S8 T. LI VII [IT. C. 246. A. C. 5o6.]

giuni tribunal constitit. lbi quum Stipendium fortemilitibus darctur, et scriba, cum rege sedens parifere ornatu, multa ageret, eum milites vulgo adirent,timcns sciscitari, uter Porsena esset, ne ignorandoregem semet ipse aperiret, quis esset, quo temerc tra-xit fortuna facinus, scribam pro rege obtruncat. Va-dentem inde, qua per trepidam turbam cruento mu-crone sibi ipse fecerat viam, quum, concursu ad cla-morem facto, comprehensum regii satellites retra-xissent, ante tribunal regis destitutus, tum quoque,inter tantas fortunae minas, metuendus magis,-quammetuens: Romanus tum, inquit, civis: C. Mucium vo-caut. Tfoalia hoalem occidere volui: nec ad mortemminus animi est, quam fuit ad caedem. Et facere ctjiali fortia, Romanum eat. Nec unus in te ego kosaniutosgessi: longus post me ordo est idem pelentiumdecus. Proinde in hoc discrimen, si iuoat, accingere,ul in singulas horas capile dimices luo; ferrum ho-stemque in vestibulo habeas regiae. Hoc tibi iuvcnlusRomana indicimus bellum. Nullam aciem, nullumproelium timueris. Uni tibi, et cum singulis, res erit.Quum rex, simul ira infensus, periculoque contcrri-tus, circumdari ignes minitabundus iuberet, nisi ex-promeret propare, quas insidiarum sibi minas perambages iaccret: En tibi, inquit, ul senlias, quamvile corpus ait iis, qui magnam gjoriam vident: dextramque accenso ad sacrificium foculo iniicit. Quamquum velut alienato ab sensu torreret animo; propeattonitus miraculo rex, quum ab sede sua prosiluis-set, amoverique ab altaribus iuvenem iussisset, Tuvero abi, inquit, in te magis, quam in me, liostilia au-aus. luberem macle virtute esse, si pro mea patriaista virtus slaret. Nunc iure belli libeium te, inla-ctum inviolatumque kinc dimitlo. Tum Mucius, quasiremunerans meritum, Quandoquidcm, inquit, est apudte virtuli lionos, ut beneßcio luleris a me, quodminis