318

T, LIVII [Ü.C.565.A.C.5S 7 .] _

hil temere nec trepide, ad omnes aditus stationibusfirmatis, qua signa fern vidcbaat, ea rubore virorumopposito scandcre liostem sinunt: quo successeritmagis in arduum, eo pelli posse per proclire faciliusrati. Medio fere clivo restitere: atque inde ex locosuperiore, qui prope sua sponte in hostem inferebat,inipetu facto, strage ac ruina fudere Gallos: ut nun-quam postea nec pars, nec universi tentaverint talepugnae genus. Omissa itaque spe per vim atque ar-ma subeundi, obsidioneni parant: cuius ad id tcmpusinimcinores, et, quod in urbe fuerat, frumentum in-cendiis urbis absumpserant,et ex agris per ipsos diesraptum onine Veios erat. Igitur, exercitu diyiso,partim per finitimos populos praeilari placuit, par-tim obsideri arcem: ut obsidentibus frumentum po-pulatores agrorum praebercnt. Proficisccntes Gal-los ab urbe, adRomanam cxperieudam virtutem, for-tuna ipsa Ardeam, ubi Camillus exsulabat, duxit:qui maestior-ibi fortuna publica, quam sua, quumdiis hominibusque accusandis senesceret, indignandomirandoque, ubi illi yiri esscnt, qui secum Veios Fa-lcriosque ccpissent, qui alia bella fortius semper,quam felicius, gessissent; repente audit, Gallorumexercitum adrentare, atque de eo pavidos Ardeatesconsultare. Nec secus quam diyino spiritu tactus,quum se in mediam concionem intulisset, abstineresuetus ante talibus conciliis:

XL1V. Ardeates, inquit, veteres amici, novi etiameines mei, quando et vestrum beneficium ita lulit, etfortuna lioc egit mca, nemo vestrum conditionis meaeoblitum me huc processisse putet: sed res ac pericu-lum commune cogit, quod quisque possitin re Jrcpidapraesidii, in medium conferre. Et quando ego vobispro tantis veslris in me merilis graliam referam, sinunc cessavero ? aut ubi usus eril mei vobis, si in bellononfuerit? Hac artein patria steti; et, invictus bei