XVIIIETractatusIEpiſtolaV
Fo.XVIII
in multis magis qͣꝫ ꝯſtātie gerūt. Impudicusin qͥbuſdā cultus ē: ⁊ affectatꝰ inceſſus ꝓfeſſiōeiactātie. ⁊ ad hͦ hmōi ꝓfeſſionis veluti deuotioꝓcedit: vt ꝓpt̓ nomē qd̓ ſolū portāt ꝟginitatꝭ:appetibiles fiāt. Inde ē qd̓ ſe iudicāt cū ſe celare debuerint: deo exhibētes tm̄mō obſequiumſuū: qͦ remūeratōeꝫ pudicitia expectat ⁊ ſperatꝯgreſſi ad limīa domꝰ dei: ad oronis horā intecto capite inijciant̉. Int̓p̄tātes apl̓m ꝯniuētibus corruptoribꝰ ſuis: d̓ mulieribꝰ maritatꝭ nōde ꝟginibꝰ ſtatuiſſe. neſtiētes ꝙ vbiqꝫ maſcl̓oscuiuſlibet etatis viros nominet: oēs feīas mulieris appellatōe deſignet. Scio me exceſſum feciſſe a ꝓpoſito tractatu ꝯtinētie: ſꝫ neceſſario vtdeīceps oēs hoīes cuiuſlibet ſexus plena ꝯſcīaſciāt: ⁊ a qͥbꝰ ſe abſtineāt: ⁊ q̄ debeāt cuſtodire.Aut ſi ī vna ſpē ⁊ qͦlibet gn̄e ꝯtinētie fuerit obſeruator: nec ad alias velit monitꝰ accede̓: nō ſeiactet in nūero eſſe ꝯtinētiū: ne ⁊ ip̄aꝫ ꝑtē in qͣ ſibi plaudebat. obſtinatōe videat̉ amitte̓. Ergoqͥ ad ꝯtinētiā docet̉: ⁊ vult accedere nō in corpore: aut in vna ꝑte corꝑis tm̄mō dꝫ ꝯtinētiaꝫq̄rere: ſꝫ in toto aī motu ꝯtinētie dꝫ obſeruationes agͦſcere. Nā qͥ iracūdiā retinet is magis eſtꝯtinēs: qͣꝫ qͥ linguā a ꝯuitio: a maledicto: a detractōe: a mēdacio: a ꝑiurio: ⁊ a ceteris linguemalis abſtinet. Is ꝟo eſt ꝯtinens qͥ vniu̓ſa officia mēbroꝝ a malis affectibus ſubtrahit qͥ ip̄mdeniqꝫ cogitatū a tota neqͥtia ꝯpeſcit: ⁊ oī denegat iniqͥtati. Is plenus eſt ꝯtinēs: ⁊ illū nō cuꝫhoībus ꝯparo: ſꝫ cū angelis ſcīs ſimillimū recognoſco. Nūc iā vob̓ de patīa: ⁊ de eius bonisloquēdum eſt. Eſt igit̉ patiētia oīm iniuriaꝝ ⁊paſſionum tolerātia: ⁊ deſpectionū atqꝫ expectationū oīm ſine p̄cipitatōe ſufferētia. Quā ſiqͥs intellexerit ⁊ habuerit: ꝯͣria vite gͣuia baiulat: oīa bōa ꝯtinet: ſororē hꝫ ſpem. quā ſuꝑiuscomp̄hendi. affines experit̉ eſſe ſibi res bonasoēs. Patit̉ em̄ libēter: quia ſperat: ⁊ ſperandotolerat. Impatienter em̄ fert̉: quod nō ſperat̉.Omni aūt ꝟtute ꝑfert̉: quod ſpe p̄eūte digͦſcit̉Aut ſi ſpes fructus patiētie ſubſequat̉: hec matre gaudet fide: gubernaculum hꝫ dei timorem⁊ ſpem ac ꝯtinētiam genus ⁊ ꝓpinquitatē. Inde glorioſi dei teſtes efficiunt̉: dum fide pleni:dum dei timore ſolliciti: dum ꝯtinētie diſcipuli: dum filij ſpei duce ſapientia reꝑiunt̉. Deinde coheredes Xp̄i: dum illum vſqꝫ ad morteꝫpatiētie ꝟtutibus imitant̉. Inde iuſti dū omīapatiēter oꝑant̉. Sꝫ iam de iuſticia diſſeramusEſt em̄ iuſticia ſingulaꝝ reꝝ ⁊ ꝑſonaꝝ equiſſima diſtributio: quā quis obtinens: ⁊ cui quisadherēs: vitam ſuam diſpoſite ⁊ ſine turbatōeꝯſeruat: cu ſtodit in oībus equitatem. Scit qͥddeo debeat. qͥd ſanctis ⁊ coeqͣlibus reddat: qͥdnō deneget ptātibus huiꝰ ſeculi. qͥd ſibi retine-
at. qͥd ꝓximo competat. qͥd alienis ꝯcedat autcōgruat. Iuſtum em̄ eſt deuꝫ colere: ⁊ diligereex toto corde: ⁊ ex tota aīa: ⁊ ex tota ꝟtute. ſanctos ⁊ coeqͣles honorare. tributa pēdere ptātibus. ſuꝑbum nō eſſe: ſꝫ magis mitē ⁊ humilemꝓximos tanqͣꝫ ſe diligere: alienos ⁊ inimicos n̄ꝑſequi odio: ſꝫ amare. ſubiectum eſſe pͥoribus:vel etate maioribus: quia ⁊ dn̄s noſter cū eſſetomniū dn̄s: a Ioāne Baptiſta qui maior in natis mulieꝝ: quia pͥor ab illo in natiuitate hoīmerat: baptizat̉. ⁊ ſic impleri omnē iuſticiā ꝓteſtat̉. Ex hac miſericordia naſcit̉. obſequiū deificum gn̄at̉. In his omnibus quiſquis inuenitur: nō immerito in Xp̄o d̓r ꝑmanere. quoniaꝫhec omīa Xp̄s ē. Paulus glorioſus nos informat ⁊ inſtruit de Xp̄o dicens. Qui eſt nobis adeo iuſticia ⁊ iuſtificatio ⁊ ſanctificatio ⁊ redēptio. Itē alio loco. Qui ē miſericordia ⁊ pax ⁊dilectio: quā greci αγαπην vocant. ad quamnūc trāſitus facimus: quia in oībus maior eſt.Inter cetera ſic fatet̉ btūs Paulus. Manentaūt tria hec: fides: ſpes: ⁊ dilectio: ſꝫ maior hisdilectio ē. ergo eſt dilectio vinculū animoꝝ caſta ⁊ ſincera ⁊ ſine emulatōe. Charitas ꝯſumatio omnium mandatoꝝ: breuis regula omniuꝫp̄ceptoꝝ: quam quis cum habuerit: omnia habet. ſine hac in alia omnia remanet imꝑfectus.Et vt cognoſcat veſtra prudentia qͣꝫtum charitas valeat: legimus reſponſum dn̄i in euangelio dicētis. Cum em̄ interrogaret̉ ſic ait. Diliges dn̄m deum tuum ex toto corde tuo: ⁊ ex tota anima tua: ⁊ ex tota ꝟtute tua. ⁊ diliges ꝓximum tuum tanqͣꝫ te. In his duobus p̄ceptꝭ tota lex pendet ⁊ ꝓphete. Uides in hac ſola vniuerſa legis cauta pēdere. vere quiſquis hāc hꝫiam deus ⁊ dei filius dici pōt. Ex hac ſola deopoterit ſimilis eſſe. Cōſidera deum qui diligit:nūquid ſperat: nūquid timet: nunqͥd fidit? Nōſꝫ tm̄ diligit. Deus inquit Paulus cum dilexiſſet mūdum: miſit vnicum filium ſuum in ſil̓itudine carnis peccati: vt d̓ peccato ꝯdēnaret peccatū in carne. Inde ⁊ Paulus p̄ponit illam oībus rebus bonis dicēs. Et ſi locutus fuero linguis hominum ⁊ angeloꝝ: charitatē autē nonhabeam: nihil ſum: ac ſi eramentum tinniens:aut cymbalum ꝯcrepās. Et ſi habuero ꝓphetiam ⁊ cognouero omnia myſteria ⁊ omnem ſcietiam: ⁊ ſi habuero fidem ita vt montes tranſferam: ⁊ diſtribuero omnia mea in cibos pauperum: ⁊ ſi tradidero corpus meum vt ardeam:charitatem autem nō habeam nihil ſum. Charitas magnanima eſt: charitas benigna ē: charitas nō emulatur: nō cogitat malum: non gaudet ſuꝑ iniuſticiam: gaudet autem in veritate.oīa ſuſtinet: oīa credit: oīa ſperat: charitas nuqͣꝫ excidit. Ergo qͥ hāc veluti ſpēꝫ voluerit in-
d I