FoTractatus IVIEpiſtolaLI
Fo.VIII
Hec quidē atqꝫ his ſil̓ia multa inuenies in ſcpͥturis diuinis de reſurrectiōe iuſtoꝝ. Dabit̉ ātetiā pctōribus: vt ſupra diximus incorruptōis⁊ īmortalitatis ex reſurrectiōe ꝯditio: vt ſic̄ iuſtis d̓s mīſtrat ad ꝑpetuitatē gl̓e ita pctōribusad ꝓlixitatē ꝯfuſionis mīſtret ⁊ pene. Sic em̄ꝓpheticū diffinit eloquiū: cuiꝰ ⁊ paulo an̄ meminimus vbi dicit. Et multi reſurgēt de terrepuluere: hi qͥdē in vitā eteruā: hi āt in ꝯfuſionē⁊ obprobriū eternū. Si gͦ intelleximus qͣ veneratōe d̓s op̄s pr̄ dicat̉: qͦ ve ſacr̄o dn̄s nr̄ Ih̓sxp̄s vnicus eius filiꝰ habeat̉: ⁊ qͣ ꝑfectōe ſctūseius ſpūs noīet̉: vtqꝫ ſcā trinitas vnū ſit ꝑ ſubſtātiā: ſꝫ affectu ꝑſoniſqꝫ diſcreta. qͥd etiā ꝑtusꝟgīs: qͥd ꝟbi in carne natiuitas: qͥd ſacr̄m crucis: q̄ vtilitas diuini ad inferna deſcēſus: qͦ reſurrectōis gl̓a: ⁊ aīaꝝ de infernis reuocata captiuitas: qͥd etiā aſcēſus eius ad celū: ⁊ vēturi iudicis expectatio: ſꝫ ⁊ ſcē eccl̓e adu̓ſus ꝯgregationes vanitatis: qͣlit̓ hr̄i debeat agnitio: qui ſacroꝝ voluminū nūerus: que hereticoꝝ vitādaꝯueticula: vtqꝫ in pctōꝝ remiſſione diuīe libertati neqͣqͣꝫ rō natural̓ obſiſtat. Et vt carnis nr̄ereſurrectōeꝫ nō ſolū diuine vocis: ſꝫ ⁊ ip̄i dn̄i ⁊Saluatoris nr̄i exēplū ⁊ ꝯſequētia natural̓ rōnis aſſignet. Si inqͣꝫ hoc ẜm traditōis ſupra expoſite regulā ꝯſequēter adu̓timus: dep̄cemur:vt nob̓ ⁊ oībus qͥ hoc audiunt ꝯcedat dn̄s fidequā ſuſcepimus cuſtodita: curſu ꝯſūmato expectare iuſticie repoſitā coronā: ⁊ inueniri int̓eos qͥ reſurgūt in vitā eternā. Liberari ꝟo a cōfuſione ⁊ obprobrio et̓no ꝑ Xp̄m dn̄m noſtrū:ꝑ quē eſt deo patri omnipotēti cū ſpū ſcō gl̓a ⁊imꝑiū in ſecula ſeculoꝝ. Amen.¶ Expoſitio fidei btī Hieronymi pbr̄i ad Damaſum papā. In qͣ hereſes plurimas d̓ trinitate ⁊ incarnatōe ꝟbi īpie ſentiētes dānat: petēsſuā fidēa Damaſo cōprobari. ¶ Epl̓a. IIRedimus in deum pr̄eꝫ omnipotentē: cūctoꝝ viſibiliū ⁊ inuiſibiliū ꝯditorē. Credimꝰ ⁊in dn̄m nr̄m Ieſum xp̄m: ꝑ quē creata ſunt oīaveꝝ deū vnigenitū: ⁊ veꝝ dei filiū: nō factum:aut adoptiuū: ſꝫ genitū: ⁊ vnius cū pr̄e ſubſtantie: atqꝫ ita ꝑ oīa eqͣlē deo pr̄i: vt nec tꝑ e: nec gdū: nec ptāte poſſit eſſe inferior. Tantūqꝫ ꝯfitemur eſſe illū qͥ ē genitus: qͣꝫtus ē ille qͥ genuit.Nō aūt qꝛ dicimus genitū a pr̄e filiū diuina ⁊ineffabili gn̄atōe aliqd̓ ei tp̄s aſcribimus: ſꝫ necpatrē aliqn̄ cepiſſe: nec filiū. Nō em̄ alit̓ ꝯfiteripoſſumus eternū patrē: niſi ꝯfiteamur etiā cōeternū filiuꝫ. Ex filio em̄ pr̄ d̓r: ⁊ qͥ ſꝑ pr̄ fuit: ſꝑhabuit filiū. Credimus ⁊ in ſpm̄ſct̄m̄: veꝝ deūex pr̄e ꝓcedētē: eqͣlē ꝑ omīa pr̄i ⁊ filio ptāte: volūtate: et̓ nitate: ſubſtātia. Nec ē ꝓrſus aliqͥs in
trinitate gradus: nihil qd̓ inferius ſuꝑiuſue dici poſſit: ſꝫ tota diuinitas ſui ꝑfectōe eqͣlis ē: vtexceptis vocabulis q̄ ꝓpͥetate ꝑſonaꝝ indicāt:qͥcqͥd de vna ꝑſona d̓r: d̓ tribus digniſſime poſſit intelligi. Atqꝫ vt ꝯfundētes Arriū vnū eandēqꝫ dicimꝰ trinitatis eſſe ſubſtātiā: ⁊ vnū ī tribus ꝑſonis fatemur deū: ita impietatē Sabellij declinātes tres ꝑſonas exp̄ſſas ſub ꝓpͥetatediſtinguimus: nō ip̄m ſibi pr̄eꝫ: ip̄m ſibi filiumip̄m ſibi ſpm̄ſcm̄ eſſe dicētes: ſꝫ aliā pr̄is: aliā filij: aliā ſpūſſcī eſſe ꝑſonā. Nō em̄ noīa tm̄mō: ſꝫetiā noīm ꝓpͥetates .i. ꝑſonas vel vt greci expͥmūt hypoſtaſes hͦ ē ſubſtātias ꝯfitemur. Necpr̄ filij aūt ſpūſſcī ꝑſonā aliqn̄ excludit: nec rurſus filius aūt ſpūſſcūs pr̄is nomē ꝑſonāqꝫ recipit: ſꝫ pr̄ ſꝑ pr̄ eſt: filius ſꝑ filius: ſpūſſctūs ſemꝑ ſpūſſanctus. Itaqꝫ ſubſtantia vnū ſunt: ꝑſonis ac noībus diſtinguunt̉. Ip̄m aūt dei filiuꝫqͥ abſqꝫ initio eternitatē cū pr̄e ⁊ ſpū ſctō poſſedit: dicimus in fine ſeculoꝝ ꝑfectuꝫ nature nr̄ehoīeꝫ ſuſcepiſſe ex Maria ſꝑ ꝟ̓gine. Et v̓buꝫcarnē eſſe factū: aſſumēdo hominē: nō ꝑmutando deitatē: nec vt qͥdā ſceleratiſſime opinant̉:ſpm̄ſcm̄ dicimus fuiſſe ꝓ ſemīe: ſꝫ potētia ac ꝟtute creatoris oꝑatū. Sic aūt ꝯfitemur in Xp̄ovnā filij eſſe ꝑſonam: vt dicamus duas eſſe ꝑfectas atqꝫ integras ſubſtantias .i. diuinitatis ⁊humanitatis: q̄ ex aīa ꝯtinet̉ ⁊ corꝑe. Atqꝫ vtꝯdēnemus Photinū qͥ ſolū ⁊ nudū hoīem ꝯfitet̉ in Xp̄o. Ita anathēatizamus Apollinareꝫ⁊ eius ſil̓es: qͥ dicūt dei filiū minus aliqͥd d̓ humana ſuſcepiſſe natura: ⁊ vel in carne vl̓ in aīavel in ſenſu aſſumptū hoīeꝫ his ꝓpt̓ qͦs aſſumptus eſt fuiſſe diſſil̓eꝫ quē abſqꝫ ſola pctī macula q̄ naturalis nō ē nob̓ ꝯfitemur fuiſſe ꝯformēIlloꝝ qͦꝫ ſil̓r execramur blaſphemiā: qui nouoſenſu aſſerere conant̉ a tꝑe ſuſcepte carnis oīaque erant deitatis in hominem demigraſſe: ⁊rurſum que erant humanitatis in deū eſſe trāſfuſa: vt qd̓ nulla vnqͣꝫ hereſis dicere auſa ē: videat̉ hac ꝯfuſione vtraqꝫ exinanita ſubſtantiadiuinitatis .ſ. ⁊ humanitatis: ⁊ a ꝓprio ſtatu inaliud eſſe mutata: qui tā deum imꝑfectum in filio: qͣꝫ hoīeꝫ ꝯfitent̉: vt nec deū verum: nec hominem tenere credant̉. Nos autē dicimus ſuſceptū a dei filio paſſibile noſtrū: vt diuinitasimpaſſibilis ꝑmaneret. Paſſus eſt em̄ dei filiꝰnō putatiue: ſꝫ vere omnia q̄ ſcpͥtura teſtatur .i.eſuriem: ſitim: laſſitudinem: dolorem: mortē: ⁊cuncta hmōi. Scd̓m illud paſſus ē qd̓ pati poterat .i. nō ẜm illam ſubſtātiam que aſſumpſit:ſꝫ ẜm illam que aſſumpta eſt. Ip̄e em̄ dei filiusẜm ſuam deitatem impaſſibilis eſt vt pater: incomprehenſibilis vt pater: inuiſibilis vt pater⁊ quāuis ꝓpria ꝑſona filij .i. dei ꝟbum ſuſcepitpaſſibilē homine: ita tamē eius habitatōne ẜm