Tua nos.Tue fraternitati.

tempore. nec obſtat ẜm eū ſi dicat̉ ꝙ ſiquis cōſentit in abſenteꝫ ⁊ illa certificata ratificat ⁊ ꝯſentit eſt mr̄imoniuꝫ. qꝛhoc caſu is qui ꝯſentit pͥmo durauit in pͥmo cōſenſu. ſecusvbi receſſiſſet. ¶ Nōͣ ex hoc dicto Hoſt. ꝙ ad mr̄imoniuꝫꝯͣhendū nō reꝗͥritur ꝙ ꝯſenſus p̄ſtetur ſimul eodē tempore. ſed ſatis eſt ꝙ vnus cōſentiat ꝑ pͥus ⁊ duret in ꝓpoſitoſuo ⁊ alteriꝰ cōſenſus poterit accedere ex poſtfacto. ⁊ ideꝫtenet Hoſt. sͣ. eo. ex lr̄is el. ij. ſed de hoc dubito ꝑ id qd̓ notat glo. in. l. cōſenſu. ff. de ac. ⁊ ob. ⁊ in. l. i. ff. de ꝯͣhen. emp⁊ vtrobiqꝫ noͣbiliter glo. dicit ꝙ etiā in ꝯͣctibus ꝗ ꝑficiunt̉iuregētiū dꝫ cōſenſus ſimul p̄ſtari. idem̄ quo ad maͣm noſtram videt̉ ſentire ſpe. in ti. de deſpon. in. i. col. vbi dicit ꝙreſpōſio alterius dꝫ ſequi incōtineti ꝑ. l. cōtinuus actus. ⁊in. l. i. ff. de v̓bo. obli. ⁊ hoc videt̉ tutius ⁊ verius de ſubtilitate iuris lꝫ pͥmū ſit eꝗus. Et noͣ illud in practica qd̓ videt̉ſeꝗ Io. an. hic ⁊ in. d. c. ex lr̄is.Ber legitiUe fraternitati. nuꝫ conſenſum ꝯͣhitur mr̄imoniū. inter eos tn̄ ꝗ loqui poſſunt dꝫ ꝯſenſus verbis exprimi. Uel aliter ẜmintellectū queꝫ infra tenebo. Solo conſenſu legitimo ꝯͣhit̉mr̄imoniū ſed v̓ba reꝗrunt̉ quo ad ꝓbationeꝫ. ⁊ intelligevel alia ſigna eꝗpollētia. Prīo ponit qōnē. 2º eius ſolutionem quā ꝓbat exēplis. ſcd̓a ibi nos igit̉. ¶ Caſus litteralis. Queſitū fuit a pa. vtrū ꝑ ſola verba poſſit ꝯͣhi mr̄imoniū: ⁊ ſi ꝑ verba ſola. q̄ritur ex ꝗbus. rn̄det pa. ꝙ mr̄imo.niuꝫ in veritate ꝯͣhitur ꝑ legitimū cōſenſuꝫ viri ⁊ mulieris:ſed verba neceſſaria ſunt qͣꝫtū ad eccl̓iam exprimētia cōſenſum mutuū de p̄ſenti: ⁊ ꝑ cōſenſum reuera ꝯͣhitur mr̄imoniuꝫ. qꝛ muti p̄n̄t ꝯͣhere mr̄imoniū ꝑ ꝯfenſuꝫ mutuum ſineverbis: dūmodo ꝑ aliqua ſigna ꝯſenſuꝫ expͥmāt: ſed pueriante legitimos ānos ꝑ ſola vba nō ꝯͣhunt cū antea eoꝝ cōſenſus nō ſit legitimus. Ber. ¶ No pͥmo ꝙ ad ſubſtātiamr̄imonij v̓ba nō reꝗrunt̉: ſed ſufficit ſolus cōſenſus legitimus. ¶ Sed ꝯͣ hoc opponit̉. nam lr̄a hic videt̉ velle ꝯͣriūdum dicit ꝙ verba ſunt neceſſaria quo ad eccl̓iam. illud. .n.neceſſario reꝗͥrit̉ ſine quo actus eſt nullus. vt patet ī fi. littere. So. glo. multū in hoc inſtat ⁊ inuolute loꝗt̉. doc. ſuntvarij. Inno. tenuit verba eſſe de ſubſtātia quo ad eccleſiaꝫmilitāteꝫ in loꝗ valētibus. Et hoc ſtatuit eccleſia ẜm eumne tantū ſacramētū eſſet incertū: alias ſeꝗ poſſet abſurduꝫꝙ ſi vir vidēs mulierē cōſentiret in eā in corde ſuo ⁊ idē faceret mulier ꝙ inter eos eſſet mr̄imoniū. Ex quo poſſentſequi multe abſurditates. Hoſt. tenuit v̓ba nō eſſe de ſubſtantia ēt quo ad eccleſiā: ſed ſatis eſt qualitercūqꝫ appareat de ꝯſenſu. Io. an. diſtinguit ꝙ aut p̄ceſſit ꝯͣctus ⁊ nō requirunt̉ verba: al̓s verba ſunt neceſſaria. Sꝫ doc. moderniores cōiter ſentiūt cum Hoſt. cū ſatis ſit ꝙ appareat doꝯſenſu ꝑ ſigna ēt in loꝗ ualentibus. nam v̓ba exiguntur ſolum ad oſtendēdum cōſenſum ideo ſatis eſſe dꝫ ꝙ ꝑ ſignaappareat de ipſo cōſenſu. ⁊ hanc opi. ſemꝑ tenui ⁊ ꝓbo ꝑillu tex. nam cōſultatio h̓ fuit facta in genere ⁊ papa rn̄dendo ꝓbat v̓ba nō eſſe de ſubſtātia adducēdo exēplū in muto. Si .n. quo ad validitatē mr̄imonij voluiſſet equipararemutū ⁊ loꝗ valēteꝫ inepte adduxiſſet exēplū de muto. ⁊ lꝫpoſtmodū dixerit vba eſſe neceſſaria habuit reſpectum qꝛcōiter loꝗ ualētes expͥmūt cōſenſum ꝑ v̓ba ¶ Item videmꝰꝙ legatū ⁊ fideicōmiſſum pn̄t relinꝗ nutu ēt a loꝗ ualentibus. vt in iur. alle. in glo. Ad idē facit tex. sͣ. eo. cum apud.vbi dicit̉ ꝙ ſufficit cōſenſus. nam illud dicit̉ ſufficere quopoſito nihil aliud reꝗͥrit̉ ad ſubſtantiā actus. vt noͣt glo. ind. c. ſtatutū. de reſcrip. li. vi. Itē nō refert ꝗd ex eꝗpollentibus fiat. vt in. c. lꝫ ex quadā de teſti. Item ꝓbo ⁊ alia rōneneceſſaria cōcludēte. mr̄imoniū eſt de iure diuino. vt ī. c. i.de voto. li. vi. de iure v̓o diuino nō diſtīguit̉ inter mutuꝫ ⁊loꝗ ualentē. illud aūt certuꝫ eſt ꝙ mutus pōt ꝯtrahere mr̄imoniū ſine v̓bis dūmodo expͥmat cōſenſum ſignis vt. sͣ. e.cū apud. vbi papa rn̄dit nō ſtatuēdo de nouo ſꝫ ẜm ius antiquū. ergo fortiꝰ poterit hoc valēs loꝗ qꝛ cū meliuſ ſit ſenſatus poterit melius cōſenſuꝫ ſignis oſtēdere. Itē nullus

tex. p̄ciſe reꝗrit v̓ba. Nec ob. iſtud. c. qꝛ h̓ papa rn̄det adcōſultationē. ⁊ ſic nō ponit ius de nouo vt not. in. c. cōſultationi de tēpo. or. ⁊ ꝑ h̓ tollit̉ motiuū Inno. duꝫ dicit ꝙ eccleſia hoc ſtatuit. nam hoc flatutū nullibi habet̉. Ad idē facit. c. ex parte de reſti. ſpo. ⁊ hanc opinionē ſenſit glo. noͣbilis in. c. ſufficiat. xxvij. q. ij. vbi gl. exponit tex. illū dum dicit quo ad eccl̓iam .i. quo ad ꝓbationem. ꝓbatio vero conſenſus non reſtringitur ad verba vt in. l. nutu. ff. de legat.¶ Abbas.Generaliter ſūmari ſic pōt.UA NOS. Non eſt mr̄imoniū vbi alterꝯͣhentiuꝫ non cōſentit. ſed h̓ ſūmariū nullaꝫ dubitationē hꝫ: ideo ſpālius ſūmo ſic. Si alter ꝯͣhentium vtit̉ verbis dubijs aīo decipiendi muliereꝫ ⁊ eampoſtmodū cognoſcit carnaliter iudicat̉ pro mr̄imonio ī foro iudiciali. ſecus in penitentiali. h. d. ẜm verum ⁊ cōem intellectū. pͥmo cōſultatio. ſcd̓o rn̄ſio ibi ſuꝑ quo. 2ª vero eſtduplex. prima quo ad foꝝ iudicialem. ⁊º quo ad penitentialem. ſcd̓a ibi nos aūt. ¶ Caſus lr̄alis. Quidaꝫ iuuenis requiſiuit quādaꝫ muliereꝫ ſepe vt ei carnaliter cōmiſceret̉.ſed ip̄a ꝯſentire nolebat niſi deſponſaret eandē: tandeꝫ nullo pn̄te nec vlla ſolēnitate adhibita dixit illi mulieri iohannes te deſponſat cū ip̄e nō vocaret̉ iohānes: ſed finxit ſe ſicvocari: nō credens ꝓpterea mr̄imoniū ꝯͣhere cum eademex eo ꝙ ip̄e nō vacabat̉ iohānes: nec habebat ꝓpoſituꝫ:hendi cū illa nec conſenſit in illaꝫ ſi illa in euꝫ cōſenſit: ⁊ ſiccarnaliter cognouit eandē. querit̉ vtrū ſit mr̄imonium ītereos. Rn̄det papa ꝙ cū prefatus vir mulierē illam deſponſauerit: ⁊ in ꝓpria ꝑſona ſub nomine alieno: quo vocari ſefinxit ⁊ inter eos ſit carnalis copula ſecuta videt̉ pro matriᵐmonio preſumēdū. niſi exp̄ſſe dictū fuiſſet pape ꝙ ille neꝓpoſuit. nec ꝯſenſit illam ducere ī vxorē. Item dicit papꝙ ſi res ita ſe habet videlicet ꝙ ille nō ꝓpoſuit illam duce­ ier adre in vxorem. nec in eaꝫ cōſennt. nō debet ex illo facto mr̄i­ omoniuꝫ iudicari. qꝛ in eo nō inuenit̉ ſubſtantia coniugaꝯͣctus. nec forma ꝯͣhendi mr̄imoniuꝫ. qꝛ ex altera parte ſo­ m.lūmodo dolus affuit. ⁊ defuit conſenſus ſine quo mr̄imo­ nil̓nium nō ꝯͣhitur. Ber. ¶ No pͥmo ꝙ nō vitiatur ꝯͣctus ſi feꝯͣhens loquit̉ ī tertia ꝑſona intelligendo tn̄ d̓ ſeip̄o. ad hoc qͦfacit. c. qd̓ aūt de iurepatro. ⁊. c. dudū de cōuerno. cōiuga.¶ Scd̓o noͣ ꝙ ꝯͣhens in ꝓpria ꝑſona efficaciter obligaturlꝫ doloſe mutauerit ſibi nomē. ⁊ eſt rō qꝛ nomina ſunt inuēta ſignificandoꝝ nominū gratia. inſti. de leg. §. ſiquis. ſed iexquo cōſtat de corpore nō eſt curandū de nomīe vt in. d.§. ſiquis in noīe. ¶ Teruo noͣ ꝙ qͣꝫ qͣꝫ due ſint cāe principales ob quas fuit inſtitutū mr̄imoniuꝫ .ſ. cā ſobolis ⁊ incontinētie euitāde vt noͣ. xxvij. q. i. in ſūma. tn̄ tenet mr̄imonium lꝫ alia cā inducat̉ quis ad ꝯͣhendum. nam effectus li.bidinis induxit hic iſtum iuuene ad ꝯͣhendum. ⁊ ideꝫ dicit̉de eo qui ꝯͣhit cā dotis. vel ꝓpter parentelam mulieris velꝓpter pulchritudineꝫ eius. nam multe ſunt cāe impellētesad mr̄imoniuꝫ de quibus vide in dicta glo. ¶ Quarto noͣꝙ in foro anime de oībus creditur confitenti etiam ſi allegat turpitudinē ſuam. ⁊ eſt ratio qꝛ ſolum ibi agitur de ſupreiudicio. ¶ Ultimo nota ꝙ quibuſcunqꝫ verbis quisvtatur in contrahendo vel quemcunque dolum adhibeaſi in veritate nō conſenſit nō eſt mr̄imonium quo ad deuꝫ¶ Oppo. ꝯͣ tex. videtur .n. ſibi ꝯͣdicere. nam in v̓. ſuꝑ. videtur iudicare pro mr̄imonio ſed ꝯͣrium poſtmodū dicit in vnos autem. Solū. duplex poteſt eſſe intellectus. pͥmus?vſqꝫ ad ver. nos aūt. loquit̉ in foro iudiciali in quo quisauditur allegans turpitudineꝫ ſuā vt in. c. inter dilectos ddona. ſed ex p̄ſumptiōibus iudicat̉. sͣ. e. ex litteris el pͥmovnde exquo conſtat illuꝫ deſponſaſſe mulierem in ꝓpriaſona ⁊ eaꝫ cognouiſſe carnaliter debet iudicari pro mr̄imnio nō obſtante mutatiōe nominis. qꝛ aut fuit facta ignorater ⁊ non ob. error exquo cōſtat de corꝑe. aut ſcienter ⁊ dolus nō debet ſibi ꝓdeſſe. nam interpretatio dꝫ fieri ꝯͣ doleſum. ⁊ intelligi debēt verba ſcd̓m illum ſenſum queꝫ ſolerecte intelligentibus generare vt in. d. c. ex litteris. v. ver