Fo.TractatusILipelius Augꝰ.

Fo.IX

do ppl̓m aridos vertit in cāpos. Nobiſcū ē Ieſus poſt Moyſen ppl̓i dux iſraelitici. fortiſſimꝰp̄liator: cuiꝰ etiā nomē indicat Saluatorē. Ip̄epotēti ſui ⁊ diuīa fiducia diē ſui curſus metasne ꝑageret ſtatuit: ⁊ nocti ne accederet īꝑauit.Ip̄e gētiū reges nō ſīgillatī ẜ ꝯgregatī ſuꝑauitcaptiuauit: hūiliauit: occidit. Nobiſcū eſt Dauid manu fortꝭ qͥd dicā ſeruꝰ dei: electꝰ dei: aīcꝰdei: parēs dei: nouerat ⁊ bn̄ nouerat nō ſolū ꝑcere ſubiectis: ſꝫ ⁊ debellare ſuꝑbos. Ueꝝ etiaꝟtutes on̄de̓: ⁊ patīaꝫ cuſtodire. Ip̄e cū inimicos ſuos ꝑſeq̄ret̉ n̄ ꝑnitioſus: ⁊ cū vīceret n̄ extitit īpiꝰ Nobiſcū ſunt alij atqꝫ alij viri: qͥ oīa futura p̄uiderūt ⁊ p̄dixerūt. Nō ē gͦ qd̓ t̓reat nosExpectate: audite: orate: īterior ⁊ aterior circame vr̄a ſit orō: nō diutiꝰ īmoremur: iāqꝫ qd̓ ꝓpoſuimꝰ ꝓſeqͣmur. Quid dicꝭ pagane: d̓s inqͥtdelectatꝰ ē filio: īdiguit ꝯiugio: ſi horruit ꝯiugium: ſolꝰ ē ſine filio. Quid em̄ pot̓at inueniri ſil̓ed̓o: qd̓ ꝯiūgeret̉ d̓o: ⁊ filiū ꝑeret d̓o: deīde ſi vtdicitꝭ hꝫ d̓s filiū: iā nō vnū colitꝭ deū qͥd agimꝰ:Ab Allophylo miſſum excepimꝰ. Quid remittemꝰ qd̓ lꝫ miſerrimū telū ꝑueniat ad illū qͥd ꝓdeſt? Quare? qꝛ durꝰ ē: qꝛ lapideꝰ ē: idola colit.Scpͥtū ē. Sil̓es ill̓ fiāt qͥ faciunt eā: ⁊ oēs qͥ ꝯfidūt ī eis. Sctās ſcpͥturas nō accipit. Queramꝰgͦ lapidē qͦ ꝑcutiat̉ ꝑcuſſus qͣſſet̉: qͣſſatus ꝯͣminuat̉: ꝯminutus in puluerē ꝯuertat̉: ⁊ ꝯu̓ſus īpuluerē ꝯpulat̉: ꝯpultus ſerat̉: ſatꝰ faciat fructū: n̄ igni qͥ ꝯſumat̉: ſꝫ qͥ horreo recōdat̉. Hermes qͥ latine Mercuriꝰ d̓r ſcribit librum: quiδογοστελειο G appellat̉ .i. v̓bū ꝑfectū magnū nomē libri huiꝰ qꝛ magnus ē de qͦ ſcpͥtus eſtliber. Quid em̄ ꝑfectiꝰ ꝟbo: qꝛ ſolꝰ ē int̓ mortuos liber: Audiamꝰ qͥd loquat̉ Mercurius deꝟbo ꝑfecto. Dn̄s inqͥt ⁊ oīm factor deoꝝ ſecudum fecit dn̄m: ⁊ poſt pauca vt on̄deret qͥd dixerit repetit ⁊ dicit. Qm̄ ergo hūc fecit pͥmum ⁊ſolum ⁊ vnum: bonus aūt viſus eſt ei ⁊ pleniſſimus oīm bonoꝝ. Quantū pleniſſimus Ioannes dicat euāgeliſta. De plenitudine eius nosoēs accepimus gr̄aꝫ ꝓ gr̄a. Bonus āt ei viſusē: ⁊ pleniſſimus oīm bonoꝝ. Et ſequit̉ letatꝰ ē.Cui vel cū qͥ letatus ē: dicat ip̄e Sapīa dei filius dei. Ego erā cui aggaudebat. Ergo letatꝰ ē⁊ valde dilexit tanqͣꝫ vnigenitum ſuum. Queꝫpͥmo factum dei: vnigenitum appellauit poſteaItē alio loco ſic dixit filius bn̄dicti atqꝫ bonevoluntatis cuius nomen non pōt humano orereꝑari. Querebas pagane cōiugem dei. AudiMercuriū para frontē: excipe lapideꝫ. Cadevt erigaris. Frāgere vt ꝯfirmeris: deſtruere vtedificeris. Ictus lapidis nō cutē diuidat frontis: nō venā rūpat ſanguīs: nō aꝑiat foueā vulnerꝭ: ſꝫ ſignū faciat crucis. Cōiugē dei q̄rꝭ. Abijciat̉ ex corde tuo īpura puritas. Cōiūx dei eſt

bōa volūtas quō pr̄ ſit deus: ⁊ filius ſit d̓s: nectn̄ duo dij ſꝫ vnus ē d̓s: tecum diſputare nō debeo: qꝛ niſi credideritis nullatenus intelligerepoteritis. Et tn̄ filiū dei dn̄m fateor. Mercurius hoc lapide ꝑcuſſus lapideus deſinat eſſe ſacrilegus. Audiamus etiā qͣ vates eoꝝ. Sybilla de eodē dic̄. Aliū inqͥt dedit d̓s filijs hoīumcolēdū. Quātū apparet in his ſententijs Mercurij ⁊ Sybille Sabelliꝰ iudicat̉. Mercuriꝰ ⁊patrē dn̄m dicit ⁊ filiū: ⁊ Sybilla dic̄ aliū. Sabelliꝰ dic̄ nō aliū qͥ eū patrē aſſerit eſſe ꝙͣ filiuꝫoptimū valde ē: ſi mō nō vnū tm̄ ſꝫ etiā ad qͦtoſcūqꝫ miſſus ꝑuenire potuerit aduerſarios in vnō ictu ꝑcutiamus. Itē Sybilla dicit ip̄m tuūcognoſce dn̄m dei filiū eſſe. Verſus iſte ⁊ paganū increpat ⁊ iudeū. Alio loco filium dei Symbolō appellat .i. ꝯſilium vel ꝯſiliariū. Et ꝓph̓adicit. Uocabit̉ nomē eius admirabilis ꝯſiliarius: d̓s fortis. Arrianus arguit̉: qui cuꝫ dicitminorem filiū dicit aliqn̄ deū nō habuiſſe filiū:⁊ ſi fuit ſine filio: fuit ſine ꝯſilio. Ecce ad ꝑiculaqͣꝫta ꝓuocamur: ſꝫ qꝛ deus vnqͣꝫ fuit ſine ꝯſilioetiā ꝯͣdicente Arriano vnqͣꝫ pr̄ potuit eſſe ſinefilio. Quid agis pagane? Aꝑi aurē: noli eſſe ſicut aſpis ſurda q̄ obturat aurem: ne vocē audiat incantantis. Non tibi v̓ba mea ꝓfero. tuuseſt Mercurius: cui int̓ deos tātus honor cultuſqꝫ allatus ē a vobis: vt eius nomine diē dn̄ivocaretis. Ip̄m audite: ip̄e te ꝯuincat: ip̄e expugnet: ⁊ cum te vicerit illi credas: ⁊ mihi credas. Mercurius aūt dixit. Dilexit d̓s vnigenitū ſuū. Ip̄e dixit filius bn̄dicti dei atqꝫ bonevolūtatis. Et ne de eius nomine tedium int̓rogatōnis ſuſtineret: ſecurus adiūxit. Cuius nomē nō pōt hūano ore laudari. Quid Mercuriab hoībus dicis nomē filij dei narrari nō poſſeA te narret̉: qͥ nō hō ſꝫ d̓s ab hoībus eſtimarisEloquit̉ ad filiū ſuū dicēs. Et aūt inqͥt filij inenarrabilis ſermo ſapīe ſpūſſci. Nōne hic ē. Inpͥncipio erat v̓bum? Dicit Hermes ſermo iſteſapīe hꝫ matrē. Sequit̉ de ſolo deo. Dn̄s ē omnium dn̄ante deo mortaliū. Et qͥd ab hoībꝰ iudicari nō pōt? addit ⁊ dicit. Suꝑ hoīes eſt nomē filij dei: narrare nō poſſum: qꝛ d̓s non ſum.Dicāt hoīes qͣſi hoīes qd̓ non ſum: ego cogͦſcoqd̓ ſum. Sermo ſapīe d̓ dn̄o deo ē. Nō gͦ ibi pagane hūanū ſuſciꝑis aut fingas fuiſſe ꝯiugiū:de ſolo deo ē: ⁊ ſuꝑ hoīes ē. Increpat ⁊ Sybil̓la dicēs: ip̄m tuū cognoſce dn̄m dei filiū eē ip̄mnō aliū: nō Martē: nō Iouē: nō Mercuriū ſꝫquē ꝯfitet̉ Mercurius. Quid miraris xp̄ianeqd̓ tale d̓ patre ⁊ filio dicāt? Et demōes credūt⁊ ꝯtremiſcūt. Nempe in euāgelio trāſeūte dn̄odicūt: nouimꝰ ꝙ ſis filius dei. Ueniſti an tp̄ustorq̄re nos. vtinā quō demōes iudicē ſic hoīesagͦſcerēt Saluatorē. Quid dic̄ iudeꝰ: Unus ē

taruari