ParsI
generationē carnalis natiuitatis aſſumas: ſedmemēto hoc de incorꝑea dici ſubſtātia ⁊ nature ſimplicis. Si em̄ vt ſupra iā diximus: vel ineo quod cor gn̄at ꝟbum: vel mēs ſenſuꝫ: vl̓ luxex ſe parit ſplendorem: nihil hoꝝ requirit̉: necvlla in tali gn̄atōe fragilitas cogitat̉: qͣꝫto purius ⁊ ſacratius de hoꝝ oīm creatore cenſendumeſt: Sꝫ fortaſſe dicas iſta quā mēoras inſubſtātiua ē gn̄atio: neqꝫ em̄ lux ſubſtātiuū facit ſplēdorem: aut cor ſubſtantiuū gn̄at ꝟbuꝫ. Filiusaūt dei ſubſtātialiter aſſerit̉ gn̄atus. Ad hoc pͥmo omnium illud dicimus cuꝫ etiam in ceterisꝓferunt̉ exempla: nō ꝑ omnia tamē ſil̓itudinēſeruare poſſunt rei illius: cui p̄bere putant̉ exemplum: ſꝫ vnius alicuius ꝑtis: ꝓ qua vident̉aſſumpta: ſil̓itudinem tenent. Verbi gr̄a. Vtcum in euangelio d̓r. Sil̓e eſt regnum celoꝝ fermēto quod abſcondit mulier in farine mēſuristribus. Nunquid nam putabimus regnum celoꝝ ꝑ omnia ſil̓e eſſe fermēto: vt ſubſtantia illaita palpabilis ſit ac fragilis: vt ⁊ acidā fieri poſſit ⁊ corrupta? Sꝫ ad hoc ſolum exemplū iſtudvidet̉ aſſumi: vt on̄deret̉ ex ꝑua p̄dicatōe verbi dei humanas mentes fidei fermēto poſſe cōaleſcere. Sil̓r ⁊ cum d̓r. Simile eſt regnū celoꝝrheti miſſo in mare: quod ex omni gne piſciumabſtrahit. Et in hoc nunquid putandum eſt ꝙnature lini quo rhete oꝑamur: ac nodis: qͥbusmacule nectunt̉: regni celoꝝ ſubſtantia ꝑ omīaꝯferat̉? Sꝫ ad hoc ſolum videt̉ aſſumpta ꝯꝑatio vt oſtenderetur: quia ſicut rhete d̓ ꝓfundomaris piſces adducit ad littus: ita de ꝓfundoſeculi huius errore humane anime regni celoꝝp̄dicatōe liberantur. Ex qͥbus ꝯſtat exēpla nōin omnibus his quoruꝫ exempla ſunt eſſe ſimilia. Alioqͥn ſi eadem eſſent omnia: iam nō exempla dicerent̉: ſꝫ ip̄e potius res de quibus agit̉:viderent̉. Deinde etiam illud dicendum eſt: ꝙnulla creatura talis eſſe pōt qͣlis creator eius ⁊ideo ſicut ſine exemplo eſt diuina ſubſtātia: ita⁊ ſine exemplo ē diuinitas. Tū etiā illud addimus. Quia omnis creatura ex nihilo eſt. Si ergo inſubſtantiua ſcintilla q̄ ignis ē: ex ſe creaturam q̄ ex nihilo facta ē gignit: ⁊ ꝯditionem in hͦſeruat originis ſue: illius eterne lucis ſubſtantia q̄ ſꝑ fuit: quia inſubſtantiuum in ſe nihil habuit: inſubſtantiuum ex ſe ſplendorem proferre nō potuit. Et ideo recte vnicus d̓r filiꝰ. Unicus em̄ ei ſolus eſt qui ita natus eſt: nec cōꝑationem aliquam pōt habere: quod vnicuꝫ ē: necſimilitudinem in ſubſtantia cum facturis ſuishabere pōt ille qui factor eſt omnium. Hic ē ergo xp̄s Ieſus vnicus filius dei qui eſt dn̄s noſter. Unicus ⁊ ad filiū referri ad dn̄m pōt. vnicus eſt em̄ vere filius: ⁊ vnus dn̄s Ieſus xp̄s.Ceteri quippe filij lꝫ filij dicant̉: adoptionis ta-
men gratia dicunt̉ non veritate nature: ⁊ ſi dicunt̉ alij domini: ꝯceſſa tamē non ingenita ptāte dicunt̉. Hic vero ſolus eſt vnicus filius: ⁊ ſolus vnicus dominus. Sicut ⁊ apoſtolus ait.At vnus dominus Ieſus xp̄s: ꝑ quem omīa.Ideo poſtea qͣꝫ p̄poſitus ordo fidei: ineffabileſacramentum filij de natiuitate patris expoſuit: nunc ad humane ſalutis dignationem diſputationemqꝫ deſcendit. ⁊ hūc quem ſupra dixit:vnicum filium dei: ⁊ dominū noſtrū: nūc dicit.Qui natus ē ex ſpūſcō ex Maria virgīe. Heciam inter homines diſputationis natiuitas eſtilla diuine ſubſtātie: hec dignatōis eſt: illa nature. De ſpūſancto ex ꝟ̓gine naſcit̉: ⁊ iā in hocloco mūdior auditus requirit̉ ⁊ purior ſenſus.Hunc em̄ quē dudum de pr̄e natum ineffabilit̓didiciſti: a ſpūſancto templum fabricatum: intra ſecreta vteri ꝟginalis intellige. ⁊ ſicut in ſcificatione ſancti ſpūs nulla ſentienda eſt fragilitas: ita ⁊ in ꝑtu ꝟginis nulla intelligēda eſt corruptio. Nouus em̄ huic ſeculo datus eſt h̓ partus. nec immerito. Qui em̄ in celis vnicus filiꝰē: ꝯſequēter ⁊ in terra vnicus eſt: ⁊ vnice naſcitur. Nota ſunt omnibus ⁊ in euangelijs decātata de hoc ſcripta ꝓphetaꝝ: q̄ dicunt: ꝙ ꝟgoꝯcipiet ⁊ pariet filium. Sed ⁊ ꝑtus ip̄ius mirabilem modum Ezechiel ꝓph̓a an̄ formauerat.Mariam figuraliter portam dn̄i nominans: ꝑquam .ſ. dn̄s ingreſſus eſt mundū. Dicit ergohoc modo. Porta autem que reſpicit ad orientem clauſa erit: nō aꝑiet̉: ⁊ nemo tranſibit ꝑ eāqm̄ dominus deus iſrael tranſibit ꝑ eā: ⁊ clauſa erit. Quid tam euidens de ꝯſecratione ꝟginis dici poterat? Clauſa fuit in ea virginitatisporta: ꝑ ip̄aꝫ intrauit dn̄s deus iſrael: ꝑ ip̄amin hunc mundum de vtero ꝟginis ꝓceſſit: ⁊ ineternum porta ꝟginis clauſa: ſeruata ꝟginitate ꝑmanſit. Igit̉ ſanctus ſpūs refert̉ dominicecarnis: ⁊ templi eius creator. Incipe iā hinc intelligere etiā ſpūſſancti maieſtatem. Conteſtat̉em̄ ⁊ euāgelicus ſermo de ip̄o. Qd̓ cuꝫ loquētiangelo ad ꝟginē ⁊ dicēti: qꝛ ꝑies filiū: ⁊ vocab̓nomē eius Ieſum. Hic em̄ ſaluū faciet ppl̓m apctīs ſuis. Illa rn̄diſſet. Quō fiet iſtud: qm̄ virum non cognoſco? Dixit angelus ei. Sp̄ſſcūsveniet ſuꝑ te: ⁊ ꝟtus altiſſimi obumbrabit tibi⁊ ideo quod naſcet̉ ex te ſanctum vocabitur filius dei. Uide ergo cooperantem ſibi inuicemtrinitatem. Spūſſanctus venire d̓r ſuꝑ v̓ginē:⁊ ꝟtus altiſſimi obumbrare ei. Que eſt autemꝟtus altiſſimi: niſi ip̄e Xp̄s qui eſt dei virtus:⁊ dei ſapientia? Cuius autem hec virtus ē? Altiſſimi inquit. Adeſt ergo altiſſimus: adeſt ⁊ ꝟtus altiſſimi obumbrare ei. Que eſt autem virtus altiſſimi: niſi ip̄e Xp̄us qui eſt dei virtus ⁊ſapientia: Cuius auteꝫ hec virtus eſt: Altiſſi-