FTractatusIEpiſtola

Fo.XVI

euadebat. Sic gͦ dn̄s nr̄ Ieſus Xp̄s patiebat̉:vt reſurgeret. ſurgebat: qꝛ iā fuerat paſſus: hocſcꝫ docēs: qꝛ cū deo qͥſqͥs ſe ꝯiūxerit: mori videri nō pōt. Uideret̉ paꝝ tn̄ ad ſuppliciū inimicorū factū: ſi extinctā in inimico vitā hoī dediſſetniſi adderet claritatē. Et vt dyabolo ⁊ eius angelis pena maior accederet: cū triūpho hoīemqͥ carnē hēbat iā nō moriturā: in celū angelis ⁊ptātibꝰ ſcīs mōſtraturꝰ īuexit. deo pr̄e liberatūhoīeꝫ offerens munꝰ. mox ꝓ ſe vicariū dimiſitſpm̄ſcm̄: quē diſcipulis ꝓximꝰ paſſioni ꝓmiſerat. vt hoībꝰ credētibꝰ ⁊ auxilio eſſet ⁊ ſcīficationi. hic ordo credulitatis nr̄e d̓ xp̄o. Sꝫ qꝛ iaꝫmētōeꝫ fecimꝰ ſpūſſcī: dicemꝰ credēdū eē ī ſpm̄ſanctū: ꝑ quē vniu̓ſa q̄ poſtmodū fierēt: ⁊ inſpiraret ⁊ ſcīficaret ſue eſſe ſubſtātie. tn̄ tres vnuꝫſunt: pr̄: filius: ⁊ ſpūſſcūs. Deinde credēdū vnū eſſe baptiſmū: qͦ homīes purificati ⁊ dei filijfacti: in fide ꝯſignent̉. qͦ vniu̓ſa vel natiuitatisvel erroris veteris hoīs delicta purgarent̉. Inqͦ nō corpoꝝ deponunt̉ ſordes: ſꝫ ꝯſcīe pure interrogatio bōa ē in deū de reſurrectōne dn̄i nr̄iIeſu xp̄i. Poſt hec ordo expjticrede̓ reſurrectionē mortuoꝝ in eadē carne. Cōſtat em̄ nec fasē aliud dice̓: qꝛ deus ⁊ ſapiēs ⁊ p̄ſcius ſit: meliuſqꝫ elegerit vt ſapiēs ⁊ p̄ſciꝰ factū hoīeꝫ et̓nuꝫeſſe qͣꝫ nō eſſe. Qd̓ ſi melius nō eſſet in ꝯpendiohabuerat an̄qͣꝫ feciſſet. Qd̓ aūt eternus ſit hō:qͥ ſit ex corꝑe ⁊ aīa: ſcpͥture plurimis in locꝭ docēt nos. ſꝫ pauca ad exemplū ponaꝫ. Salomonclamat dicēs. Deus ꝯdidit hoīem ad īmortalitatē. Nec immerito in Geneſi ꝓhibet̉ poſt peccatū hō ad arborē vite accede̓ ne viueret in et̓num. Vtiqꝫ vt īmortalis ꝑſeruaret̉ homo: qͥderat niſi qꝛ immortalis a deo factus fuerat: ⁊ īmortalitatē corpus nō capiebat. Sꝫ credo hocmouere lectorē: ꝙ hō a vite ligno ꝓhibeatur adeo: ignorās ⁊ in hoc hoī eſſe ꝓuiſum. Iā em̄erat in trāſgreſſione: ⁊ a pctō poſſidebat̉. Anteergo hāc mortē q̄ a deo ꝓ remedio hoībus attributa ē: ex qͣ ꝑ ſeꝑatōeꝫ corꝑis ⁊ aīe ſit finis:⁊ euulſio peccati: ſi ad arboreꝫ vite acceſſiſſet:qꝛ neceſſe fuerat cōicatiōe vite fieri eternū: in īmortali hoīe neceſſe erat ꝑpetuū ꝑmanere peccatū. Ergo ⁊ hoc ꝯſulte ⁊ vtiliter hoī ꝓuiſumeſt: vt peccato amputato interuentu temperate diſſolutōis: vera factura dei excluſo malo excitet̉ in vitā: ergo ſꝑ ē homo. Sꝫ cur morimurin hoc mūdo? Suꝑius comp̄henſa eſt rō: noninterire homine: ſꝫ ſeꝑari. nec abſumini materias: ex qͥbus hoīm corpꝰ ē fabricatū. ſꝫ ad reſurrectōis diē vt timeat dei iudiciū reſeruari. fasem̄ nō ē: vt aliqͥd deſit deo nos iudicāti: cū certū ſit dei iudiciū poſt finē huius eui deſtinatū.Nā hoc qͦꝫ inſinuādū ē: ⁊ expurgari neceſſe eſttotū hoīeꝫ: qm̄ oēs aut in ꝟtute inuenient̉ eſſe

aut in crimine. ⁊ hoc cōpetit: vt remunerent̉ qͥbn̄ geſſerūt ẜm volūtatē eius. ⁊ mali et̓nis ſuꝑplicijs deſtinent̉. Un̄ nos appetimus p̄cepta legitima: ⁊ vitamꝰ adu̓ſa vt obſequētes p̄mia cōſeqͣmur. Cōtēnentibus em̄ d̓s mortē ꝯminat̉ ⁊penā: hec oībꝰ inſinuāda. ⁊ ab oībus credendaexiſtimo. Nūc gͦ de ꝑſona tractemus. In ꝑſona duo ſunt obtinēda: pauꝑ ⁊ diues. Et diuitibus qͥdē huiꝰ mūdi p̄cipiēdū ē: nō alta ſapere:neqꝫ ſꝑare in incerto diuitiaꝝ ſuaꝝ: ſꝫ in deo viuo: qͥ p̄ſtat nob̓ abūdāter omnia: ad factū bonioꝑis diuites eſſe. ſꝫ in bonis factꝭ cōicatores eē.theſaurizare ſibi bonū in futuꝝ: vt apprehēdateā q̄ bōa ē vitā. Deinde ſcire debēt nō ideo acceptas eſſe ⁊ haberi diuitias: vt his ſolis beatitudineꝫ ſe hr̄e ꝯfidāt. ⁊ male vtant̉ bonis. ⁊ nedeſpiciāt pauꝑes. ne ue mīſteriū malitie: aut inſtrumentū diuitias libidīs ꝯputēt: aut ꝓpt̓ ſeſibi traditas: aut ſe nū qͣꝫ illas amiſſuros exiſtimēt. Poſtremo ſciāt diſpēſatores gr̄e dei ſe eēꝯſtitutos a deo: vt ⁊ in diſtributōne volūtascerta eoꝝ vel bōa vel praua noſcat̉. ⁊ ſciāt magis ſibi acceſſiſſe ꝑ abūdātiā: niſi ſapiētes fuerint tēptamēta potiora. diſcāt erogare diuitiasſꝫ ad ꝯꝑatōeꝫ immortalitatis diſtribuant facultates. vt ſint ſil̓es d̓o: miſericordes nō ꝓfuſi acꝓdigi rei dn̄ice iudicent̉: ⁊ fident̓ qͥdē hͦ agāt ⁊cū humilitate. Ait em̄ Paulus apl̓s qͥ fidenterſeīat: fidēter ⁊ mētet. Et iteꝝ hylarē datorē diligit d̓s. Nō exiſtimēt finiri poſſe: ꝙ vniuerſuꝫoꝑis ꝯtēplatōe p̄ceptoꝝ dei dep̄hedit̉. Cum ⁊ab ip̄o accepte ſint ⁊ neceſſarie. ⁊ ea vtilit̓ augere ⁊ mīſtrare ꝯſueuit. Un̄ em̄ tꝑalia deeſſe p̄ntcū ꝓpt̓ ip̄a ſi bn̄ p̄rogent̉: et̓na ꝓmiſſa ſint ⁊ parata? Ueritas loquit̉ q̄ ē xp̄s dicēs. Qui dimiſerit ꝓpt̓ me domū aūt villaꝫ: aut parētes: autreliqͣ cetuplū accipiet in iſto ſeculo in futuro ātvitā eternā. Et ſi hoc qͥdā tꝑi ꝑſecutōis aſſcribūt: ego aūt ſic audio dn̄m nr̄m monentē: ꝙ ꝓpter ſe qͦlibet tꝑe ad qd̓cūqꝫ opus ſctm̄ fuerit p̄ceptū eius impletū: nob̓ ad futuꝝ p̄miū deſtīatū. Ne ꝟo ſimus ſolliciti: qꝛ cura gerit d̓s ꝓ nobis: Clamat ꝓph̓a dicēs. Et pauꝑeꝫ ⁊ diuiteꝫego feci. ⁊ ꝓ oībus eqͣlis cura ē mihi. Curā gerit d̓s. ⁊ qͥs metuit ne eius minuat̉ pr̄imoniumvn̄ deo iubente p̄rogat̉. Timeamꝰ magis: ne ſitrepidi: ⁊ ſteriles: ⁊ infideles fuerimꝰ in bonisoꝑibus: egeni atqꝫ inopes iudicemur. Timeamus potiꝰ impleri triſticia: qꝛ ⁊ de hmōi diuitibus: in euāgeliū in vniꝰ lꝫ ꝑſona: ad exēplū tn̄retulit dicēs. Abijt aūt cū audiſſet ꝯtriſtat: qꝛfuit hn̄s facultates multas. Nō timeat: ne difficile regna ingrediat̉ celoꝝ. ſit īmo humilis: ſitlargꝰ: vt beatior ex hͦ iudicet̉: ſi nec in iſto ſeculo: nec in futuro ſentiat egeſtatē. det pauꝑi vtdeū feneret: deū ꝯputet debitorē. ſciāt p̄poſitā