Fo.4TractatusEpiſtola1

Fo.XVII

ſexus infirmitate nō tardāte: ſanctitatē ⁊ ꝟtutē animi: ⁊ oī ꝯtinētia ⁊ paſſione deuota virisiuſtiſſimis coequet̉. Iā etatū ſermo habeat̉ inmanibus. Et pͥmo qͥdē arbitror infātiā differēdā doctrina: q̄ qͣlitate vel tꝑis vel etatis: ꝟbuꝫdoctoris nō pōt ſuſtinere. Sꝫ qͥbus oībus bn̄ficio eiatis in malitiā ⁊ innocētiā naturaleꝫ darip̄cepta nō pn̄t. In hoꝝ tn̄ admonitōeꝫ parentes ſunt ꝯſtringendi. qͣꝫqͣꝫ accedēte etate eccl̓ianō deerit: nec ceſſabit admonēdo. Pueris tn̄ illud inſinuādū: pͥmo vt nullo audiēdi deſint tēpore: qꝛ nec ſemel poſſint oīa ꝑdocere. Deindeinnocentiā ſimplicitate ꝯiungāt: ne pueritiā inmalitie ꝑſeueratōe ꝯtinuēt. cuſtodiēdū qͦꝫ ⁊ obſeruādum: ne in ceteris etatibus corrūpat̉. Hiſciāt ſibi fore glorioſum: ſi naturali bonitati fidei qͦꝫ bonū ⁊ deificū munus adiūgāt. vt ſemꝑboni: ſꝑ ſancti: ſꝑ innocētes: ſꝑ in dei oꝑa ⁊ naͣture traditōe credulitatis ꝑſeuerēt. Cōſiderandum illis ē: vt caſti ⁊ pudici ꝑmaneāt. ⁊ freq̄ntius ad eccleſiā ſciāt ꝯuenire debere: qꝛ frequētius ſunt armādi: qͥbus adhuc ꝓpter etatē minus ſtabilem: pugna dyaboli futura ſit grauior. Obſeruāda illis oīa cum timore: ⁊ ante oēscauēdum a fornicatōe: que initiuꝫ ad idolatriāhꝫ. ⁊ neceſſe ē: vt vtrūqꝫ nouerit qͥ ſecutus ē alterum. Ergo quomō credere intelligit̉: ⁊ deſijſſe a gētibus: ſi ea que gētiles deſignant: recolit:Sane obſequētes ſint nō ſolū parētibus: ſed ⁊oībus etate maioribus: ſi tn̄ eoꝝ munita ⁊ orō:nihil legitimis affert impedimēti. deū ſe habere ꝯputēt patrem. Illius ſperare debēt hereditatem: que nō in tꝑalibus ꝯſtat: ſꝫ in et̓nis: qm̄ſi deus illis vtile eſſe p̄uiderit: etiam tēꝑalia p̄ſtabit: maxime cum viderit vnumquemqꝫ eterna ſectari: filio eius dn̄o noſtro dicēte. Primuꝫquerite regnum dei: ⁊ omīa hec apponent̉ vob̓Un̄ nulli dubium fore credo: his copiam neceſſariaꝝ rerum in terris nō defuturam: qͥbus celeſtia p̄ꝑant̉. Ergo qꝛ hec a d̓o ſperāda ſunt nl̓li alij ē obſequēdū: īmo oībꝰ obſequēdū: qꝛ d̓svult: n̄ qꝛ ab ip̄is tꝑalis ſꝑari dꝫ aliqͥd p̄mij: ſquia nos dei eccleſia etiam in his legitima implere intēdimus. Poſtremo gratulandum eſthis in pͥmo exordio libri arbitrij: ſi ad deum acceſſerint. vtpote omnem etatem ſuam bono fidei comꝑantes: ꝙ nō ꝯſumpta etate in errore:quod etiam poſtmodū dolerēt: ſꝫ ꝙ adhuc pueri ⁊ innocētes ad dei nō tm̄ veniam: qͣꝫtum adgr̄am acceſſiſſent ꝯſequendam. Iuuenes ꝟo hͦſunt admonēdi modo: vt ſi vxores habeāt: doceant̉ caſte viuere cū vxoribus ſuis. alienā ſciant ſceleratū eſſe ꝯtingere. In hͦ em̄ dabit exꝑimentū ⁊ documētum renūciaſſe ſe vere vite p̄terite: ſi poſtqͣꝫ crediderit: in melius vite ſit facta reformatio. Tūc em̄ deſinit eſſe gētilis: ⁊ eſ

ſe iniciat xp̄ianus: ſi vniuerſa legis caute cuſtodiēs: caſtū ſe exhibeat ⁊ pudicū. Si v̓o vxoresnō hn̄t ꝯſtringendi ſunt vt aut habeāt: aut oīoſe ꝯtineāt. ne putēt ſibi eadē licere: q̄ gerebantantea. Renūciaſſe ſe debēt ſcire dyabolo: nō ꝟbis ſꝫ factis. Admoneant̉ ⁊ ſciāt int̓dictā eē fornicatōeꝫ ⁊ adulteriū. nullā feīaꝫ licere ꝯtīgereexcepta vxore. ⁊ ip̄a deifice cōꝑata. Itaqꝫ autillis ducēda ē vxor: aut ꝯſeruāda ꝯtinētia. Sane ne territi fidē differāt: ſciāt malū eſſe ꝓpt̓ immūdiciā nō credere: deterius eſſe impudicos:poſtqͣꝫ crediderint inueniri. ⁊ hos hoīes monēdos eſſe exiſtimo: vt oībus ꝓpt̓ deū obſequāt̉Domū ſuam bn̄ regere diſcat. ſi filios habeāt:pie eos tractēt: ⁊ inſtruant rebus deificis. Hecem̄ ſunt ſigna fidei noſtre. ſi nō ſoluꝫ crediderimus: veꝝ etiam alijs q̄ credimus tradiderimꝰ.Cōſiderādum iuuenibus: vt in oībus bonis factis etatē ſuā ſuꝑent. aīoqꝫ ⁊ ꝟtute fortes: ⁊ apud interiorē hoīeꝫ iuuenes deo iudice collocētur. Gratulandū etiam ijs qui nō oī etate conſumpta: ſꝫ in ip̄o etatum calore: ⁊ in ip̄a adoleſcētia flagitioꝝ dyabolo ⁊ immundis factis renūciauerint. vt renouati exhibeant ſe deo pueros ī malitia. in tēptatōibus iuuenes: in ꝯſilijs⁊ cogitatōibus ſuis ſenes ⁊ gͣues milites Xp̄i.Sciāt ſe in pace debere eſſe ſollicitos: ⁊ in ꝑſecutiōe fortiſſimos. Ita nomē militie dediſſe. ⁊donatiua ſic ſe ſtipedia ſperare vite eterne: vtp̄ter quottidiana pacis certamina: q̄ ꝯͣ dyabolum cui renūciamus gerimus: ꝑſecutiōis pugnam ⁊ p̄lia cogitemus. nō corꝑis ſupplicia metuenda: ſꝫ ꝯſideranda ꝓmiſſa. Captiuitas potius ⁊ ſub hoſte eterno ſeruitus: ⁊ exiliū celeſtispatrie ⁊ dei iudiciū: ⁊ inſultatio īimici: ⁊ morseterna: ⁊ eterna tormenta ꝑtimeſcēda ſunt. Cōſideremus nos omnes eſſe mortales: ⁊ neceſſeeſſe nos mori. ⁊ qͣꝫ glorioſum ⁊ p̄dicandum ſit:ꝙ id quod neceſſe eſt pati: expugnet̉ in gloria.Aptandus eſt omnis ſermo ad deſtructionemidolatrie. ⁊ martyrij corona laudanda: ⁊ omnifarie ad expugnandum hoſtem: ⁊ ad eius lacula repellenda miles Xp̄i munitus incedat. Iscui euāgelizatur: interrogetur quid agat ſi miles eſt vel officialis. an iudex: ruſticus an vrbanus. negociator aūt agricola. vel opifex: vel inquo actu vitam ⁊ ꝯuerſationem ſuam inſtituerit: vt ex hoc allocutio nō deſit. In eo em̄ maxime quis peccat: in quo quotidie viuit. Moneat̄ igit̉ miles: ne ꝯcutiat: officialis ne calūniet̉:iudex vt moderet̉: ruſticus vt non murmuret:vrbanus vt nō ſubdolus ⁊ circūſcpͥtor ſit: ⁊ nein rebus malis ſuū exerceat ingenium. negociator vt empta nō peioret. agricola vt annonamnō captet. opifex vt nō illudat vel fallat. Eſt ātfides vt definit apl̓us Paulus: ſubſtantia rerū

d 2 4