ParsI

porale: nihil incognitū: oīa vera: oīa impaſſibilia: oīa ingētia: oīa eqͣlia pr̄i: dicēte SaluatoreNēo nouit filiū niſi pr̄: ⁊ nēo nouit pr̄eꝫ niſi filius: ⁊ cui vult filius reuelare. Uides eqͣlitatē filij ad pr̄eꝫ? Cū gͦ pr̄eꝫ nouit filius inenarrādū ⁊incōp̄hēſum: diē neſcit ⁊ horā quā ip̄e fec̄? Abſit a ſenſibus nr̄is hoc. Iteꝝ ip̄e Saluator dic̄Da illis pr̄: vt honorificēt filiū: ſic̄ honorificāt)pr̄eꝫ. Eqͣlis gͦ deo ē filius dicēte apl̓o: qͥ cum informa dei eſſet: nō rapinā arbitratꝰ ē cū eēt eqͣlis deo: ſꝫ ſemetip̄m exinaniuit formā ſerui accipiēs. Hūiliauit ſe vſqꝫ ad mortē: mortē āt crucis. Uides ꝙ vtrūqꝫ ſcpͥtura n̄ abnegat in filioEt qd̓ dei ē ꝟtus oīpotētis: oīa ſciētis: ⁊ omīaꝯplētis: oīa dātis: oīa hn̄tis: iudicātis: creātisſaluātis: ⁊ ꝙ create nature ē .i. carnis eiꝰ ⁊ patientis: ⁊ plorātis: ⁊ qͣſi nō potētis oīa qͣſi ſubieiecti: ⁊ cetera huic ſil̓ia. Nō gͦ dꝫ eſſe ꝯfuſio reꝝqͣꝫuis ꝯiūcti mortalis īmortali. Immortalitasdei rei mortali ē ꝯiūcta ꝓpt̓ nr̄aꝫ ſalutē: ⁊ creditur. Et poſt paſſionē corꝑis: in qͦ apparuit etiaꝫin eo ꝑmanēs in ꝑpetuū: vt ⁊ illi qͥ crucifixerūteū aſpiciāt ⁊ īpaſſibilē .ſ. vi eius diuīe nature ꝑmateriā ꝯſpicabilē ſuſtinētes ꝯtēplent̉: ⁊ iudiciū viſibile termīet̉: ⁊ myſterij ſecreti ſcīa reuelet̉: ⁊ potētie eiꝰ maieſtas ⁊ bonitas cūctis hoībus cogͦſcat̉. Quid ꝙ ⁊ ſpm̄ſcm̄ veꝝ deū inuenimꝰ in ſcpͥtura: ⁊ d̓ pr̄e ꝓpͥe eſſe: ⁊ cū patre ⁊ filio ſꝑ? Sꝫ ⁊ regnare ⁊ creare: ⁊ vbiqꝫ eſſe ⁊ ſaluare ⁊ viuificare ⁊ peccata dimittere? Et omīacomplere: ⁊ ſanctificare: ⁊ iudicare: ⁊ docere:⁊ omnia ſcire: ⁊ inhabitare? Et quēadmodū filius dei: ita ⁊ ſpūſſanctus ꝑſona tertia: ſicut filij ⁊ patris. Tres em̄ ꝑſone ſunt qͥbus credimꝰvere: equales: diuine: vnius ſubſtantie: id eſt:de patre filius: ⁊ ſpūſſanctus ꝓpͥe ⁊ vere d̓ pr̄eqͥ ꝓdit. Primum igitur accipe: ꝙ de patre ē ꝓprie ⁊ ſpūſſanctus dicēte ſcriptura. Verbo deiceli firmati ſunt: ⁊ ſpiritu oris eius omīs ꝟtuseorum. Et Saluator ait. Cum autē venerit paraclytus: diſciplina ſpiritus veritatis qui d̓ patre procedit: ille de meo accipiet. quoniam ip̄eme glorificauit: ⁊ veniēs annūciabit vobis. Etſoluit totum ſtatim interp̄tās dn̄s: oſtendēs pͥmuꝫ ꝙ ꝑſona ſit ſpūſſanctus dicēs. Ille d̓ meoaccipiet. ⁊ vt ne ſicut ſeruū aut creaturam: autpatrē potētem mōſtret patrem: mox ꝑſoluit inªIͣterp̄tans: ⁊ dixit. Ideo autem vobis dixi: ꝙ ille de meo accipiet: quia omīa que patris ſunt:mea ſunt. Si igit̉ ea que patris eadē filij ſunt:ea omīa ſpūſſancti ſunt. Nihil gͦ in omnibꝰ deeſt filio: quod nō ad eius attineat ptātem: nihilquod nō ab eo factū ſit: ⁊ eius nutu ac moderamine non regatur. Cum ergo omnium habeatpoteſtatem filius in oībus: nihil deeſt omniuꝫ.Hoꝝ igit̉ omnium habet poteſtatē: ⁊ ſpūſſan-

ctus: quorum ⁊ filius. Sic em̄ dicit de ſpūfctōSaluator. Ille iudicabit mūdum: ⁊ ꝯuincet: ⁊docebit de peccato ⁊ d̓ iuſticia: ⁊ d̓ iudicio. Depeccato quidē quod nō crediderūt in me. de iuſticia autem quoniam vado ad patrem meum.de iudicio autē: quia pͥnceps huius mundi iaꝫiudicatus eſt. Uides ergo ꝙ ſpūſſanctus ānū.iiciat filium ⁊ docet de filio: ⁊ filius de patre: ⁊ d̓ſpūſancto: ⁊ ſpūſſanctus docet de pr̄e ⁊ d̓ filio.Trinitas igit̉ quia vera eſt: inenarrāda ē: inuiſibilis ē: omnipotens eſt: Seſe p̄dicat: ſeſe ānūciat dignanter omni creature viſibili ⁊ inuiſibili: nō valēti quidem dignāter: aut narrare: autmirari: aut comp̄hendere: aut inueſtigare: autquēadmodū ē humanis eā ſenſibus occupare.Cōſtat igitur infirmari hominē ſancte venerādeqꝫ trinitatis inenarrāda gloria maieſtatꝭ autpotētia. Huius igitur trinitatis narratio ſi excedit: qͣꝫto magis fruſtrabunt̉ qui audēt interpatrē ⁊ filiū ⁊ ſpm̄ſcm̄: aut locum: aut tempusaūt aliquā cauſaꝫ humanā ponere? Qui nō ſolum qͥd ſit deus intellexerūt: ſꝫ nec ⁊ qͥd ſit homo attēdere potuerūt. Nihil ergo in trinitateſubitaneum: nihil nuperrimū: nihil tꝑale: nihilimpotēs: nihil maius: nihil minus: nihil ineqͣle. Trinitas veneranda dep̄canda: trinitas inenarranda: inueſtiganda: incomp̄hendenda. ⁊qd̓ inuiſibilium reꝝ fides ē nobis. dicit apl̓s. ēaūt fides ſperādarum reꝝ inuiſibilium examīatrix. In hac teſtimoniū meruerūt ſeniores. Etiterum in euāgelio. Deū nemo vnqͣꝫ vidit. Etiterum. Spūs vbi vult ſpirat: ⁊ vocē eius audis: ſꝫ neſcis vn̄ veniat: aut qͦ vadat. Qd̓ d̓s eſtſpūs dicit Petrus btūs apl̓s. Ut qͥd mētituses ſpūſancto Anania?. Nō es mētitus hominibus ſꝫ deo: nō dixit pa tri aut filio aūt ſpūiſancto. Uides igitur ꝙ deus eſt ſpūſſanctus: et ꝙvbiqꝫ eſt dicit ſanctus ꝓpheta. Quo fugiam aſpū tuo domine? aut a facie tua quo vadā? Etꝙ oīa ꝯpleat ſpūs ſicut filius: ait ꝓph̓a. Spūsdn̄i impleuit orbē terraꝝ. Et ita in actibꝰ apl̓ꝰrum. Hec dicit ſpūs iubens ſeꝑare mihi Barnabā ⁊ Paulū ad opus quod vocaui eos mittere. Et iteꝝ apoſtoli. Placuit ſpūiſcō ⁊ nobisEt in libro regnoꝝ dicit deus iudeis. Regnauerūt nō ꝑ me neqꝫ ꝑ ſpm̄ meum. Et in ꝓph̓isita dn̄s iſrael ꝯcitauit ſpm̄ domini. Et qd̓ habitet in homine ſpūſſanctus: quomō filius diā̄⁊ apoſtolus qm̄ corpora veſtra templum ē ſpirituſſancti: qͥ habitat in vobis. Et ꝙ oīa nouerit ſpūſſanctus dicit apoſtolus ita. Alij dat̉ ꝑſpm̄ ꝟbum ſapientie. Alij ꝟbum ſcientie in eoſpū. Alij fides. Alij linguarum genera. Alij interp̄tationum in eo ſpū. Alij gubernatio. Hecautē oīa oꝑat̉ vnus atqꝫ idē ſpūs diuidēs oībꝰſicut vult. Nō dicit ſicut iubet̉ ſꝫ ſicut vult oſtē

Ae. filioqꝫ ꝓredat