ParsI
qͣs ſperamus: ⁊ iudex reꝝ qͣs nō videmus. Credere ⁊ videre quis nō debet: ꝙ ea que deus ꝓmiſit potēs ſit vt ꝓmiſſa ſunt facillime p̄uenireHec nobis īuiſibilia ante oculos ponit. ad hācingreſſi ⁊ dyaboli ⁊ poteſtatum huius mundi:⁊ haꝝ tenebraꝝ vniuerſa deſerimus. ⁊ deo cuꝫfiducia ꝓximamus. Credere em̄ ⁊ ſꝑare neceſſe eſt: que deus iuſſit. Cūqꝫ ea que dyabolus īſeruerit: abnegamus. fidē ſpes ſequit̉. Itaqꝫ d̓ip̄a loquamur. Eſt igit̉ ſpes expectatio rerumomniū quas in fide habemus: ꝑ quā ſaluamurPaulo ſcribente apl̓o. Spe em̄ ſaluati ſumus.Spes aūt que videt̉ nō eſt ſpes. Qd̓ aūt videtquis: quid ſperat? Si aūt qd̓ nō videmus ſperamus: ꝑ patientiā expectamus. hec in ſe hꝫ timorē. Nō illū dico cuius obliuiſci: ⁊ quē forasdꝫ mittere qͥſqͥs in fide viuit: ſꝫ qͥ eſt vnus d̓ ſpiritibus: qͥbus replet̉ Ieſus ſicut Eſaias teſtat̉Exiet ꝟga d̓ radice ieſſe: ⁊ flos d̓ radice eiꝰ aſcēdet. ⁊ requieſcet ſuꝑ eum ſpūs dn̄i: ſpūs ſapīe:⁊ intellectus: ſpūs ꝯſilij ⁊ fortitudinis: ſpūs ſcientīe ⁊ pietatis: ⁊ replebit illū ſpiritibus timoris dn̄i. Illū ſpm̄ quē Dauid canit dicens. Timete dn̄m iuſti eius. vn̄ ⁊ btī efficiunt̉: eodē ꝓteſtāte ⁊ dicēte. Btūs vir qͥ timet dn̄m. Illū timorē dicit: qͥ caſtus ē ⁊ pudicus. Qm̄ timor caſtus inquit Dauid ꝑmanet in ſeculū ſeculi. Ergo duplex etiam timor ē. Et vnus appetenduseſt: ⁊ alius fugiendus. Eſt igitur timor appetēdus admonitio ⁊ cuſtodia rerū omnium quascredimus ⁊ ſperamus. Timemus enim iudicium: quia ſperamus ⁊ metuimus dn̄m. qꝛ forteillū iudiceꝫ credimus. Sꝫ qm̄ caſtus timor eſtdei: ⁊ ē caſtitas ſpecies ꝯtinētie. De ꝯtinētia ⁊eius ꝟtutibus nūc videt̉ tractandū. Eſt auteꝫꝯtinentia appetitus omniū rerum malaꝝ refrenatio. malarum addūt dicentes diffinitionemiſtam communem eſſe in rebus bonis ⁊ malis.Nam qui ſe a bonis retinet: nō eſt bn̄ ꝯtinēs. ſꝫa malis recte. Sꝫ in oībus ſane p̄ceptis duplexꝯſideratio ⁊ doctrina eſſe dꝫ. ⁊ hoc retinenduꝫ⁊ obſeruādum in ceteris arbitror. vn̄ cū vnā ꝑtem tractaueris: ꝯͣriam noueris: ⁊ ita reꝝ ip̄aꝝinſtitutio exigit. vt cū alteram ꝑtē tenueris: alterā neceſſe ē vt deſeras. Maloꝝ ſane ſubſtantiā ab initio eſſe comꝑimus. quippe inobedientia iuxtā bonū malū eſt: ⁊ his ſcilicet qui nuſqͣꝫſunt male comꝑantes boni tutela ſeruat̉. Continētia igit̉ docēda eſt ⁊ tenēda in malis rebusIn bonis aūt auiditas eius exigēda ē. Qd̓ dauid ꝓ nūciat ⁊ docet dicēs. Btus vir qui timetdn̄m: in p̄ceptis eiꝰ cupit nimis. Itē ꝯtinētē eēdebere in malis: ⁊ appetētē bonoꝝ in alio p̄monet pſalmo ſic dicēs. Cōtine linguā tuā a malo⁊ labia tua ne loquant̉ inſidioſa. Euita a malo⁊ fac bonū. q̄re pacē: ⁊ ꝯſeq̄re eam. Placet etiā
de ꝯtinētibus ꝯferre. Ml̓tos em̄ video iuxtaꝯiunctōeꝫ ꝯiugalē ꝯtinētes tm̄ modo: qua ꝯtēplatione deus iudicat ꝯſcientiam ſingulorū: ⁊in reliquis ꝯtinētie partibus omnibus gentilibus eē deterrimos. Si em̄ ꝯſideras qͣꝫplurimiilloꝝ ⁊ iracundi ſunt ⁊ ebrioſi ⁊ ꝓcaces ⁊ ſuꝑbi: ⁊ ex forma veluti ꝯtinētie magis inflati: ꝑcuſſores: maledici: cupidi: tumidi: multum ſibiplacentes: ⁊ magis iudices: illam ip̄am quamſe p̄ferunt habere ꝯtinētiam: fomitē: ⁊ famam⁊ materiā magis ſubminiſtraſſe incontinentie.Cum vtiqꝫ hec pͥma ſeruanda ſint in qͥbus qͦttidie comp̄hēdimur. ⁊ tūc magis in oībus alijsvitijs ꝟtus ꝯtinētie retinēda: ⁊ ad ꝯſummationē nō ꝯiunctio reſpuenda: ſꝫ pudicitia p̄ponenda eſt. Nam cum apoſtolus Paulus eccleſiasmoneret: nō informē mandauit ꝯtinentiaꝫ: ſedin quibus appetenda ⁊ inuenienda ſit: ſic monuit dicens. Vt ſit inquit ſancta corꝑe ⁊ ſpiritu.diffiniens non eſſe continentem qui nō vtraqꝫparte ꝯtinētiſſimus fuerit cōprobatus. vt magis plurimas ſic flagrare cupiditates: ſicut exitus docet: ⁊ vniuerſa genera penaꝝ ꝑpeti velint: vel quālibet eccleſie ſentētiam ſuſtinere qͣꝫa familiari ꝯuerſatione diſcedere: neſciētes deum dixiſſe de talibus. Quicunqꝫ reſpexit mulierem ad ꝯcupiſcēdum eam: iam mechatus ē eāin corde ſuo. Non poſſunt huiuſmodi excuſareculpā ſuam: ꝙ non ad concupiſcentiam oculosſuos porrexerint: qn̄ ſub vno ⁊ ſimul cubāt tecto: aut in vno dormiunt lecto. Unde ⁊ rep̄hēſi ſpiritaliter hoc agere ꝓfitent̉: adijcientes extraneis nomīa affectuū vel pietatis. ſane quoniam ⁊ dyaboli ſubſtantiam accipimus ſpiritalem: debet addi: ſꝫ nequitie ⁊ malitie ſpiritalisideo ꝓpter ſcandalum eccleſie ⁊ ruinam: cuma ſe nec perſuaſione: nec interdicto maiorū natu: nec metu preſentis ſententie: vel futuri iudicij diuelli poſſint: cum fortiſſimos etiam quoslegitime copulauerunt nuptie: leue iurgium ſeparet. Quid hoc mali eſt: que male indiuiduacharitas: vt aliene ꝯſanguinitatis affectus ſeparari nō poſſint. Turpe eſt dicere quod illosnō pudet facere. Certe vel ab oſculo non ſuntimmunes: quod eſt pignus ⁊ ara ſerpētis. Sane cum increpaueris: mox hec ꝓferunt verba.poſſe integritateꝫ corporis ſui comprobari: cūab ip̄is pͥus mētis requiratur integritas: qͣꝫqͣꝫnec etiā corpore omnino poſſint examīari. Nōem̄ ꝯſcientie latebras hominibus ſcire: aut nudare ꝑmiſſum eſt dicēte ſcriptura. Homo in facie videt: deus autem in corde. Deus ſolus intima ⁊ ſecreta circūſpicit. Sꝫ manifeſta eſt voxdomini monētis: a fructibus eoꝝ cognoſcetiseos. Si ꝯſideretis qualis eoꝝ aſpectus: qͣꝫ torua frōte: qͣꝫ inuerecūda reſpiciūt: qͣꝫtū audacie