꝰaccipit̉: de qͣ poſterioritate filiꝰ in mōte Synaiad Moyſen ꝑ angelū loquēs ait. Poſterioramea videb̓. faciē āt meā vide̓ nō potes. Pedesdei ſtabilimētū ⁊ ꝟtus eiꝰ ē: eo ꝙ vbiqꝫ pn̄s ē ⁊vniu̓ſa ei ſb̓iecta ſunt. Illo ip̄o dicēte ꝑ Eſaiāꝓph̓aꝫ. Celū mihi ſedes ē: terra āt ſcabellū pedū meoꝝ. Alit̓ pedes filij dei incarnatio intelligit̉: q̄ diuinitati ſb̓iecta ē tāqͣꝫ capiti pedes. Sicut em̄ ꝑ caput diuinitas: ita ꝑ pedes eiꝰ hūanitas eius expͥmit̉. De qͣ in Exodo ſcpͥtū ē. Uiderūt Ieſum dn̄m: hͦ ē Moyſes Aarō ⁊ Nadab⁊ Eliud. ⁊. lxx. de ſenioribus ppl̓i ſub pedibuseius qͣſi lapis ſapphyrius: ⁊ qͣſi celū cui ſerenuꝫſit. Sicut aūt ꝑ lapidē ſapphyriū celeſtes vl̓ ſanctos āgelos: ita ꝑ celū ſerenū ſanctā eccleſiā electoꝝ ex hoībus aſſumptā figuraliter demōſtrare voluit: ſuꝑ qͣs duas creaturas hō aſſumptꝰfilius dei in ꝑpetuū regnat. De quo in pſalmod̓r. Oīa ſubieciſti ſub pedibus eius. Aliter aūtdei pedes. i. Ieſu Xp̄i: ſignificati ſunt ſancti p̄dicatores. de qͥbus in Deuteronomio ſcpͥtū eſtQui appropinqͣuit pedibus eius: accipiet d̓ doctrina eius. Ueſtimentū filij dei aliqn̄ caro eiꝰ:q̄ a diuinitate eſt aſſumpta: in diuinis libris figuraliter accipit̉: d̓ qͦ indumēto carnis Eſaiasait. Quis eſt iſte qͥ venit de Edō: tinctis veſtibus de Boſra? Rurſus veſtimēta eiuſdē dn̄iſcā accipit̉ eccl̓a: q̄ ꝑ fidē ⁊ dilectōeꝫ ei ꝯiūcta ēde qͣ d̓r in pſalmo. Dn̄s regnauit: decorē induit. Et in pſalmo alio ad ip̄m dn̄m ꝯfeſſionem ⁊decorē induiſti: amictus lumīe ſicut veſtimētoPalliū iā dicta eius eccl̓a intelligit̉. de quo ī libro Geneſis ſcpͥtū ē. Lauit in vino ſtolā ſuā: hͦē in paſſione ⁊ ſanguine carnē ſuā. Calciamētadn̄i nr̄i Ieſu xp̄i myſtice ſignificāt incarnatōeꝫeius: quā ex mortalitate hūani gn̄is aſſume̓ dignatus eſt. De qua incarnatōe ſua ip̄e ꝑ ꝓphetā in pſalmo ait. In Idumeā extēdā calciamētū meū .i. in plebe gētiliū manifeſtabo incarnationē meā. Greſſus dei aduētus filij dei in mūdū: ⁊ regreſſus ad patrē. de qͥbus pſalmus ait.Uiſi ſunt greſſus tui d̓s: greſſus dei mei. Detero ꝟo naſcēdo poſitus ē in p̄ſepio. qꝛ poſtqͣꝫoīa impleuit ꝓ qͥbus a pr̄e miſſus venerat: appēſus ē in ligno crucis. De cruce aūt depoſitꝰẜm corpus: ſepultus ē: ⁊ ẜm aīaꝫ ad infernumdeſcēdit. Tertia aūt die ꝑ potētiā ſue diuinitatis carnē ſuā de ſepulchro ſuſcitauit. Et pꝰ diēreſurrectōis qͣdrageſimo die vidētibus apl̓is:aſcēdit in celū: ⁊ ſedet ad dexterā pr̄is .i. ad gloriā eiꝰ. Hi ſunt ei greſſus filij dei: iſte deſcēſus⁊ aſcēſus eius: qͥ frequēter in ſacris ſcpͥturis legit̉. Aſcēdere d̓r d̓s: cū filius carnē ex nobis aſſumptā in celū velut captiuā duxit captiuitatē

qꝛ naturā hūani gn̄is q̄ a dyabolo in mūdo captiua retinebat̉ aſſumēs lecū in celū vbi nunqͣꝫan̄ fuerat: tāqͣꝫ captiuā deportauit. Abſcōderefaciē ſuā d̓s legit̉ cū hoībus qͥbuſdā eoꝝ exigētibus culpis: cognitōeꝫ ſuā abſcōdit: ſic̄ in ppl̓oiudeoꝝ nūc impletū videmꝰ: qꝛ negātes filiumdei ſcīaꝫ iudei ita ꝑdiderūt: vt ſil̓es fierēt gētibus: q̄ deū nō nouerūt. On̄dere faciē ſuā d̓r d̓scū reſpectū gratie ſue qͥbus vult .ſ. electis ſuis:in corda eoꝝ occulta inſpiratōne inſinuat: ⁊ addiligendū ſe: amorē ſuū infundit. Sedere dicitur deus nō corꝑalit̓ hūano more: ſꝫ potētialit̓ſuꝑ oēꝫ creatura regnādo eam poſſidere. Un̄ ēillud in pſalmo. Regnabit dn̄s ſuꝑ oēs gētes:deus ſedet ſuꝑ ſedē ſuā. Sedere aūt deus dicitur ſuꝑ Cherubin qd̓ interp̄tat̉ plenitudo ſcīeꝑ qd̓ ſignificant̉ ſancti angeli: ſiue mētes ſpiritualiū viroꝝ: in qͥbus deus inuiſibiliter p̄ſidet⁊ regnat. In illis em̄ ſedet: qͥ ſcīa eiꝰ ⁊ dilectiōepleni ſunt. In ꝓuerbijs qͥppe Salomonis. Aīaiuſti: ſedes eſt ſapīe. Sapīa ꝟo dei pr̄is Xp̄s ēqͥ in aīabus ſanctoꝝ dei ſedere d̓r. Deſcenderedeus in mūdū d̓r. qn̄ aliqd̓ nouū qd̓ an̄ nō fecerat in creatura hūana oꝑat̉: ſicut filius dei patris deſcendiſſe narrat̉: qn̄ verā carnē ex Maria ꝟgine ꝓpter redemptōeꝫ noſtrā ſuſcepit. ⁊deus homo fieri dignatus eſt nō amittendo qd̓erat: ſꝫ aſſumēdo qd̓ nō erat. De cuius aſſumptione .i. incarnatōe: vt in pſalmo ſcpͥtū ē. Inclinauit celos ⁊ deſcēdit ⁊ caligo ſub pedibꝰ eiusCelos inclīauit: qͥ aduētū ſuū ꝓnūciās: āgelosſiue ꝓph̓as miſit: qͥ aduētū eius hoībus nūciarēt. Laligo ſub pedibꝰ eiꝰ qꝛ impij hoīes ob ſuāmalitiā incarnatiōeꝫ eius agnoſcere nō potuerūt: nec adhuc pn̄t. Stare d̓s d̓r: cum nos infirmos .i. ſuā creaturam: ad penitentiā ⁊ ꝯuerſionem patiēter ſuſtinet: vt ē illud in Abachuc ꝓpheta. Stetit ⁊ mēſus eſt terrā. ⁊ diſſoluit gentes .i. ſtetit ad ſuꝑueniēdū: ⁊ diſſoluit credētesin ſe a vinculis pctōꝝ. Trāſire d̓r d̓s cū de cordibus qͦrundam hominū in qͥbus antea ꝑ fidēꝯdebat̉: poſtea ſubrepēte ꝑfidia: vel qͥlibet delicto: ab eis recedit ⁊ ad alios trāſit. quēadmodū de iudeis ad gētes. de hereticis ad catholicos: ſeu d̓ qͥbuſlibet irreligioſis ⁊ negligētibꝰvitio ſuo recede̓ d̓r: ⁊ ad alios trāſire. qd̓ nō localiter aut viſibiliter: ſꝫ inuiſibilit̓ occultoqꝫ iudicio face̓ ꝯſueuit. Ambulare d̓r d̓s: nō de locoad locū trāſeūdo: qꝛ impiū ē ita crede̓: ſꝫ ābulatio eiꝰ ē in cordibꝰ ſcōꝝ delectatio: ſic̄ ſcpͥtū eſt.Et inhītabo in eis: ⁊ ābulabo: ⁊ ero illoꝝ d̓s.Uel certe dei ābulare ē in ſcīs p̄dicatoribꝰ ſuisde loco ad locū trāſire. Loqͥ dei ē inuiſibilit̓ ſine voce vel qͦlibet ſtrepitu in mētibus ſcōꝝ volūtatē ſuā aīqꝫ rectū intellectū inſpirare: ſeu futura ſicut in ſcīs ꝓphetꝭ reuelare. q̄ locutio dei