Epttoma triū librorum de anima
¶ Renes aūt menbrū attrahens ſuperfluā aquoſitatē ſanguinis a gybbo epatis per duas emulgentes completadigeſtione in epate. neceſſaria em̄ eſt multa ⁊ ſuperflua aquoſitas cibo. quia aliter non flueret ex inteſtinis per myſeratcas ad ep̄ar. Cum autē in epate completa eſt digeſtio tunc non eſt neceſſaria. qꝛ tunc ſanguis aptatus eſt qui vadit admenbra. ⁊ ideo creati ſunt renes attrahentes eam ꝑ foramen quod eſt in medio eoꝝ. Et illi qͥdem duo ſunt. qꝛ ſi eſſetvnus magnus coartaret̉ locus ⁊ non traheret̉ ſufficiēter aquoſitas ad deſcenſum ſufficiente. Duo etiaꝫ ideo ſunt viſi accidat nocumentū vni alter faciat oꝑationem. Renes aquoſitatē que peruenit ad eos purificant ⁊ mittunt ad veſtcam exiſtentes colatoria ſuꝑfluaꝝ humiditatū que currunt ad veſicam Aquoſitas aūt que ad eos ꝑuenit eſt adhucꝑmixta alicui parti ſanguinis. ⁊ eſt ſicut lotura carnis quādo fortiter eſt lota. ⁊ hunc ſanguineꝫ ab ipſa ſeparant renesad nutrimentū ſuum ⁊ aliaꝝ partiū que ſunt eis vicine. ꝓpter quod etiam cum renes debiles ſunt in ſeparando fit vrina ſicut lotura carniū. Eodem modo eſt de epate quādo ep̄ar ex debilitate ſua nō ſatis ſeparat ſanguinē. ſed cū nimioſanguine mittit eam ad renes cum vrina. tūc ſimil̓r fit ſicut lotura carniū. Et hoc accidit ex defectu caloris. Om̄ia em̄animalis interiora menbra oꝑtet eſſe ſicut fornacem in qua ſit calor naturalis. ⁊ oꝑtet ꝙ calor ſit conſeruatus in duobeo ꝙ ille calor regit totum corpus ſicut princeps regionem que eſt regnum ip̄ius. Epar autem eſt ad decoquendumet ad digerendum. ⁊ ita omne animal habens ſanguinem indiget corde ⁊ epate. Animal autem ſpirans preter hoc requirit pulmonem. vt in capitulo de voce dictum eſt¶ Uelica vltimū eſt interioꝝ menbroꝝ ⁊ pendet a vijs ꝓcedentibus a renibus ꝑ quas effluit vrina in veſicaꝫ. Heautem due vie inter duas tunicas veſice procedunt ad principiū illius partis virge que eſt collū veſice tam in viris qͣꝫin mulieribus. ⁊ ibi cadunt in concauū veſice. Ueſica aūt hominis magna eſt reſpectu ſui corꝑis. Et ſub̓a virge ē applicata collo veſice in om̄ibus aīalibus nobis notis Et tm̄ de anatomia ꝓ intelligentia multoꝝ dictoꝝ ſupra de vir¶ Nunc operi longo fas eſt imponere finemtutibus nutritiua ⁊ motiuaApologia¶ Quāuis alienas lineas inſequentē difficile ſit nō alicubi excedere. tāto nihilominꝰ ſtudio magni Alberti philoſophorū principis (qͥ erroribus ſcatentē ethnicoꝝ ph̓iam non parua ex parte purgauit. atqꝫ raſo mulieris captiue capite. ſuꝑcilijs pilis ⁊ vnguibus amputatis. iuxta domini in Deutronomio preceptū de ancilla atqꝫ captiua fecit iſraelitē) commentaria in diuerſos libros Areſtotelis edita luſtraſſe me arbitror vt nihil vel admodū parū huic inſeruerim oꝑi qd̓ſua non ſit auctoritate roboratum. Si quis igitur ſycophā ta noſtros labores quos ſtudioſoꝝ catheceſeon prefati doctoris cōtemplatione ſuſcepimꝰ carpere voluerit ⁊ genuinū in nos dentē exercere. an eius ſcriptis quod excerpſimusconſentaneū ſit nec ne videat. ⁊ ſic in eum vel in ergodioctē noſtrum temerariā horum editionem ⁊ in orbem diſſeminationem referat qui hec ipſa cōmentaria pro decidēdis dubijs nō nullis plurimū ꝓfutura cenſuit.¶ Cōmentarij trium libroꝝ Areſtotilis de anima intitulati. adiectis in calce duobus epitomatibus non paucis lucubrationibus in famoſiſſima agrippinen̄ Colonieacademica ꝑ Gerardū Herderwiccen̄ artiū liberaliū magiſtrum et ſacre theologieLicentiatū in eadem regentem proceſſum burſe Laurentiane cōtinētes abſoluti ⁊ accuratiſſime caſtigati opera ⁊ impen̄ Honeſti viri Henrici Quentell Colon̄ ciuis impreſſorie artis calotecnij characteriſati Anno gratie Milleſimo Quadringenteſimo ſuꝑ Nonageſimūſeptimo Sexto calēdas Iunij. ad finē optatū ſunt ꝓducti. Dequo ſit bn̄dictus Ieſus marie filius cum omnibus celeſtis hieruſalē ciuibus Amen