ParsL
eſſe miſericordiā ſacrificijs dicente dn̄o. Beatimiſericordes: qm̄ ip̄i miſericordiam ꝯſequent̉gl̓aꝫ ꝯſecuturi ⁊ requiē. Sꝫ in his diuitijs in qͥbus alij ⁊ corrupti ⁊ deꝑditi iudicant̉. iſte fructꝰ iuſticie ac miſericordie accipiat coronā: pauꝑ ꝟo ita ꝯſolādus ē: vti ſciat in pauꝑtate ꝯſiderāda magna ſibi bōa eſſe: ⁊ pͥmo qͥdē ꝙ a deo vtilit̓ ſꝫ ſibi ꝓuiſum. p̄ſciū deū infirmitatē eiꝰ cōſideraſſe. ⁊ ſciſſe ꝙ diuitiaꝝ ſarcinā: ⁊ ſollicitudinē ferre nō poſſet: deinde ſentiat qͣꝫtas tēptationes: ⁊ qͣꝫta ꝑicula trāſierit nomīe pauꝑtatisnā ⁊ ſi affluētia deeſt: q̄ frequēter ꝟtuti ꝯͣria ē:ad animi tn̄ diuitias qͣꝫtotius ſine īpedimentoin pauꝑtate trāſit̉. Certe qͥbus malis carueritꝯſideret: caret inuidia: emulatōe: inſidijs: doloſuꝑbia: ꝯtētōe: ⁊ his q̄ homini in hͦ ſeculo diuitie ſolēt ꝯflare. luxu em̄ reꝝ: ⁊ vbertate copiaꝝanimus ſoluit̉. vigor mētis infringit̉: ꝟtus corporis eneruat̉. At in pauꝑtate nō laſciua ſuntꝯuiuia: nō turpes potatiōes: oīa ſobria: oīa rigida: oīa humilia nō abiecta. qm̄ ꝯſcīa pura ⁊ꝟtute ſunt plena. nō em̄ abūdās ē exͣneis facultatibus: ſꝫ iuſtus ē. nō facile ad diuitias aī .i. ꝟ̓tutes huiꝰ mūdi diues accedit. Filius em̄ dei qͥdifficilius ait diuitē introire in regnū celoꝝ: vtiqꝫ intelligit pauperē faciliꝰ. Nec ſe ob pauꝑtatē alienū eſſe a cura dei exiſtimet. Naꝫ ꝓph̓ateſtat̉ dicēs: ⁊ pauꝑeꝫ ⁊ diuitē ego feci. ⁊ ꝓ oībus eqͣlis cura ē mihi. Nō ē em̄ d̓s ꝑſonaꝝ acceptor. nec ꝓ illo ſe curā ꝓfitet̉ gerere tm̄ qͥ in ſeculo diuitijs pollet. ſꝫ ꝓ oībus ⁊ ꝓ pauꝑibꝰ curā ſuſtinet: remūeraturꝰ quē inuenerit: aut ī diuitijs humilē: aut in pauꝑtate patiētem. diſtributio ē veluti totiꝰ corꝑis hūani mīſteriū. q̄ratſinguloꝝ mēbroꝝ officia ꝯſideret hoīs corpuseē vnū qͥdē corpꝰ ſꝫ pl̓ima mēbra. nūqͥd oīa ſuntaut oculus: aut pes: aut reliqͣ mēbra? Sꝫ ſicutiait Paulus doctor gētiū: in fide ⁊ ꝟitate q̄ inferiora ſunt mēbra: maiorē his tribuimꝰ honorē. Et quēadmodū ꝟtus ſinguloꝝ mēbroꝝ inſuo ordīe atqꝫ officio demōſtrat̉: ita ī totiꝰ gn̄ishūani corꝑi veluti membra pauꝑtas ⁊ diuitiecollocant̉. Et pauꝑis patiētia: ⁊ diuitis hūanitas dei examīe ꝯprobant̉. Exultare dꝫ pauꝑ ⁊deo gr̄as age̓: qꝛ multis pr̄imonij nexibus liberatus ē. in die ꝓbatōis nō gͣuat̉ ꝯpedibꝰ: faciliꝰ liber ſequit̉ dn̄m nullis nexibꝰ implicatꝰ. nōdeſit etiā ab ip̄o inqͣꝫtū pōt miſericordia iuſta īegenos. qꝛ ſicut iuſtus efficit̉ d̓ ſua fragilitate īferioribꝰ ⁊ nō hn̄tibus p̄rogator. nō veret̉ ne ipſe deficiat: cū in vſu ſcē mīſtratōnis hēat ꝓmꝑtiſſimā volūtatē: nihil ei deerit quē ꝑ ꝓphetaꝫſpūs corroborat. Nā occidit d̓s aīaꝫ iuſti fameEt dn̄s in euāgelio. Querite pͥmū regnū dei: ⁊oīa hec apponent̉ vob̓. Nō cupiat diues in hocſeculo fieri: ne mala plurima ſibi acqͥrat: dicēte
⁊ monēte glorioſo Paulo. habētes igit̉ victū⁊ veſtitū his ꝯtēti ſimus. Qui aūt volūt diuites fieri: incidūt in tēptatōeꝫ: ⁊ in muſcipulā: ⁊deſideria multa: q̄ mergūt hoīes in ꝑditiōeꝫ. īmo ſi vera fide ⁊ ꝓpt̓ ſalutē credē̓ optant: celeſtes ſibi diuitias cooptēt ⁊ ꝯparēt: qͣs vnuſqͥſqꝫ iuſticie ⁊ miſericordie ⁊ reliqͥs bonis actibꝰꝯꝑat ⁊ aſſumit. Tꝑalibus et̓na ſunt p̄ponēda:caducꝭ ſtabilia: ſollicitis ſecuriora: ꝑiculoſis libera: honorificꝭ clariora. His monitis ⁊ diuestꝑet̉: ⁊ pauꝑ ſubleuet̉. Nūc iā de ſexu loqͣmurSexus ille ē maſculus ⁊ feīa .i. vir ⁊ mulier. ⁊vir qͥdē poſtea q̄ ſupra ꝯp̄hēdimus ad inſtitutione vite melioris etiā illud dꝫ cū oībus cuſtodire: vt vxorē ſuā diligat ſicut Xp̄s eccl̓iaꝫ. vtoī gn̄e vnanimi ⁊ ꝯcordes rite poſſint deū d̓ oībus dep̄cari: leuātes manꝰ puras ſine ira ⁊ diſceptatōe. ſꝫ oīa fiāt ad edificatōeꝫ ⁊ inſtructōeꝫdeificā. Deinde ꝯiūctiōis vinculū pudice ⁊ cūoī caſtitate gn̄ent: ⁊ tūc ꝯueniāt: qn̄ vel gn̄ationis eſt ꝯtemplatio: aut orōnis nō reuocat tp̄s.Orōnē aūt illā ꝯputo: q̄ oī ſacr̄oꝝ myſterio atꝫcōicatōe celebrat̉. Ceteꝝ ē dep̄catio ⁊ adoratioexhomologeſis ⁊ int̓pellatio ē ⁊ votū: que oīaſua hn̄t tꝑa. Uiꝝ igit̉ decet intecto capite orare: nō comatū: qꝛ ꝯfuſio ē viro: inceſſu eſſe ſimplicē: nō iactū: nō fucatū. vt nō ſolū videat̉ ꝟbo credidiſſe: ſꝫ ⁊ ceteris vite ſue ſpēꝫ p̄ſtet. Uiro em̄ omni ꝯpetit ſacerdotare d̓o. ⁊ ideo dꝫ tāin catheciſmo qͣꝫ etiā in layca vita ꝯuerſationēſuā mūdiſſimā exhibere. vt ⁊ ip̄e mūere ⁊ officio ſacerdotali nō fungat̉: vite tn̄ ſil̓itudine ſacerdotibus coequet̉. At ꝟo mulier diſcat obſeqͥ viro: etiā dn̄m illū vocās. ⁊ qͥdē oēs viros reuereat̉: ſuo tm̄ ſeruiat. qꝛ omīs mulieris caputvir. ſciat ⁊ hec caſte viuere cū viro ſuo: qd̓ ⁊ ille oībus mōis faciat ita: vt nullā aliā p̄ter vxorem nouerit. Noſcere etiā dꝫ tꝑa ꝯuetōis ⁊ abſtinere a ꝯiunctōe: vel cum tempus eſt orōnis:vel cum muliebria patit̉: vel cum poſt partumintra tꝑa purgatōis ſe eſſe cognouerit. Nō em̄ad impudicitiam matrimonium copulauit d̓s:ſꝫ vt gn̄atōi p̄beret obſequium. Diſcat filios educare pie: verecunda eſſe: nō litigioſa: non vinolenta: nō ſuꝑba viro: tamerſi primonio maior videat̉. Sit ⁊ in inceſſu pudica: non fucataforma: ꝓcedere nō ſtudeat cuꝫ capilloꝝ criſpationibus: aut circūdata auro: aut veſte p̄cioſa:ſꝫ vt de cet feīas xp̄ianas: ꝓmittētes caſtitateꝫnō tm̄ v̓bis: ſꝫ ⁊ ꝑ bonam ꝯuerſatōeꝫ. Sciat ſetacere debere in eccl̓a. Loqͥ em̄ ibi illi nō eſt cōgruum. Debere obſeqͥ nō tm̄ maioribus natu⁊ ſacerdotibus: verum etiā oībus frībus. neqꝫſe vlli p̄ponere viro ꝯtemplatōne ſexus. qm̄ ⁊cū oīa legitima p̄cepta ꝑfecerit: in viꝝ ꝯſumabit̉ ꝑfectū. immo appetat ꝟtutē ꝯſecuturā gl̓aꝫ