Parsn

nomiū. Poſt hec Ieſus naue Iudicuꝫ ſil̓ cumRuth. Quatuor poſt hͨ regnoꝝ libri qͦs hebreiduos nūerāt Paralipomenō: qͥ dieꝝ d̓r liber ⁊Eſdre duos: qͥ apd̓ illos ſingl̓i ꝯputant̉. ⁊ Heſter. ꝓph̓aꝝ ꝟo Eſaias: Hieremias: Ezechiel⁊ Daniel. p̄t̓ea .xij. ꝓph̓aꝝ liber vnꝰ. Iob qͦꝫ ⁊pſalmi Dauid ſingl̓i ſunt libri. Salomonis ꝟotres eccl̓ijs traditi ꝓu̓bia: eccl̓aſtes: cātica cāticoꝝ. In his ꝯcluſerūt nūeꝝ libroꝝ veterꝭ teſtī.Noui ꝟo qͣtuor euāgelia: Matthei: Marci:Luce: ⁊ Ioānis. Actꝰ apl̓oꝝ qͦs deſcribit Lucas. Pauli apl̓i epl̓e. xiiij. Petri apl̓i epl̓e dueIacobi frīs dn̄i ⁊ apl̓i vna. Iude vna. Ioannis tres. Apocalypſis Ioānis. Hec ſūt qͥ pr̄esintra cāonē ꝯcluſerūt: ex qͥbꝰ fidei nr̄e aſſertōesꝯſtare voluerūt. Sciēdū tn̄ ē ꝙ alij libri ſunt qͥnō cāonici ſꝫ eccl̓aſtici a maioribꝰ appellati ſūt .i.Sapīa q̄ d̓r ſalomōis: ⁊ alia ſapīa q̄ d̓r filij Syrach: qͥ liber apd̓ latīos hͦ ip̄o gn̄ali vocabuloeccl̓aſticꝰ appellat̉: qͥ vocabulo nō auctor libelliſꝫ ſcpͥture qͣlitas ꝯgnoīata ē. Eiuſdē ordīs libellus ē Thobie ⁊ Iudith ⁊ Machabeoꝝ libri.In nouo ꝟo teſto libellꝰ qͥ d̓r paſtoris ſiue hermes: qͥ appellat̉ due vie vl̓ iudiciū Petri. Queoīa legi qͥdē in eccl̓ijs voluer̄t: nō tn̄ ꝓferri adaucͣtē ex his fidei ꝯfirmādā. Ceteras ꝟo ſcpͥturas apocryphas noīarūt: qͣs in eccl̓ijs legi noluerūt. Hec nob̓ a pr̄ibꝰ vt dixi tradita ſunt:vt dixi opportunū viſuꝫ ē hͦ ī loco deſignare adinſtructōeꝫ eoꝝ qͥ pͥma ſibi eccl̓e ac fidei elementa ſuſcipiūt: vt ſciat ex qͥbꝰ ſibi fontibꝰ ꝟbi deihauriēda ſint pocula. Tenet deīde rō fidei ſcāeccl̓aꝫ. Eāꝫ iā ſuꝑiꝰ diximꝰ cur nō dixerint etiāhic in ſcāꝫ eccl̓aꝫ. Hi igit̉ qͥ ſupra in vno d̓o credere edocti ſunt ſub myſterio trinitatis: credere etiam hoc debēt vnam eſſe eccl̓aꝫ ſanctaꝫ: inqͣ eſt vna fides: ⁊ vnū baptiſma: in qͣ vnus d̓scredit̉ pr̄: ⁊ vnus dn̄s Ieſus xp̄s filius eius: ⁊vnus ſpūſſcūs. Iſta ē gͦ ſcā eccl̓a nō hn̄s maculā: aut rugā. Multi em̄ ⁊ alij eccl̓as ꝯgregar̄t:vt Martion ⁊ Ualētinus ⁊ Hebiō ⁊ Manicheus ⁊ ceteri oēs heretici. Sꝫ ⁊ ille eccleſie nōſunt ſine macula vel ruga ꝑfidie. ⁊ id̓o dicebatde illis ꝓph̓a. Odi eccl̓aꝫ malignātiū: ⁊ cū impijs nō ſedebo. De hac aūt eccl̓ia que fideꝫ xp̄iintegram ſeruat audi quid dicat ſpūſſanctus īcāticis canticoꝝ. Una ē columba mea: vna eſtꝑfecta genitrici ſue. Qui ergo hāc fidē in eccl̓aſuſcipit: nō declinet in ꝯſilio vanitatis: ⁊ cū iniqͣ gerētibus nō introeat. Cōſiliū nāqꝫ vanitatꝭē qd̓ agit Martion: qͥ negat patrē xp̄i deū eſſecreatorem: qui ꝑ filium ſuum fecerit mundum.Concilium vanitatis eſt quod Hebion docet:ita Xp̄o credi debere: vt circūciſio carnis ⁊ obſeruatio ſabbati ⁊ ſacrificiorum ſolennitas: cetereqꝫ omnes obſeruantie ẜm legis litteram te-

neant̉. Concilium vanitatis eſt qd̓ docet Manicheus: pͥmo qui ſeip̄m ꝑaclytum nominauittum deinde qui mundum a malo factum dicit:deum creatorem negat: teſtamentum vetus repudiat: vnam bonam: aliā malā naturā ſibi inuicem aſſerit repugnare: coeternas aīas hoīmẜm pythagoreos in pecudes ⁊ aīalia ⁊ beſtiasredire ꝑ diuerſos naſcendi circulos aſtruit: reſurrectōeꝫ carnis noſtre negat. Paſſioneꝫ dn̄i⁊ natiuitateꝫ: nō in v̓itate carnis: ſꝫ in fantaſijsfuiſſe ꝯfirmat. Conciliū vanitatis ē: qd̓ Paulꝰſamoſatenus: ⁊ eius poſt hec ſucceſſor Photinus aſſeruit xp̄m nō fuiſſe an̄ ſecula natū ex patre: ſꝫ ex Maria cepiſſe: ⁊ nō eū deū hoīeꝫ natūſꝫ ex hoīe deū factū exiſtimat. Cōciliū vanitatꝭeſt: qd̓ Arriꝰ atqꝫ Eunomiꝰ docuit qͥ filiū dei n̄ex ip̄a pr̄is ſubſtātia natū: ſꝫ ex nihilo creatumvoluit. Conciliū vanitatis ē ⁊ qd̓ illi aiunt: qͥ filium dei qͥdem de ſubſtantia pr̄is fatent̉: ſctm̄ꝟo ſpm̄ ſeꝑant ⁊ ſecernunt: cū vtiqꝫ vnā eādēqꝫ ꝟtutē ⁊ diuinitatē trinitatis oſtēdat Saluator in euāgelio cū dicit. Baptizate om̄s gētes:In noīe pr̄is ⁊ filij ⁊ ſpūſſancti: ⁊ ē aꝑte impiūſeꝑari ab hoīe qd̓ diuinitus iungit̉. Conciliuꝫvanitatꝭ ē ⁊ hoc qd̓ olī ꝯgregauit ꝑtinax ⁊ praua ꝯtētio: aſſerēs Xp̄m carnē qͥdē hūanā ſuſcepiſſe: nō tn̄ ⁊ aīaꝫ rōnabilē: cum vtiqꝫ ⁊ carnī ⁊ſanguini ⁊ ſenſui hūano ac mēti vna eadēqꝫ ſalus a xp̄o collata ſit. Sꝫ ⁊ illud ꝯciliū vanitatꝭē qd̓ Donatianꝰ ꝑ africā traditōeꝫ eccl̓e criminando ꝯͣxit: ⁊ qd̓ Nouatus ſollicitauit lapſispnīaꝫ denegādo: ⁊ ſcd̓as nuptias cum forte iniri eas neceſſitas exegerit ꝯdemnando. Has ergo omnes velut ꝯgregatōnes malignantiū fuge. Sꝫ ⁊ eos ſi qͥ illi ſunt qͥ dicunt̉ aſſerere ꝙ filius dei nō ita videat vel nouerit pr̄eꝫ ſicut noſcit̉ ip̄e ⁊ videt̉ a pr̄e: vel regnū xp̄i eē finiēdū:aut carnis reſurrectōneꝫ nō integra nature ſueſubſtātia reꝑandā: futuꝝ dei iuſtū erga oēs negare iudicium: dyabolum debita abſolui damnatōe penaꝝ. Ab his inqͣꝫ oībus fidel̓ declinetauditꝰ. Scaꝫ ꝟo eccl̓aꝫ tene: q̄ deū pr̄eꝫ omīpotentē ⁊ vnicū filiū eius Ieſum xp̄m dn̄m nr̄m:⁊ ſpm̄ſcm̄ ꝯcordi ⁊ ꝯſona ſubſtātie rōne ꝓfitet̉Filiūqꝫ dei natū ex ꝟgine: paſſum ꝓ ſalutē humana: ac reſurrexiſſe in ea carne qͣ natus eſt credit: eum deniqꝫ ventuꝝ iudicē oīm ſperat: in qͦ⁊ remiſſio pctoꝝ ⁊ carnis reſurrectio p̄dicaturUeꝝ de remiſſione pctōꝝ ſufficere debere ſolacredulitas. Quis em̄ cauſas aut rōnē reqͥrat: vbi indulgētia pͥncipalit̓ eſt: cū terreni regis liberalitas diſcuſſioni nō ſit obnoxīa: ab hūana temeritate diſcutit̉ diuina largitio? Solēt em̄ cūirriſione adu̓ſuꝫ nos dice̓ pagani: ꝙ ip̄i nos decipiamꝰ qͥ putemꝰ crimīa q̄ oꝑe ꝯmiſſa ſūt ꝟbispoſſe purgari: ⁊ aiūt. Nūqͥd p̄t qͥ homicidiū fe