1

Pra3 ¶ Sed quero nunqͥd ſancti vident or̄ones nr̄as.℟. ẜm Ri. vbi ſupra ꝙ licet anime ſanctoꝝ naturali cognitione nō cognoſcāt oīa que fiunt in hacvita ⁊ maxime interiores motus cordis. quia ſolꝰdeus ſcrutatur corda. de ſimo. c. tua in fi. tamē inverbo vident ea que decet eos de noſtris actibuscognoſcerę. de quoꝝ qͣlitate ſunt illi actus quibuseos oramus orando. quia ad eoꝝ gloriā ꝑtinet ꝙad eos habeamꝰ neceſſe recurrere. et ꝙ ipſi p̄beātnobis auxiliū ad ſalutē.4 ¶ Quō debet fieri oratio? ℟. vt colligo ex Ri. vbiſupra. q. v. vj. ⁊. vij. et Tho. xxij. q. lxxxiij. Ho. etIo. an. vbi sͣ. ꝙ debet fieri cū ſeptē conditionibusſeu ſocijs. Et pͥmo cū humilitate Iudith. ix. Humilium ⁊ manſuetoꝝ ſemꝑ tibi placuit dep̄catio.Eccleſiaſtici. xxxv. Oratio humiliantis ſe ⁊cͣ. psͣ.Exaudiſti orationē humiliū. Hec hūilitas duodebet habere. Primo diffidentiam ꝓprie virtutis.hoc eſt reputes te indignū exauditione. Scd̓o cōfidentiā de dei miſericordia ne deſperes ſicut eccleſia facit que ſemꝑ in fine or̄onis dicit. ꝑ dominumnoſtrū hieſum xp̄m ⁊cͣ. q. d. O dn̄e nō ad me aſpicies: ſꝫ ad miſericordiā ſaluatoris. ⁊ ad aduocatatMariā. ſic vide qd̓ in letanijs dicit̉ ꝑ paſſionem.per crucē ⁊cͣ.¶ Secundo cū bona diſpoſitione: ſeu cōtritioneſuoꝝ peccatoꝝ. quia cū is qui diſplicet ad intercedendum mittit̉ irati animus potius ad deterioraꝓuocat̉. Dicit Gre. iij. q. vij. in grauibus. et. xlix.diſt. §. j.5 ¶ Utꝝ oratio peccatoris exaudiat̉? ℟. vt colligoex. Ri. ⁊. S. Tho. vbi sͣ. ꝙ aut peccator aliqͣ petitvt peccator .i. ẜm deſiderium peccati. ⁊ tunc nō exauditur ex miſericordia. ſꝫ bene quādoqꝫ ad vīdictam. dū ꝑmittit̉ amplius ruere in peccatis. Un̄Aug. Quedā negat deꝰ ꝓpitiꝰ q̄ cōcedit iratꝰ. Etſic intelligit̉ illud Prouer. xviij. Qui declinat aurēſuā ne audiat lege: oratio eiꝰ execrabilis erit. Autpeccator orat ex deſiderio bono nature. et ſic deusexaudit non quaſi ex iuſticia. quia talis non meretur. ſed ex miſericordia. ſi tamen alie conditionesconcurrant.¶ Sed quid ſi orat pro alio. nunqͥd exaudiet̉? ℟.ꝙ aut orat vt miniſter eccleſie. ⁊ ſic exauditur .j. q.j. c. dictū eſt. Aut orat vt priuata ꝑſona. ⁊ ſic nō exauditur peccator ꝓ alio orans. Et ſic intellige. c. ſiquis inquit. ⁊. c. ipſi ſacerdotes. ⁊. c. ſacroſancta. ⁊c. neceſſe .j. q. j. Ueꝝ eſt ꝙ ſi ille qui inducit peccatorem ad orandū ꝓ ſe ſit bonus tunc peccator exaudietur: nō ꝓ ſuo ſꝫ pro merito poſcentis. d. c. dictum eſt. Sed aduerte ꝙ hic ⁊ in. §. p̄cedenti accipitur peccator ille qui eſt in mortali: nec de eo eſtattritus vel contritus. quia licet quis eſſet in peccato. tamē de eo dolet et ꝓponit abſtinere ⁊ ſatiſfatere. tunc nō habet locum iſtud ſꝫ illud quod dicitAug. ſuꝑ Io. omel̓. xliiij. Si em̄ peccatores deusnō exaudiret fruſtra ille peccator publicanus oculos in terra demittens ⁊ pectus ꝑcutiens diceret.Domine ꝓpitius eſto mihi peccatori. cuius contrariū ibi patet. quia deſcendit iuſtificatus. ⁊ ideocales exaudiunt̉.

tio¶ Tercio debet eſſe oratio aſſociata cum breuilo/ 8quio. Math̓. vj. Cum oraueritis nolite multū loqui. Facit de con. di. v. c. nō mediocriter. ſꝫ contrarium xp̄s. Luce. xviij. dicit. ſemꝑ oportet orare etnunꝙͣ deficere. Item Luce. vj. dicit̉ ꝙ ꝑnoctauitorando. Et Luce xxij. dicit̉ ꝙ ꝓlixius orauit. Facit. lxxvj. di. c. noſce. Ad quod dicenduꝫ ꝙ orationō ſolum ẜm ſuā cauſam: que eſt deſideriū charitatis. ſed etiā ẜm ſeipſam pōt eſſe diuturna. Et qd̓ego dico ꝙ debet eſſe breuis. Hoc intelligo taliterne immorantibꝰ nobis aliud cordi noſtro inſeratinimicus. Et ideo ſancti patres aliquantulū orabant. ⁊ poſtea aliquid operis faciebant. deinde adorationē redibant ſic et nos nō ita debemus ꝓlōgare orationē ꝙ in ipſa repleamur vagationibusſꝫ potius eam breuē facere vt cum feruore eam expleamus. Et hoc eſt qd̓ dicit Augꝰ. ad ꝓbā. multum loqui in orādo eſt rē neceſſariā ſuꝑfluis agere verbis. Cum plerūqꝫ hoc negociū plus gemitibus ꝙͣ ſermonibꝰ agat̉. Et hic loquit̉ de or̄one voluntaria nō de illa q̄ eſt de neceſſitate. vt officiū clericis et hmōi.¶ Utrum oratio debeat eſſe vocalis? ℟. ẜm. Ri. 9vbi sͣ. q. iij. ꝙ duplex eſt oratio. Quedā cōmunis.ſcꝫ que ꝑ miniſtros eccleſie in ꝑſona totius populi deo offert̉. ⁊ talis debet innoteſcere populo proquo offert̉ vt excitetur ad deuotionem. ⁊ ne poſſitſuſpicari ī miniſtris eccleſie illius ordinis omiſſioet ideo talis debet eſſe vocalis. Alia eſt oratio ſingularis ꝑſone .ſ. que offert̉ ab homine: inquantuꝫeſt ſingularis ꝑſona. ſiue ꝓ ſe oret ſiue ꝓ alio. et talis oratio ꝙͣuis nō ſit neceſſariū ꝙ ſit cum ſenſibilivoce: niſi ad hoc hō ſit obligatus ex voto: tamenqn̄qꝫ expedit ad meritū. vt mentali adiungat̉ vocalis. vt ꝑ vocalem feruor cordis amplius excitet̉.Ex quadā em̄ naturali vnione anime ad corpusmotus corporis diuerſimode affectiones animeexcitant ⁊ immutāt. Si tamē in caſu vocalis oratio remitteret interiorē feruore. tunc nō eſſet vocaliter orandū oratiōe ſingulari. qn̄qꝫ etiā ex exceſſuferuoris mentis ꝓrumpit hō in vocalem or̄onemPoteſt etiā fieri vocalis oratio ad redditionē debiti. vt patet homo ẜm totū ꝙ habet deo ſeruiat. Etillud Math̓. vj. orantes nolite multuꝫ loqui. Intelligendum eſt ẜm Aug. ad ꝓbandū ꝙ nō eſt loquendū multū .ſ. vt multa locutio ſit efficax ad exauditionē quo eloquētiores erimus. qꝛ dens pͥncipaliter ad intentionē aſpicit. Propterea ſubiūxitAug. ibidē nō deeſt multa p̄catio. ſi feruens perſeuerat intentio.¶ Quarto requirit oratio ꝙ fiat cū bona intētio­ 10ne et feruēter. Sed hic querit̉. Utrꝝ oratio vocalis ſine mentali attētione ſit efficax?: Rn̄. ẜm. Ric.vbi sͣ. q. vj. ꝙ triplex eſt efficatia or̄onis. Prima ēin merendo ſeu ſatiſfaciendo. Secūda eſt in impetrando. Tercia eſt oranteꝫ ſpūaliter et ſenſibiliterreficiendo. Unde nullā iſtarū habet vocalis oratio: niſi eam concomitet̉ concors meditatio. Moralis em̄ non eſt actus exterior. niſi ꝑ cōparationēad actū rōnis interiorē. Aduerte tamē ꝙ intentiodebita ⁊ actualis ſi adſit in pͥn. vocalis orqnis.