24

T. LIVII [V. C.39.A.C.7133

XVIII. Incluta iustitia religioque ea tempestateNuniae Poinpilii erat. Curibus Sabinis hahitabat,consultissimus vir, ut in illa quisquam aetate essepoterat, oinnis divini atque huinani iuris. Auctörcmdoctrinac eius, quia non exstat alius, falso SamiumPythagoran edunt: quem, Servio Tullio regnantcKomae, centum amplius post annos, in ultima ltaliaeora, circa Metapontum Ileracleamque ctCrotona, iu-venil in aemulantium studia coetus habuisse constat.Ex quibus locis, etsi eiusdem aetatis fuisset, quae fa-ma in Sabinos, aut quo linguae commercio, quem-quam ad cupiditatem discendi excivisset? quovepraesidio unus per tot gentes, dissonas sermone mo-ribusque, pervcnissct i Suopte igitur ingenio tempe-ratum animum vii'tutibus fuisse opinor mngis; in-structumque non tarn peregrinis artibus, quam disci-plina tetrica ac tristi vcterum Sabinorum: quo ge-nere nullum quondam incorruptius fuit. Audito no-mine Nuniae, Patres Romani, quanquani inclinariopes ad Sabinos, rege inde sumpto, videbantur, ta-rnen, neque se quisquam, ncc factionis suae alium,nee denique Patrum aut civium quemquam praeferreilli viro ausi, ad unum omncs Nuniae Pompilio re-gnum deferendum decernunt. Accitus, sicut llomu-Ins augurato urlie condenda regnum adeptus est, dese quoque deos consuli iussit. Inde ab augure (cuideinde, honoris ergo, publicum id perpetuumque sa-cerdotium fuit) deductus in arccm, in lapide ad me-ridiein versus consedit. Augur ad laevam eius, ca-pitevelato, sedem cepit, dextra manu baculum sinenodo aduncum tencns, quem lituum appellarerunt.Inde ubi, prospectu in urbem agrumque capto, deosprecatus, regiones ab Oriente ad occasum determi-navit; dextras ad meridicm partes, laevas ad scpten-trionem esse dixit. Signum contra, quo longissimeconspectum oculi ferebaut, auimo finivit. Tum, li-