310

T. LI VII [U. C. 361. A. C. 388.]

Gallorum, datur responsum: Etsi novum nomen au-diant Romanorum, tarnen credere viros forles esse,guorum auxilium a Clusinis in re trepida sit implora-lum. Et, quoniam legatione adversus se maluerint,quam annis, tueri socios, ne se quidem pacem, quamilliafferant, aspernari, st Galtis, egenlibusagro,quemlatius possideanl, quam colant, Vlusini, parlemfiniumconcedant: aliter pacem impelrari non posse. Et re-sponsum coram Romanis accipere veile : et, si negelurager, coram iisdem Romanis dimicaturos, ul nuntiaredomum possent, quantum Galli virtute cetcrosmorta-les praeslarent. Quodnam id ius esset, agrum a pos-sessoribuspelcre, aut minariarma? Romanis quaeren-tibus, et, quid in Etruria rei Galhs esset? quum illise in armis ius ferre: et onmia fortium virorum esse,ferociter dicerent, accensis utrimque animis ad armadiscurritur, et proelium conseritur. lbi, iam urgen-tibus Romanam urbein fatis, legati contra ius gen-tium arma cnpiunt: nec id clam esse potuit, quumante signaEtruscorum tres nobilissimifortissimiqueRomanae iuventutis pugnarent. Tantum eminebatperegrina virtus. Quin etiam Q. Fabius, evectus ex-tra aciem equo, ducem Gallorum, ferociter in ipsasi-gna Etruscorum incursantem, per latus transfixumhasta, occidit: spoliaque eius legentem Galli agno-vere, perque totam aciem, Romanum legatum esse,signum datum est. Omissa inde in Clusinos ira, re-ceptui canunt, minantes Romanis. Erant, qui ex-templo Romain eundum censerent. VTcere seniores,ut legati prius mitterentur questum iniurias postu-latumque, ut pro iure gentium riolatoFabiidederen-tur. Legati Gallorum quum ca, sicut erant mandata,exposuissent, senatui nec factum placebatFabiorum,et ius postulare barbari videliantur: sed, ne id, quodplacebat, decerneret in tantae nobilitatis viris, am-bitio obstabat. Itaque, ne penes ipsos culpa esset