PARS .I. De PreſentiaMortis. DIS. .IIII.

viuacem mortē iniquitas rapiat. Exemplū dequodā diuite peccatore. qui cū diu male vixiſſet. et ſemel ad cōfeſſione veniēs nullā a confeſſore penitentiā reciꝑe vellet. dicēs. ꝙ penitētias agere. nec cōſueuerat. nec valeret. tandemcōfellor vix ab eo potuit extorq̄re. ꝙ quolibꝫdie facerꝫ ſibi dici maue qn̄ ſurgerꝫ. et ſero qn̄lectū intraret. dn̄e vos moriemi. vel aliqͥd eqͥpollēs. Quod cum multis diebus dictū ei fuiſſet. nec nomē mortis auditū eius aīm penetraret. tandē diuino nutu cōpūctus expauit. aduertens ꝙ indubitāter decederꝫ. ſꝫ ignorabat.qn̄ vel quō ex hac vita migraret. Hoc aūt conſtabat ei. ꝙ niſi vitā ſuaꝫ corrigeret. ſine fineꝑiret. Cōfeſtim igit̉ cōfeſſus. oīno ſe mādatiscōfeſſoris expoſuit. vitamqꝫ ſuā in melius cōmutauit. Itē cum quidā pyrate agerēt in tempeſtate poſiti vouerūt ꝙ ꝯfiterent̉ ſi euaderētEuadentes ꝯfitent̉ cuidā heremite. Cū ſuaſualiquoꝝ eidem cōfiteret̉ magiſter eoꝝ. arguitur ab eo de flagitiis ſuis. et ad papam mittitur. Ille aūt eum occidit. Idē fecit de alio. Tertio aūt cōfitens tractat̉ blande. et iniungiturei cū non poſſet euelli a malitia ſua. vt ſaltemhoc faceret. ꝙ quotiēſcūqꝫ aliquis moreret̉ ſipoſſet adiuuaret eū poni in terra. & cogitaretqualis fuiſſet mortuus. & qualis ip̄e eſſet futurus. & ꝙ idem fieret de eo cito. Quod cumſepe hoc faceret. et de morte frequēter cogitaret. horruit ſtatum ſuum. & fugiens ad heremum artiſſimā penitentiam egit. ¶ Quintomemoria mortis ꝓuocat ad mūera largitatisAlexander vt cognouit ꝙ moreret̉. dimiſit regnū pueris ſuis. i. Mach̓. j. Multi timore mortis cōdunt et ordinant teſtamēta. et dant elemoſinas. & amicos ſibi faciūt. et interceſſoresacquirūt ẜm cōſiliū dn̄i. Luc̓. xvj. Eacite vob̓amicos de mā. iniqui. &cͣ. Ambroſiꝰ. Non ſūthoīs bona que ſecum portare nō pōt. ſola aūtmiſericordia comes eſt defūctoꝝ. Dicit̉ ꝙ quidam burgenſis pariſien̄. parauit feretrū ſuuꝫin camera ſua in quo deferret̉ cuꝫ morereturvt ꝑ hoc mortis memoriā haberet & ꝓuocaret̉ad oꝑa miſericordie. & in die defūctoꝝ replebat illud panibus quos pauꝑibus dabat dicēsEccecito moriar. & quis memorabitur mei.¶ Sexto reprobat oꝑa vanitatis. Om̄e mundi gaudiū. & omnē ineptam letitiam & hmōicōtemnit. qͥ de mortis amaritudīe recordaturẜm illud ecc̄es. ii. Riſum reputaui errorem. &gaudio dixi quid fruſtra deciꝑis. Idē. vii. Melius eſt ire ad domū luctus. qͣꝫ ad domū conuiuii. In illa em̄ finis docet̉ oīm. Idem. xi. Simultis annis vixerit hō. & in his oībus letusfuerit. memīſſe debet tenebroſi temꝑis & dieꝝmaloꝝ. qui cū venerint. vanitatis arguenturom̄i que in mūdo ſunt vana eſſe. ¶ Septimo in meditatione mortis cōtemnitur mūdicupiditas. Ad cōtemptū mūdi et omniū terrenoꝝ multū valet meditatio mortis. Iob pͥmo.Nudus egreſſus ſum de vtero mr̄is mee. nudus reuertar illuc. Idē. xxvii. Diues cū dormi

erit nihil ſecum auferet. aꝑiet oculos ſuos. &nihil inueniet. pͣs. Ne timueris cū diues factꝰfuerit hō &cͣ. Ideo Iero. Facile cōtemnit om̄ia.qui ſe ſꝑ cogitat moriturum. Vn̄ legit̉ in barlaam. ꝙ cum viderꝫ ioſaphath ſenē decrepitūaudiens ꝙ om̄es ſi diu viuāt hn̄t ad hāc miſeriā deuenire. niſi pͥus morte p̄ueniant̉. īcepitcogitare de morte. & inde delectabilia abhorrere. Dicit̉ ꝙ cum frater gregoriꝰ audiēs legiin biblia de antiquis. ille vixit tot ānis. & iſtetot. & mortuus eſt. mundū cōtemnens intrauit ordinē p̄dicatoꝝ. vbi factus eſt maximusmagiſter in theologia. & cōtemptor mundi&ſui. ¶ Item cū eccleſia conſecraret̉ in qua eratcomes ſepultus. & deberet inde extrahi ꝓptercōſecrationē. patefacto eiꝰ ſepulcro. apparuitimmaniſſimus buſo ſuꝑ faciē eius eum corrodens. & alij vernes et ſerpētes. ad quoꝝ aſpectum et horrorē om̄s reſilierūt. Filius autē dicti comitis iuuenis hoc audiens acceſſit. & viſa carnis paterne ſanie & vermiuꝫ diu̓ſitate &horrore. incepit ineſtus cogitare de morte. &qͣꝫuane ſūt mūdi diuitie et delitie & honores.Vn̄ relictis oībus fugit cogitās ſe bt̄m fore ſipauꝑ fieret pro xp̄o. Quidā aūt domicelli citius eum ſequētes & inueniētes. nec eum reuocare valentes venditis equis & rebus. & prodeo erogatis. ad monitōeꝫ eius eum paupereꝫpauꝑes ſequebant̉. multa cōuitia ꝓpter deumab hoībus ſuſtinētes. roniā venit. vbi factus ēcarbonarius. & ſecretū ſuū cuidā cardinali cuicōfeſſus eſt. & ſtatū ſuū reuelauit. Cū autempoſt plures annos ſemel vrbē intraſſet ad vendendū carbonē. & ī domū dicti cardinalis cōfeſſoris ſui carbōes deportaſſꝫ. arreptus ibi infirmitate. poſt ſuſcepta ſacramēta oīa pauꝑ iacens ſub gradu ad dn̄m migrauit. Quo factoom̄s cāpane vrbis ꝑ ſe ſonuerūt. Quod cū ppͣmiraret et cardinalis confeſſor eius reuelauitcauſam. hoīes aūt terre ſue exiſtentes ī curiaaudientes hoc quem viuum querebāt mortuum inuenerūt. Ad idē facit exemplū qd̓ ponit barlaam ad ioſaphat de hoīe. qui fugiensvnicornē incidit in baratrū. in quo arbuſculaapprehendens. vidit in eius radice duos mures. vnū albū. alium nigrum. radicem arboriscōtinue corrodentes. In fundo vidit drachonem horribilē aꝑto ore ip̄m deuorare volētemEleuatis aūt oculis vidit ille modicū mellis inarboris ſūmitate. Qui oīm p̄dictoꝝ oblitus.totū ſe cōtulit ad mellis dulcedinē. Sed dumnō aduertit. arbore corroſa a muribus in profundū ſubito corruēte. dracho cōtinuo ipſumdeuorauit. Vnicornis eſt mors. Baratrū mundus. Arbuſcula. vite pn̄tis miſeria. que albo &nigro mure. id eſt die et nocte cōſumit̉ inceſſanter. Dracho expectans. dyabolus inſidiās& exitum nr̄m deſiderans ad ꝑdendum.¶ Octauo in meditatione mortis inſtruiturcordis hūilitas. vn̄ antiqui hūiliare ſe volētesponebant cinerē ſuꝑ capita ſua in memoriā ꝙcinis eſſent ecc̄i. x. Quid ſuꝑbis terra et cinis.